ਭੂਮੌ ਨਿਪਤ੍ਯ ਵਿਲੁਠਨ੍ਦਣ੍ਡਾਹਤ ਇਵੋਰਗਃ। ਵਿਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਂ ਮਹਾਕਾਯਂ ਪਰਿਤੋ ਵਿਚਕਰ੍ष ਹ
ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਲੱਕੜੀ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਲੋੜਦਾ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘਸੀਟਿਆ ਗਿਆ।
ਵਿਕृष੍ਯਮਾਣੋ ਵੇਗੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਬਲੀਯਸਾ। ਸਮਯੁਜ੍ਯਤ ਤੀਵ੍ਰੇਣ ਸ਼੍ਰਮੇਣ ਪੁਰੁषਾਦਕਃ
ਤਾਕਤਵਾਨ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘਸੀਟਿਆ, ਮਨੁੱਖ-ਭਖਣ ਵਾਲਾ ਭਾਰੀ ਥਕਾਵਟ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਹੀਯਮਾਨਬਲਂ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ। ਨਿष੍ਪਿष੍ਯ ਭੂਮੌ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਂ ਸਮਾਜਘ੍ਨੇ ਵृਕੋਦਰਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਤਾਜ ਭੀਮ ਨੇ ਗੁੱਟਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ।ਞਸ੍ਯ ਜਾਨੁਨਾ ਪृष੍ਠਮਵਪੀਡ੍ਯ ਬਲਾਦਿਵ। ਬਾਹੁਨਾ ਪਰਿਜਗ੍ਰਾਹ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਸ਼ਿਰੋਧਰਾਮ੍
ਫਿਰ, ਗੁੱਟ ਨਾਲ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਬਾ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਫੜ ਲਈ।
ਸਵ੍ਯੇਨ ਚ ਕਟੀਦੇਸ਼ੇ ਗृਹ੍ਯ ਵਾਸਸਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਜਾਨੁਨ੍ਯਾਰੋਪ੍ਯ ਤਤ੍ਪृष੍ਠਂ ਮਹਾਸ਼ਬ੍ਦਂ ਬਭਞ੍ਜ ਹ
ਖੱਬੀ ਹਥ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਕਮਰ, ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਕਪੜੇ ਤੋਂ ਫੜੀ; ਗੁੱਟ ਪਿੱਠ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪਿੱਠ ਟੋੜ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਰੁਧਿਰਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਦ੍ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਭਜ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਭੀਮੇਨ ਤਸ੍ਯ ਘੋਰਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਟੋੜਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਭਗ੍ਨਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਾਙ੍ਗੋ ਨਦਿਤ੍ਵਾ ਭੈਰਵਂ ਰਵਮ੍। ਸ਼ੈਲਰਾਜਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ੋ ਗਤਾਸੁਰਭਵਦ੍ਬਕਃ
ਫਿਰ, ਪਾਰਸ਼ ਅਤੇ ਅੰਗਾਂ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੈਤ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਡਰਾਉਣਾ ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ।
ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਜਨਸ੍ਤਸ੍ਯਾਥ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਨਿष੍ਪਪਾਤ ਗृਹਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਸਹੈਵ ਪਰਿਚਾਰਿਭਿਃ
ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਦੈਤ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਬਕਾਨੁਜਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਭੀਮਂ ਸ਼ਰਣਮੇਯਿਵਾਨ੍। ਤਤਸ੍ਤੁ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪਰਮਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਭੀਮਂ ਸ਼ਰ਼ਣਮਾਯਯੁਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਬਕਾ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਭੀਮ ਦੇ ਪਾਸ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਦੂਜੇ ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਡਰ ਕੇ ਭੀਮ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ।
ਤਾਨ੍ਭੀਤਾਨ੍ਵਿਗਤਜ੍ਞਾਨਾਨ੍ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਵਰਃ। ਸਾਂਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਬਲਵਾਨ੍ਸਮਯੇ ਚ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਭੀਮ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਨ ਹਿਂਸ੍ਯਾ ਮਾਨੁषਾ ਭੂਯੋ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰਿਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍। ਹਿਂਸਤਾਂ ਹਿ ਵਧਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਵਮੇਵ ਭਵੇਦਿਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਹੁਣੋਂ ਬਾਅਦ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਓ। ਜੇ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰੇਗਾ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਜਲਦੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ—ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ।"
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਨਿ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਭਾਰਤ। ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਜਗृਹੁਃ ਸਮਯਂ ਚ ਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਜੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ," ਅਤੇ ਉਹ ਸਮਝੌਤਾ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਸਗਣਸ੍ਤੁ ਬਕਭ੍ਰਾਤਾ ਪ੍ਰਾਣਮਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਤਦਾ।' ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਤਤ੍ਰ ਸੌਮ੍ਯਾਨਿ ਭਾਰਤ। ਨਗਰੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਨਰੈਰ੍ਨਗਰਵਾਸਿਭਿਃ
ਬਕਾ ਦਾ ਭਰਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਭਾਰਤ ਜੀ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਨਰਮ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਭੀਮਸ੍ਤਮਾਦਾਯ ਗਤਾਸੁਂ ਪੁਰੁषਾਦਕਮ੍। `ਨਿष੍ਕਰ੍ਣਨੇਤ੍ਰਂ ਨਿਰ੍ਜਿਹ੍ਵਂ ਨਿਃਸਂਜ੍ਞਂ ਕਣ੍ਠਪੀਡਨਾਤ੍। ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਬਹੁਵਿਧਾਂ ਚੇष੍ਟਾਂ ਪੁਰਦ੍ਵਾਰਮਕਰ੍षਤ
ਭੀਮ ਨੇ, ਉਸ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਨ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਜੀਭ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਜੋ ਗਲ ਘੁੱਟਣ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਦੀਆਂ ਹਲਚਲ ਕਰਦਿਆਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਘਸੀਟਿਆ।
ਦ੍ਵਾਰਦੇਸ਼ੇ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਪੁਰਮਾਗਾਤ੍ਸ ਮਾਰੁਤਿਃ। ਸ ਏਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਨੂਨਂ ਪੁਨਰਾਯਾਤਿ ਨਃ ਪੁਰੀਮ੍
ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਪਾ ਕੇ, ਭੀਮ, ਜੋ ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ ਸੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਫਿਰ ਸਾਡੀ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।"
ਸਬਾਲਵृਦ੍ਧਾਃ ਪੁਰੁषਾ ਇਤਿ ਭੀਤਾਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ। ਤਤੋ ਭੀਮੋ ਬਕਂ ਹਤ੍ਵਾ ਗਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵੇਸ਼੍ਮ ਤਤ੍
ਮਰਦ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਫਿਰ ਭੀਮ, ਬਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਬਲੀਵਰ੍ਦੌ ਚ ਸ਼ਕਟਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍। ਤੂष੍ਣੀਮਨ੍ਤਰ੍ਗृਹਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਯਭਿਧਾਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬਲਦ ਤੇ ਰਥ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਘਰ ਅੰਦਰ ਜਾ ਲਵੇ।
ਮਾਤृਭ੍ਰਾਤृਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਯਨਮੇਵ ਚ। ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇऽਥ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਦ੍ਯਥਾ
ਮਾਂ ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਆਪਣੇ ਸੇਜ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਤ ਦੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤੋ ਨਰਾ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਨਗਰਾਤ੍ਕਲ੍ਯਮੇਵ ਤੁ। ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਨਿਹਤਂ ਭੂਮੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਰੁਧਿਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਸਵੇਰੇ, ਲੋਕ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ ਅਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਥਪਥ ਮਰੇ ਹੋਏ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤਮਦ੍ਰਿਕੂਟਸਦृਸ਼ਂ ਵਿਨਿਕੀਰ੍ਣਂ ਭਯਾਨਕਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਹृष੍ਟਰੋਮਾਣੋ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਾਗਰਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਕੰਡੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਏਕਚਕ੍ਰਾਂ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਦਦੁਃ ਪੁਰੇ। ਤਤਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੋ ਰਾਜਨ੍ਨਰਾ ਨਗਰਵਾਸਿਨਃ
ਫਿਰ, ਇਕਚਕਰਾ ਜਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਬਕਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਸ੍ਤ੍ਰੀਵृਦ੍ਧਕੁਮਾਰਕਾਃ। ਤਤਸ੍ਤੇ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਰ੍ਮ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਤਿਮਾਨੁषਮ੍। ਦੈਵਤਾਨ੍ਯਰ੍ਚਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਾਨਿ ਪੁਰਾ ਭਯਾਤ੍
ਉਥੇ, ਮਰਦ, ਔਰਤਾਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਬੱਚੇ, ਬਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ। ਉਹ ਸਭ, ਉਸ ਅਤਿ-ਮਾਨਵ ਕਰਤਬ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਰਾਧਿਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਗਣਯਾਮਾਸੁਃ ਕਸ੍ਯ ਵਾਰੋऽਦ੍ਯ ਭੋਜਨੇ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚਾਗਮ੍ਯ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਕਿ ਅੱਜ ਭੋਜਨ ਦੀ ਵਾਰੀ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ। ਪਤਾ ਲੱਗਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਏਵਂ ਪृष੍ਟਃ ਸ ਬਹੁਸ਼ੋ ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍। ਉਵਾਚ ਨਾਗਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਿਦਂ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਭਸ੍ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਪੁੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਆਜ੍ਞਾਪਿਤਂ ਮਾਮਸ਼ਨੇ ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਸਹ ਬਨ੍ਧੁਭਿਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਿਦ੍ਧੋ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸ਼ਮਸ਼ਾਨ 'ਚ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਮੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਪਰਿਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਸ ਮਾਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਰਿਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਪੁਰਸ੍ਯ ਚ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ; ਫਿਰ, ਭਰੋਸਾ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਲਕੇ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਾਪਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤਸ੍ਮਾ ਅਨ੍ਨਮੇਤਦ੍ਦੁਰਾਤ੍ਮਨੇ। ਮਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਭਯਂ ਚਾਪਿ ਨ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਇਹ ਭੋਜਨ ਉਸ ਮੰਦ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਦੇ ਆਵਾਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੂੰ ਡਰ ਨਾ ਕਰ।'
ਸ ਤਦਨ੍ਨਮੁਪਾਦਾਯ ਗਤੋ ਬਕਵਨਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਤੇਨ ਨੂਨਂ ਭਵੇਦੇਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਲੋਕਹਿਤਂ ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਭੋਜਨ ਲੈ ਕੇ ਬਕਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ; ਇਸ ਕੰਮ ਰਾਹੀਂ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਈ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ। ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਮੁਦਿਤਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਹਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ, ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹੋਤਸਵ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਜਾਨਪਦਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਤਮਦ੍ਭੁਤਤਮਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪਾਰ੍ਥਾਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਚਾਵਸਨ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਰੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ ਸ਼ਹਿਰ ਆਏ, ਉਹ ਅਜੋਕੇ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ; ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੇ।