ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦਦੌ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤਦਾ ਦ੍ਰੋਣਃ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ' ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਵਸਤੂ ਡ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਡ੍ਰੋਣ ਨੇ ਉਹ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਾ ਦ੍ਰੋਣੋ ਰਾਮਾਤ੍ਪਰਮਸਮ੍ਮਤਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਨਰੇष੍ਵਭ੍ਯਧਿਕੋऽਭਵਤ੍
ਡ੍ਰੋਣ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਾਮਾ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਲੈ ਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੁਪਦਮਾਸਾਦ੍ਯ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਸਖਾਯਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਮਿਤਿ
ਫਿਰ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤ ਡ੍ਰੁਪਦ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੋਸਤ ਜਾਣੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ।'
ਨਾਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਨਾਰਥੀ ਰਥਿਨਃ ਸਖਾ। ਨਾਰਾਜਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯਾਪਿ ਸਖਿਪੂਰ੍ਵਂ ਕਿਮਿष੍ਯਤੇ
ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਦਾ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਰਥ ਯੋਧਾ ਦਾ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ; ਰਾਜਾ ਅਣਰਾਜਾ ਦਾ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ—ਸਮਾਨਤਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੋਸਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ?
ਸ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍। ਜਗਾਮ ਕੁਰੁਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਨਗਰਂ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸਚੇ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਨਗਰ, ਜੋ ਨਾਗਸਾਹਵਯਾ ਨਾਂ ਹੈ, ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮੈ ਪੌਤ੍ਰਾਨ੍ਸਮਾਦਾਯ ਵਸੂਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਯ ਪ੍ਰਦਦੌ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਿष੍ਯਾਨ੍ਦ੍ਰੋਣਾਯ ਧੀਮਤੇ
ਜਦ ਉਹ ਆ ਗਿਆ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੌਤਰੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਜਾਨੇ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਡ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਜੋਂ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੇ।
ਦ੍ਰੋਣਃ ਸ਼ਿष੍ਯਾਂਸ੍ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਾਨਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸਮਾਨੀਯ ਤੁ ਤਾਞ੍ਸ਼ਿष੍ਯਾਨ੍ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯਾਸੁਖਾਯ ਵੈ
ਫਿਰ ਡ੍ਰੋਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ, ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਡ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਨ ਲਈ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਆਚਾਰ੍ਯਵੇਤਨਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਧृਦਿ ਯਦ੍ਵਰ੍ਤਤੇ ਮਮ। ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਦੇਯਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਦृਤਂ ਵਦਤਾਨਘਾਃ। ਸੋऽਰ੍ਜੁਨਪ੍ਰਮੁਖੈਰੁਕ੍ਤਸ੍ਤਥਾऽਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਗੁਰੁਸ੍ਤਦਾ
ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਫੀਸ ਵਜੋਂ ਕੁਝ ਹੈ; ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤੋ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਓ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇਣਾ—ਸੱਚ ਦੱਸੋ। ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਆਗੂ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਅਧਿਆਪਕ ਜੀ।'
ਯਦਾ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਾਃ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾਃ। ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭੂਯੋ ਵੇਤਨਾਰ੍ਥਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਜਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ ਅਤੇ ਨਿਸਚੇ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਦ ਡ੍ਰੋਣ ਨੇ ਫੀਸ ਲਈ ਫਿਰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਪਾਰ੍षਤੋ ਦ੍ਰੁਪਦੋ ਨਾਮ ਛਤ੍ਰਵਤ੍ਯਾਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਤਸ੍ਮਾਦਾਕृष੍ਯ ਤਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਮਮ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
'ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਦਾ ਪੁੱਤ ਡ੍ਰੁਪਦ ਚਤ੍ਰਵਤੀ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਰਾਜ ਮੈਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿਓ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਫੀਸ ਹੈ।'
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਭੀਤਾਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਦਯਃ। ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤਾਃ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਚੋਦਿਤਾਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਪਾਂਡਵ ਅਤੇ ਪਾਂਚਾਲ, ਡ੍ਰੋਣ ਵਲੋਂ ਫਿਰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਡਰ ਗਏ।
ਯਜ੍ਞਸੇਨੇਨ ਸਂਗਮ੍ਯ ਕਰ੍ਣਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦਯਃ। ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਸਂਨ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਤਥਾ ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਾਃ
ਯਜਨਸੇਨ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਣ 'ਤੇ, ਕਰਣ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਉਹ ਸਭ ਵਧੀਆ ਯੋਧੇ, ਹਰਾਏ ਗਏ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਃ ਪਞ੍ਚ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਯੁਧਿ। ਦ੍ਰੋਣਾਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸੁਰ੍ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸਸਚਿਵਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੰਜੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਡ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਡ੍ਰੋਣ ਕੋਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਦਾਨਵਮ੍। ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਤ੍ਰਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲਂ ਜਿਤਵਾਨਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤਦਾ
ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਮਹੇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅਜੈਯ ਹੈ, ਨੇ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਹੇੰਦਰ ਨੇ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ।
