ਸ ਮ੍ਯਕ੍ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਭਸ੍ਤਦਾ। ਦਦੌ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਯਂ ਤਸ੍ਮੈ ਸਦਾ ਸਰ੍ਵਾਤਿਥਿਵ੍ਰਤਃ
ਉਸ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸ ਮਹਿਮਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹਿਮਾਨ-ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਹ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾ ਨਰਰ੍षਭਾਃ। ਉਪਾਸਾਞ੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਵਿਪ੍ਰਂ ਕਥਯਨ੍ਤਂ ਕਥਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਫਿਰ ਪੰਡਵ, ਕੁੰਤੀ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਜਦ ਉਹ ਚੰਗੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਕਥਯਾਮਾਸ ਦੇਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਰਿਤਸ੍ਤਥਾ। ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਨ੍ਦੇਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਰਾਣਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਇਲਾਕਿਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਈਆਂ।
ਸ ਤਤ੍ਰਾਕਥਯਦ੍ਵਿਪ੍ਰਃ ਕਥਾਨ੍ਤੇ ਜਨਮੇਜਯ। ਪਞ੍ਚਾਲੇष੍ਵਦ੍ਭੁਤਾਕਾਰਂ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮ੍
ਉਥੇ, ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਸ ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਜਨਮੇਜਯ ਨੂੰ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਯਜਨਸੇਨੀ ਦੀ ਅਜੋਕੇ ਸਵੈੰਬਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਯ ਚੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਮੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਚ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਃ। ਅਯੋਨਿਜਤ੍ਵਂ ਕृष੍ਣਾਯਾ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਮਹਾਮਖੇ
ਉਸ ਨੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਅਤੇ ਸ਼ਿਖੰਡਿਨ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅਜੋਕੇ ਜਨਮ, ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯਗ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ।
ਤਦਦ੍ਭੁਤਤਮਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲੋਕੇ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਵਿਸ੍ਤਰੇਣੈਵ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਃ ਕਥਾਂ ਤੇ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਾਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਅਜੀਬ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਉਸ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਨ ਲਈ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ।
ਕਥਂ ਦ੍ਰੁਪਦਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਯ ਪਾਵਕਾਤ੍। ਵੇਦੀਮਧ੍ਯਾਚ੍ਚ ਕृष੍ਣਾਯਾਃ ਸਂਭਵਃ ਕਥਮਦ੍ਭੁਤਃ
ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਕਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਅਜੋਕੇ ਜਨਮ ਯਗ-ਵੇਦੀ ਵਿਚੋਂ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ?
ਕਥਂ ਦ੍ਰੋਣਾਨ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਤ। `ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਕਥਂ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੁਦਃ।' ਕਥਂ ਵਿਪ੍ਰ ਸਖਾਯੌ ਤੌ ਭਿਨ੍ਨੌ ਕਸ੍ਯ ਕृਤੇਨ ਵਾ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਕਿਵੇਂ ਸਿੱਖੇ, ਤੇ ਉਹ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ? ਵਿਦਵਾਨ ਜੀ, ਦੋਸਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣਾ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ, ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਹੋਇਆ?
