ਅਸਤ੍ਕਾਰਃ ਸ ਤੁ ਮਹਾਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਤਸ੍ਯ ਤੁ। ਨਾਪੈਤਿ ਹृਦਯਾਦ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਦੁਰ੍ਮਨਾਃ ਸ ਕृਸ਼ੋऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਅਪਮਾਨ, ਚਾਹੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਗਿਆ; ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਮਰ੍षੀ ਦ੍ਰੁਪਦੋ ਰਾਜਾ ਕਰ੍ਮਸਿਦ੍ਧਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਾਨ੍। ਅਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ਪਰਿਚਕ੍ਰਾਮ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਵਸਥਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ, ਕਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ 'ਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪੁਤ੍ਰਜਨ੍ਮ ਪਰੀਪ੍ਸਨ੍ਵੈ ਸ਼ੋਕੋਪਹਤਚੇਤਨਃ। `ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਵੈਰਂ ਦ੍ਰੁਪਦੋ ਨ ਸੁष੍ਵਾਪ ਸ੍ਮਰਨ੍ਸਦਾ।' ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਪਤ੍ਯਂ ਮ ਇਤਿ ਨਿਤ੍ਯਮਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦ੍ਰੋਣ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸੋਚਦਾ, 'ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।'
ਜਾਤਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਸ ਨਿਰ੍ਵੇਦਾਦ੍ਧਿਗ੍ਬਨ੍ਧੂਨਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਪਰਮਸ਼੍ਚਾਸੀਦ੍ਦ੍ਰੋਣਂ ਪ੍ਰਤਿਚਿਕੀਰ੍षਯਾ
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ!' ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਆਹ ਭਰਦਾ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚ 'ਚ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ।
ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਵਿਨਯਂ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਚਰਿਤਾਨਿ ਚ। ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰੇਣ ਚ ਬਲੇਨਾਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਤ
ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਨਿਮਰਤਾ, ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਯੋਧਾ ਹੋਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ, ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਕੋਈ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਤੁਂ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਯਤਮਾਨੋऽਪਿ ਭਾਰਤ। ਅਭਿਤਃ ਸੋऽਥ ਕਲ੍ਮਾषੀਂ ਗਙ੍ਗਾਕੂਲੇ ਪਰਿਭ੍ਰਮਨ੍
ਵਾਪਸੀ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ, ਹੇ ਭਾਰਤਾ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕਾਲੇ ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਵਸਥਂ ਪੁਮ੍ਯਮਾਸਸਾਦ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਤਤ੍ਰ ਨਾਸ੍ਨਾਤਕਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨ ਚਾਸੀਦਵ੍ਰਤੀ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਰਾਜਾ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਅਣਜਾਣ ਜਾਂ ਅਣਵ੍ਰਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅਧੀਯਾਨੌ ਮਹਾਭਾਗੌ ਸੋऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤੌ। ਯਾਜੋਪਯਾਜੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षੀ ਸ਼ਾਮ੍ਯਨ੍ਤੌ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨੌ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਯਾਜਾ ਤੇ ਉਪਯਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਸਨ ਤੇ ਪੜ੍ਹਾਈ ਤੇ ਸੰਯਮ 'ਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਂਹਿਤਾਧ੍ਯਯਨੇ ਯੁਕ੍ਤੌ ਗੋਤ੍ਰਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਾਸ਼੍ਯਪੌ। ਤਾਰਣੇਯੌ ਯੁਕ੍ਤਰੂਪੌ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਵृषਿਸਤ੍ਤਮੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸੰਹਿਤਾ ਪੜ੍ਹਦੇ, ਕਾਸ਼ਯਪ ਵੰਸ਼ ਦੇ, ਤਾਰਣੇਯ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੋਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ 'ਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸਨ।