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਮਹੌਜਸਃ। ਵ੍ਯਸ੍ਮਯਨ੍ਤ ਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਜ੍ਞਸੇਨਸ੍ਯ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ
ਫਲਗੁਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਜੋਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਯਜਨਸੇਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਖ੍ਯਂ ਪੁਨਰੇਵ ਨਰਾਧਿਪ। ਅਰਾਜਾ ਕਿਲ ਨੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਖਾ ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਫਿਰ ਦੋਸਤੀ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਅਣਰਾਜਾ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।'
ਅਤਃ ਪ੍ਰਯਤਿਤਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਯਜ੍ਞਸੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ। ਰਾਜਾऽਸਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਕੂਲੇ ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਾਹਮੁਤ੍ਤਰੇ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਯਜਨਸੇਨ, ਤੂੰ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਤੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਹਿ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯੋ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੇਨ ਧੀਮਤਾ। ਉਵਾਚਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਪਾਂਚਾਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਡ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਭਵਤੁ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜ ਮਹਾਮਤੇ। ਸਖ੍ਯਂ ਤਦੇਵ ਭਵਤੁ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਯਦਭਿਮਨ੍ਯਸੇ
ਠੀਕ ਹੈ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਬੁਧੀਮਾਨੀ ਨੂੰ ਸਲਾਮ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਇਹ ਦੋਸਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਣੀ ਰਹੇ।
ਏਵਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਖ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ਦ੍ਰੋਣਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯੌ ਯਥਾਗਤਮਰਿਨ੍ਦਮੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੋਣਾਂ ਨੇ ਵਧੀਆ ਦੋਸਤੀ ਬਣਾਈ। ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਸਤ੍ਕਾਰਃ ਸ ਤੁ ਮਹਾਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਤਸ੍ਯ ਤੁ। ਨਾਪੈਤਿ ਹृਦਯਾਦ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਦੁਰ੍ਮਨਾਃ ਸ ਕृਸ਼ੋऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਅਪਮਾਨ, ਚਾਹੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਗਿਆ; ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਮਰ੍षੀ ਦ੍ਰੁਪਦੋ ਰਾਜਾ ਕਰ੍ਮਸਿਦ੍ਧਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਾਨ੍। ਅਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ਪਰਿਚਕ੍ਰਾਮ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਵਸਥਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ, ਕਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ 'ਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪੁਤ੍ਰਜਨ੍ਮ ਪਰੀਪ੍ਸਨ੍ਵੈ ਸ਼ੋਕੋਪਹਤਚੇਤਨਃ। `ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਵੈਰਂ ਦ੍ਰੁਪਦੋ ਨ ਸੁष੍ਵਾਪ ਸ੍ਮਰਨ੍ਸਦਾ।' ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਪਤ੍ਯਂ ਮ ਇਤਿ ਨਿਤ੍ਯਮਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦ੍ਰੋਣ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸੋਚਦਾ, 'ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।'
ਜਾਤਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਸ ਨਿਰ੍ਵੇਦਾਦ੍ਧਿਗ੍ਬਨ੍ਧੂਨਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਪਰਮਸ਼੍ਚਾਸੀਦ੍ਦ੍ਰੋਣਂ ਪ੍ਰਤਿਚਿਕੀਰ੍षਯਾ
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ!' ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਆਹ ਭਰਦਾ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚ 'ਚ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ।
ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਵਿਨਯਂ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਚਰਿਤਾਨਿ ਚ। ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰੇਣ ਚ ਬਲੇਨਾਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਤ
ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਨਿਮਰਤਾ, ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਯੋਧਾ ਹੋਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ, ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਕੋਈ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਤੁਂ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਯਤਮਾਨੋऽਪਿ ਭਾਰਤ। ਅਭਿਤਃ ਸੋऽਥ ਕਲ੍ਮਾषੀਂ ਗਙ੍ਗਾਕੂਲੇ ਪਰਿਭ੍ਰਮਨ੍
ਵਾਪਸੀ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ, ਹੇ ਭਾਰਤਾ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕਾਲੇ ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਵਸਥਂ ਪੁਮ੍ਯਮਾਸਸਾਦ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਤਤ੍ਰ ਨਾਸ੍ਨਾਤਕਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨ ਚਾਸੀਦਵ੍ਰਤੀ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਰਾਜਾ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਅਣਜਾਣ ਜਾਂ ਅਣਵ੍ਰਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅਧੀਯਾਨੌ ਮਹਾਭਾਗੌ ਸੋऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤੌ। ਯਾਜੋਪਯਾਜੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षੀ ਸ਼ਾਮ੍ਯਨ੍ਤੌ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨੌ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਯਾਜਾ ਤੇ ਉਪਯਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਸਨ ਤੇ ਪੜ੍ਹਾਈ ਤੇ ਸੰਯਮ 'ਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਂਹਿਤਾਧ੍ਯਯਨੇ ਯੁਕ੍ਤੌ ਗੋਤ੍ਰਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਾਸ਼੍ਯਪੌ। ਤਾਰਣੇਯੌ ਯੁਕ੍ਤਰੂਪੌ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਵृषਿਸਤ੍ਤਮੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸੰਹਿਤਾ ਪੜ੍ਹਦੇ, ਕਾਸ਼ਯਪ ਵੰਸ਼ ਦੇ, ਤਾਰਣੇਯ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੋਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ 'ਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸਨ।
ਸ ਤਾਵਾਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਰਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ। ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਬਲਂ ਤਯੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਨੀਯਾਂਸਮੁਪਹ੍ਵਰੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ 'ਚ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਉਥੇ ਛੋਟੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਗਿਆ।