ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍ਗੁਣਮਨ੍ਨਾਨਾਮਘृਣੀ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਤਂ ਵੈ ਫਲਾਰ੍ਥਿਨਂ ਮਨ੍ਯੇ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਤਰ੍ਕਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨਾਂ ਦੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਤੇ ਦਇਆ ਰਹਿਤ ਸੀ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਫਲ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਤਂ ਵੈ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਨृਪਤੇ ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਸਂਯਾਜਯਿष੍ਯਤਿ। ਜੁਗੁਪ੍ਸਮਾਨੋ ਨृਪਤਿਰ੍ਮਨਸੇਦਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਓ; ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰੇਗਾ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਇਹ ਸੋਚਦਿਆਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਰਕਤੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇਗਾ।
ਉਪਯਾਜਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਾਜਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਮਭ੍ਯਗਾਤ੍। ਅਭਿਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਪੂਜਾਰ੍ਹਮਥ ਯਾਜਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਪਯਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਾਜਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ, ਜੋ ਆਦਰਯੋਗ ਸੀ, ਯਾਜਾ ਨੂੰ ਬੋਲੇ।
ਅਯੁਤਾਨਿ ਦਦਾਨ੍ਯष੍ਟੌ ਗਵਾਂ ਯਾਜਯ ਮਾਂ ਵਿਭੋ। ਦ੍ਰੋਣਵੈਰਾਭਿਸਨ੍ਤਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਯਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅੱਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਿਆਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰ, ਮਹਾਨ ਜੀ। ਦ੍ਰੋਣ ਨਾਲ ਵੈਰ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ ਹਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਚਾਪ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਃ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦ੍ਰੋਣਃ ਪਰਾਜੈष੍ਟ ਮਾਂ ਵੈ ਸ ਸਖਿਵਿਗ੍ਰਹੇ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਅਸਤਰ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯਾਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦਗ੍ਰਣੀਃ। ਕੌਰਵਾਚਾਯਰ੍ਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਉਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਹੈ—ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਅਚਾਰਯ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਦਾ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ।
ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਪ੍ਰਾਣਿਦੇਹਹਰਾਣਿ ਚ। षਡਰਤ੍ਨਿ ਧਨੁਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਪਰਮਂ ਮਹਤ੍
ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਰਸਾਤਾਂ ਜੀਵ ਤੇ ਸਰੀਰ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਸ ਦਾ ਛੇ-ਮੋਤੀ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਹਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵੇषੇਣ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਂ ਵੇਗਮਸ਼ਂਸਯਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਹਨ੍ਤਿ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੋ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਭਾਰਦਵਾਜ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੋਚ੍ਛੇਦਾਯ ਵਿਹਿਤੋ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯ ਇਵਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਤਸ੍ਯ ਹ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਬਲਂ ਘੋਰਮਪ੍ਰਧृष੍ਯਂ ਨਰੈਰ੍ਭੁਵਿ
ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਜਾਮਦਗਨਯਾ ਵਾਂਗ, ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਸਨ੍ਧਾਰਯਂਸ੍ਤੇਜੋ ਹੁਤਾਹੁਤਿਰਿਵਾਨਲਃ। ਸਮੇਤ੍ਯ ਸ ਦਹਤ੍ਯਾਜੌ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਧਰ੍ਮਪੁਰਃਸਰਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਨਾਲ ਭੜਕਿਆ ਅੱਗ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਚ ਵਿਹਿਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਤੇਜੋ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ। ਸੋऽਹਂ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਾਦ੍ਬਲਾਦ੍ਧੀਨੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਪੇਦਿਵਾਨ੍
ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੀ ਵਧਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਾਕਤ ਲੱਭੀ ਹੈ।
ਦ੍ਰੋਣਾਦ੍ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਮਾਸਾਦ੍ਯ ਭਵਨ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮਮ੍। ਦ੍ਰੋਣਾਨ੍ਤਕਮਹਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਲਭੇਯਂ ਯੁਧਿ ਦੁਰ੍ਜਯਮ੍
ਦ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕੁਰੁ ਮੇ ਮੇ ਯਾਜ ਵਿਤਰਾਮ੍ਯਰ੍ਬੁਦਂ ਗਵਾਮ੍। ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਯਾਜੋ ਯਾਜ੍ਯਾਰ੍ਥਮੁਪਕਲ੍ਪਯਤ੍
ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰ, ਯਾਜਾ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗਾਂ ਦਿਆਂਗਾ। 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ, ਯਾਜਾ ਨੇ ਯਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਗੁਰ੍ਵਰ੍ਥ ਇਤਿ ਚਾਕਾਮਮੁਪਯਾਜਮਚੋਦਯਤ੍। ਯਾਜੋ ਦ੍ਰੋਣਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਪ੍ਰਤਿਜਜ੍ਞੇ ਤਥਾ ਚ ਸਃ
ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਚਾਹ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਪਯਾਜਾ ਨੇ ਯਾਜਾ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ; ਯਾਜਾ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹੀ ਕੀਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਉਪਯਾਜੋ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਆਚਖ੍ਯੌ ਕਰ੍ਮ ਵੈਤਾਨਂ ਤਦਾ ਪੁਤ੍ਰਫਲਾਯ ਵੈ
ਫਿਰ ਉਪਯਾਜ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਸੀ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਵੈਤਾਨ ਯਜਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸਮਝਾਈ।
ਸ ਚ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਹਾਬਲਃ। ਇष੍ਯਤੇ ਯਦ੍ਵਿਧੋ ਰਾਜਨ੍ਭਵਿਤਾ ਤੇ ਤਥਾਵਿਧਃ
ਰਾਜੇ! ਜਿਹੜਾ ਪੁੱਤਰ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ—ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ—ਉਹ ਤੇਰੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।
ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਯ ਹਨ੍ਤਾਰਂ ਸੋऽਭਿਸਨ੍ਧਾਯ ਭੂਪਤਿਃ। ਆਜਹ੍ਵੇ ਤਤ੍ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਂ ਦ੍ਰੁਪਦਃ ਕਰ੍ਮਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨਸੂਬੇ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਲਈ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰੇ।
ਯਾਜਸ੍ਤੁ ਹਵਨਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਦੇਵੀਮਾਜ੍ਞਾਪਯਤ੍ਤਦਾ। ਪ੍ਰੇਹਿ ਮਾਂ ਰਾਜ੍ਞਿ ਪृषਤਿ ਮਿਥੁਨਂ ਤ੍ਵਾਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਯਾਜ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਰਾਣੀ ਪ੍ਰਿਸ਼ਤੀ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਓ, ਜੋੜਾ ਹੁਣ ਤਿਆਰ ਹੈ।'
ਅਵਲਿਪ੍ਤਂ ਮੁਖਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਗਨ੍ਧਾਨ੍ਬਿਭਰ੍ਮਿ ਚ। ਸੂਤਾਰ੍ਥੇ ਨੋਪਲਬ੍ਧਾऽਸ੍ਮਿ ਤਿष੍ਠ ਯਾਜ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯੇ
'ਮੇਰਾ ਮੂੰਹ ਲਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲਗਾਈ ਹੋਈ ਹੈ; ਪਰ ਮੈਂ ਹਾਲੇ ਗਰਭ ਧਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਯਾਜ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ, ਥੋੜਾ ਰੁਕੋ।'
ਯਾਜੇਨ ਸ਼੍ਰਪਿਤਂ ਹਵ੍ਯਮੁਪਯਾਜਾਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਮ੍। ਕਥਂ ਕਾਮਂ ਨ ਸਨ੍ਦਧ੍ਯਾਤ੍ਸਾ ਤ੍ਵਂ ਵਿਪ੍ਰੇਹਿ ਤਿष੍ਠ ਵਾ
'ਯਾਜ ਨੇ ਜੋ ਹਵਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਪਯਾਜ ਦੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਇੱਛਿਤ ਫਲ ਕਿਵੇਂ ਨਾਹ ਮਿਲੇ? ਇਸ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਜਾਂ ਜਾਓ ਜਾਂ ਰੁਕੋ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯਾਜੇਨ ਹੁਤੇ ਹਵਿषਿ ਸਂਸ੍ਕृਤੇ। ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਪਾਵਕਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੁਮਾਰੋ ਦੇਵਸਨ੍ਨਿਭਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਦ ਯਾਜ ਨੇ ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਹਵਨ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਅੱਗ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਲੜਕਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉੱਠ ਆਇਆ।