ਏਵਂ ਤੈਸ਼੍ਚੋਦਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਸ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭੈਃ। ਕਥਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀਸਂਭਵਂ ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ।
ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਮਹਾਨ੍ਬਭੂਵਰ੍षਿਰ੍ਮਹਾਤਪਾਃ। ਭਰਦ੍ਵਾਜੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਤਤਂ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ
ਗੰਗਾਦਵਾਰ 'ਤੇ ਵੱਡੀ ਮੀਂਹ ਪਈ, ਤੇ ਭਰਦਵਾਜ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸਦਾ ਤਪ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਸੀ।
ਸੋऽਭਿषੇਕ੍ਤੁਂ ਗਤੋ ਗਙ੍ਗਾਂ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵਾਗਤਾਂ ਸਤੀਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਪ੍ਸਰਸਂ ਤਤ੍ਰ ਘृਤਾਚੀਮਾਪ੍ਲੁਤਾਮृषਿਃ
ਉਹ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੀ ਹੋਈ ਸਤਕਾਰੀ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਅਪਸਰਾ ਨੂੰ ਦਰਿਆ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾ ਵਾਯੁਰ੍ਨਦੀਤੀਰੇ ਵਸਨਂ ਵ੍ਯਹਰਤ੍ਤਦਾ। ਅਪਕृष੍ਟਾਮ੍ਬਰਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਮृषਿਸ਼੍ਚਕਮੇ ਤਦਾ
ਜਦ ਉਹ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਹਵਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਉਡਾ ਦਿੱਤੇ; ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇੱਛਾ ਜਾਗੀ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਂਸਕ੍ਤਮਨਸਃ ਕੌਮਾਰਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ। ਚਿਰਸ੍ਯ ਰੇਤਸ਼੍ਚਸ੍ਕਨ੍ਦ ਤਦृषਿਰ੍ਦ੍ਰੋਣ ਆਦਧੇ
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਲੱਗ ਗਿਆ ਸੀ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦਾ ਬੀਜ ਨਿਕਲਿਆ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸਮਭਵਦ੍ਦ੍ਰੋਣਃ ਕੁਮਾਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਅਧ੍ਯਗੀष੍ਟ ਸ ਵੇਦਾਂਸ਼੍ਚ ਵੇਦਾਙ੍ਗਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਸ ਤੋਂ, ਭਰਦਵਾਜ ਦੇ ਘਿਆਨਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਘਰ, ਧ੍ਰੋਣਾ ਨੌਜਵਾਨ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਵੇਦ ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਸਿੱਖੀਆਂ।
ਭਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਯ ਤੁ ਸਖਾ ਪृषਤੋ ਨਾਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਦ੍ਰੁਪਦੋ ਨਾਮ ਤਦਾ ਸਮਭਵਤ੍ਸੁਤਃ
ਭਰਦਵਾਜ ਦਾ ਇੱਕ ਦੋਸਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਸੀ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਸੀ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਦ੍ਰੁਪਦ ਪੁੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ।
ਸ ਨਿਤ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਸਹ ਪਾਰ੍षਤਃ। ਚਿਕ੍ਰੀਡਾਧ੍ਯਯਨਂ ਚੈਵ ਚਕਾਰ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਃ
ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਧ੍ਰੋਣਾ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਤੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਵੱਡਾ ਕਸ਼ਤਰੀ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਪृषਤੇऽਤੀਤੇ ਸ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦੋऽਭਵਤ੍। ਦ੍ਰੋਣੋऽਪਿ ਰਾਮਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਦਿਤ੍ਸਨ੍ਤਂ ਵਸੁ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਦੇ ਸਵਰਗਵਾਸ ਕਰ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਬਣ ਗਿਆ; ਧ੍ਰੋਣਾ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਮਾ ਸਭ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਵੰਡ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਵਨਂ ਤੁ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਰਾਮਂ ਭਰਦ੍ਵਾਜਸੁਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਆਗਤਂ ਵਿਤ੍ਤਕਾਮਂ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਦ੍ਰੋਣਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਜਦ ਰਾਮਾ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਭਰਦਵਾਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ, ਧ੍ਰੋਣਾ, ਜੋ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਜਾਣੋ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ।"
ਸ਼ਰੀਰਮਾਤ੍ਰਮੇਵਾਦ੍ਯ ਮਯਾ ਸਮਵਸ਼ੇषਿਤਮ੍। ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਾ ਸ਼ਰੀਰਂ ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨੇਕਤਮਂ ਵृਣੁ
ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਹੀ ਬਚਿਆ ਹੈ; ਹਥਿਆਰ ਜਾਂ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਚਾਹੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਚੁਣ ਲੋ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤੇषਾਂ ਸਂਹਾਰਮੇਵ ਚ। ਪ੍ਰਯੋਗਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ਮੇ ਭਵਾਨ੍
ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਾਸ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਰਤਣ ਦਾ ਗਿਆਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦਦੌ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤਦਾ ਦ੍ਰੋਣਃ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ' ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਵਸਤੂ ਡ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਡ੍ਰੋਣ ਨੇ ਉਹ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਾ ਦ੍ਰੋਣੋ ਰਾਮਾਤ੍ਪਰਮਸਮ੍ਮਤਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਨਰੇष੍ਵਭ੍ਯਧਿਕੋऽਭਵਤ੍
ਡ੍ਰੋਣ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਾਮਾ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਲੈ ਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੁਪਦਮਾਸਾਦ੍ਯ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਸਖਾਯਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਮਿਤਿ
ਫਿਰ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤ ਡ੍ਰੁਪਦ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੋਸਤ ਜਾਣੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ।'
ਨਾਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਨਾਰਥੀ ਰਥਿਨਃ ਸਖਾ। ਨਾਰਾਜਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯਾਪਿ ਸਖਿਪੂਰ੍ਵਂ ਕਿਮਿष੍ਯਤੇ
ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਦਾ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਰਥ ਯੋਧਾ ਦਾ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ; ਰਾਜਾ ਅਣਰਾਜਾ ਦਾ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ—ਸਮਾਨਤਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੋਸਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ?
ਸ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍। ਜਗਾਮ ਕੁਰੁਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਨਗਰਂ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸਚੇ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਨਗਰ, ਜੋ ਨਾਗਸਾਹਵਯਾ ਨਾਂ ਹੈ, ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮੈ ਪੌਤ੍ਰਾਨ੍ਸਮਾਦਾਯ ਵਸੂਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਯ ਪ੍ਰਦਦੌ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਿष੍ਯਾਨ੍ਦ੍ਰੋਣਾਯ ਧੀਮਤੇ
ਜਦ ਉਹ ਆ ਗਿਆ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੌਤਰੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਜਾਨੇ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਡ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਜੋਂ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੇ।
ਦ੍ਰੋਣਃ ਸ਼ਿष੍ਯਾਂਸ੍ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਾਨਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸਮਾਨੀਯ ਤੁ ਤਾਞ੍ਸ਼ਿष੍ਯਾਨ੍ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯਾਸੁਖਾਯ ਵੈ
ਫਿਰ ਡ੍ਰੋਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ, ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਡ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਨ ਲਈ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਆਚਾਰ੍ਯਵੇਤਨਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਧृਦਿ ਯਦ੍ਵਰ੍ਤਤੇ ਮਮ। ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਦੇਯਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਦृਤਂ ਵਦਤਾਨਘਾਃ। ਸੋऽਰ੍ਜੁਨਪ੍ਰਮੁਖੈਰੁਕ੍ਤਸ੍ਤਥਾऽਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਗੁਰੁਸ੍ਤਦਾ
ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਫੀਸ ਵਜੋਂ ਕੁਝ ਹੈ; ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤੋ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਓ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇਣਾ—ਸੱਚ ਦੱਸੋ। ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਆਗੂ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਅਧਿਆਪਕ ਜੀ।'
ਯਦਾ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਾਃ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾਃ। ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭੂਯੋ ਵੇਤਨਾਰ੍ਥਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਜਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ ਅਤੇ ਨਿਸਚੇ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਦ ਡ੍ਰੋਣ ਨੇ ਫੀਸ ਲਈ ਫਿਰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਪਾਰ੍षਤੋ ਦ੍ਰੁਪਦੋ ਨਾਮ ਛਤ੍ਰਵਤ੍ਯਾਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਤਸ੍ਮਾਦਾਕृष੍ਯ ਤਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਮਮ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
'ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਦਾ ਪੁੱਤ ਡ੍ਰੁਪਦ ਚਤ੍ਰਵਤੀ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਰਾਜ ਮੈਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿਓ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਫੀਸ ਹੈ।'