ਸ ਤਾਵਾਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਰਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ। ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਬਲਂ ਤਯੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਨੀਯਾਂਸਮੁਪਹ੍ਵਰੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ 'ਚ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਉਥੇ ਛੋਟੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਪੇਦੇ ਚ੍ਛਨ੍ਦਯਨ੍ਕਾਮੈਰੁਪਯਾਜਂ ਧृਤਵ੍ਰਤਮ੍। ਪਾਦਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਿਯਵਾਕ੍ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਪਯਾਜਾ, ਜੋ ਵਰਤ 'ਚ ਪੱਕਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਹਰ ਚਾਹੀਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ ਤੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਵਸ਼ 'ਚ ਲਿਆ।
ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮੁਪਯਾਜਮੁਵਾਚ ਸਃ। ਯੇਨ ਮੇ ਕਰ੍ਮਣਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਰੋਣਮृਤ੍ਯਵੇ
ਉਪਯਾਜਾ ਦੀ ਯਥਾ-ਰੂਪ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇ।'
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਭਵੇਦ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਭਵੇਦ੍ਯਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ।' ਉਪਯਾਜ ਕृਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗਵਾਂ ਦਾਤਾऽਸ੍ਮਿ ਤੇऽਰ੍ਬੁਦਂ
'ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਵਾਇਫ ਬਣੇ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕਰ ਦਿਓ, ਉਪਯਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਲੱਖ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ।'
ਯਦ੍ਵਾ ਤੇऽਨ੍ਯਦ੍ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਨਸਃ ਸੁਪ੍ਰਿਯਂ ਭਵੇਤ੍। ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਦਾਤਾऽਹਂ ਨ ਹਿ ਮੇऽਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਸਂਸ਼ਯਃ
'ਜੇ ਹੋਰ ਕੁਝ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ, ਇਸ 'ਚ ਮੇਰੇ ਮਨ 'ਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਨਾਹਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਤਮृषਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਆਰਾਧਯਿष੍ਯਨ੍ਦ੍ਰੁਪਦਃ ਸ ਤਂ ਪਰ੍ਯਚਰਤ੍ਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸਿਰਫ 'ਨਹੀਂ' ਕਿਹਾ। ਦ੍ਰੁਪਦ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਸ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ। ਉਪਯਾਜੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕਾਲੇ ਰਾਜਨ੍ਮਧੁਰਯਾ ਗਿਰਾ
ਇਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਪਯਾਜਾ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਕਿਹਾ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਮਾਗृਹ੍ਮਾਦ੍ਵਿਚਰਨ੍ ਗਹਨੇ ਵਨੇ। ਅਪਰਿਜ੍ਞਾਤਸ਼ੌਚਾਯਾਂ ਭੂਮੌ ਨਿਪਤਿਤਂ ਫਲਮ੍
ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਘਰ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਿਆਂ, ਇੱਕ ਫਲ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਭਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਅਣਜਾਣ ਸੀ।
ਤਦਪਸ਼੍ਯਮਹਂ ਭ੍ਰਾਤੁਰਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮਨੁਵ੍ਰਜਨ੍। ਵਿਮਰ੍ਸ਼ਂ ਸਂਕਰਾਦਾਨੇ ਨਾਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕਦਾਚਨ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਇਹ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮਿਲਿਆ-ਜੁਲਿਆ ਤੇ ਅਣਪੱਕਾ ਚੀਜ਼ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਫਲਸ੍ਯ ਨਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ਦੋषਾਨ੍ਪਾਪਾਨੁਬਨ੍ਧਕਾਨ੍। ਵਿਵਿਨਕ੍ਤਿ ਨ ਸ਼ੌਚਂ ਯਃ ਸੋऽਨ੍ਯਤ੍ਰਾਪਿ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍
ਫਲ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਕੋਈ ਖ਼ਾਮੀ ਜਾਂ ਪਾਪ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ; ਜੋ ਇੱਥੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਹੀਂ ਪਰਖਦਾ, ਉਹ ਹੋਰ ਥਾਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰੇਗਾ?
ਸਂਹਿਤਾਧ੍ਯਯਨਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਵਸਨ੍ਗੁਰੁਕੁਲੇ ਚ ਯਃ। ਭੈਕ੍ਸ਼ਮੁਤ੍ਸृष੍ਟਮਨ੍ਯੇषਾਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਚ ਯਦਾ ਤਦਾ
ਵੈਦਿਕ ਪਾਠ ਕਰਦਿਆਂ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਿਆਂ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਜਦ ਮਿਲਦਾ, ਖਾ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍ਗੁਣਮਨ੍ਨਾਨਾਮਘृਣੀ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਤਂ ਵੈ ਫਲਾਰ੍ਥਿਨਂ ਮਨ੍ਯੇ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਤਰ੍ਕਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨਾਂ ਦੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਤੇ ਦਇਆ ਰਹਿਤ ਸੀ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਫਲ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਤਂ ਵੈ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਨृਪਤੇ ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਸਂਯਾਜਯਿष੍ਯਤਿ। ਜੁਗੁਪ੍ਸਮਾਨੋ ਨृਪਤਿਰ੍ਮਨਸੇਦਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਓ; ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰੇਗਾ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਇਹ ਸੋਚਦਿਆਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਰਕਤੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇਗਾ।
ਉਪਯਾਜਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਾਜਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਮਭ੍ਯਗਾਤ੍। ਅਭਿਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਪੂਜਾਰ੍ਹਮਥ ਯਾਜਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਪਯਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਾਜਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ, ਜੋ ਆਦਰਯੋਗ ਸੀ, ਯਾਜਾ ਨੂੰ ਬੋਲੇ।
ਅਯੁਤਾਨਿ ਦਦਾਨ੍ਯष੍ਟੌ ਗਵਾਂ ਯਾਜਯ ਮਾਂ ਵਿਭੋ। ਦ੍ਰੋਣਵੈਰਾਭਿਸਨ੍ਤਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਯਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅੱਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਿਆਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰ, ਮਹਾਨ ਜੀ। ਦ੍ਰੋਣ ਨਾਲ ਵੈਰ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ ਹਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਚਾਪ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਃ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦ੍ਰੋਣਃ ਪਰਾਜੈष੍ਟ ਮਾਂ ਵੈ ਸ ਸਖਿਵਿਗ੍ਰਹੇ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਅਸਤਰ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯਾਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦਗ੍ਰਣੀਃ। ਕੌਰਵਾਚਾਯਰ੍ਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਉਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਹੈ—ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਅਚਾਰਯ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਦਾ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ।
ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਪ੍ਰਾਣਿਦੇਹਹਰਾਣਿ ਚ। षਡਰਤ੍ਨਿ ਧਨੁਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਪਰਮਂ ਮਹਤ੍
ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਰਸਾਤਾਂ ਜੀਵ ਤੇ ਸਰੀਰ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਸ ਦਾ ਛੇ-ਮੋਤੀ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਹਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵੇषੇਣ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਂ ਵੇਗਮਸ਼ਂਸਯਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਹਨ੍ਤਿ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੋ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਭਾਰਦਵਾਜ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੋਚ੍ਛੇਦਾਯ ਵਿਹਿਤੋ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯ ਇਵਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਤਸ੍ਯ ਹ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਬਲਂ ਘੋਰਮਪ੍ਰਧृष੍ਯਂ ਨਰੈਰ੍ਭੁਵਿ
ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਜਾਮਦਗਨਯਾ ਵਾਂਗ, ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਸਨ੍ਧਾਰਯਂਸ੍ਤੇਜੋ ਹੁਤਾਹੁਤਿਰਿਵਾਨਲਃ। ਸਮੇਤ੍ਯ ਸ ਦਹਤ੍ਯਾਜੌ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਧਰ੍ਮਪੁਰਃਸਰਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਨਾਲ ਭੜਕਿਆ ਅੱਗ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।