ਜ੍ਵਾਲਾਵਰ੍ਣੋ ਘੋਰਰੂਪਃ ਕਿਰੀਟੀ ਵਰ੍ਮ ਚੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਸਖਙ੍ਗਃ ਸਸ਼ਰੋ ਧਨੁष੍ਮਾਨ੍ਵਿਨਦਨ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ, ਮੋਹਤਾਜ਼ ਤਾਜ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਕਵਚ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ, ਤੀਰ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਸੀ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸੋऽਧ੍ਯਾਰੋਦਦ੍ਰਥਵਰਂ ਤੇਨ ਚ ਪ੍ਰਯਯੌ ਤਦਾ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਣੇਦੁਃ ਪਞ੍ਚਾਲਾਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ
ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਚਲ ਪਿਆ; ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!' ਆਖ ਕੇ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗੇ।
ਹਰ੍षਾਵਿष੍ਟਾਂਸ੍ਤਤਸ਼੍ਚੈਤਾਨ੍ਨੇਯਂ ਸੇਹੇ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ। ਭਯਾਪਹੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਃ ਪਞ੍ਚਾਲਾਨਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਕਰਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਵੀ ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕੀ; ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਪਾਂਚਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਨ ਦਿੱਤੀ।
ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼ੋਕਾਪਹੋ ਜਾਤ ਏष ਦ੍ਰੋਣਵਧਾਯ ਵੈ। ਇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹਦ੍ਭੂਤਮਦृਸ਼੍ਯਂ ਖੇਚਰਂ ਤਦਾ
'ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਜਨਮਿਆ ਹੈ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਆਕਾਸ਼ੀ ਵਾਣੀ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਕੁਮਾਰੀ ਚਾਪਿ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਵੇਦੀਮਧ੍ਯਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾ। ਸੁਭਗਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਾਙ੍ਗੀ ਸ੍ਵਸਿਤਾਯਤਲੋਚਨਾ
ਅਤੇ ਪਾਂਚਾਲੀ ਕੁਮਾਰੀ ਵੀ ਯਜਨ ਦੇ ਮੱਧੋਂ ਉੱਠੀ—ਸੁੰਦਰ, ਸੋਹਣੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਚੌੜੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ।
ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਪਦ੍ਮਪਲਾਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ੀ ਨੀਲਕੁਞ੍ਚਿਤਮੂਰ੍ਧਜਾ। ਤਾਮ੍ਰਤੁਙ੍ਗਨਖੀ ਸੁਭ੍ਰੂਸ਼੍ਚਾਰੁਪੀਨਪਯੋਧਰਾ
ਉਹ ਸਾਵਲੀ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਵਾਲ ਨੀਲੇ ਅਤੇ ਘੁੰਮਰਦਾਰ, ਨਖ ਤਾਮ੍ਰੀ ਅਤੇ ਉਭਰੇ ਹੋਏ, ਭੌਂ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਅਤੇ ਛਾਤੀ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ।
ਮਾਨੁषਂ ਵਿਗ੍ਰਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਮਰਵਰ੍ਣਿਨੀ। ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਸਮੋ ਗਨ੍ਧੋ ਯਸ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੋਸ਼ਾਤ੍ਪ੍ਰਧਾਵਤਿ
ਮਾਨਵ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਤੱਕ ਫੈਲ ਗਈ।
ਯਾ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਪਰਂ ਰੂਪਂ ਯਸ੍ਯਾ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯੁਪਮਾ ਭੁਵਿ। ਦੇਵਦਾਨਵਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਮੀਪ੍ਸਿਤਾਂ ਦੇਵਰੂਪਿਣੀਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੋਭਾ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੋਈ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ; ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਦੇਵੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਸਦृਸ਼ੀ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯੇਤਿ ਭਾਰਤ। ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸੋ ਰਾਜਭਕ੍ਤਿਪੁਰਸ੍ਕृਤਾਃ
'ਇਹ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਯੋਗ ਹੈ,' ਰਾਜੇ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਦਰਬਾਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ।