ਬਾਹੁਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਸ਼ਬ੍ਦੈਸ਼੍ਚ ਭੀਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਯੋਸ੍ਤਦਾ। ਵੇਤ੍ਰਕੀਯਪੁਰੀ ਸਰ੍ਵਾ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਭੀਮ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀਆਂ ਟੱਕਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵੈਤਰਕੀਯਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਡਰ ਗਏ।
ਤਯੋਰ੍ਵੇਗੇਨ ਮਹਤਾ ਤਤ੍ਰ ਭੂਮਿਰਕਮ੍ਪਤ। ਪਾਦਪਾਨ੍ਵੀਰੁਧਸ਼੍ਚੈਵ ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸਤੂ ਰਯਾਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਤੇ ਬੂਟੀਆਂ ਕੁਚਲ ਗਈਆਂ।
ਸਮਾਗਤੌ ਚ ਤੌ ਵੀਰਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਵਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣੌ। ਗਿਰਿਭਿਰ੍ਗਿਰਿਸ਼ृਹ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਪਾषਾਣੈਃ ਪਰ੍ਵਤਚ੍ਯੁਤੈਃ
ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪਹਾੜਾਂ, ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਉੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਤਾਡਯਨ੍ਤੌ ਤੌ ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸਤੁਸ੍ਤਦਾ। ਆਯਾਮਵਿਸ੍ਤਰਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਪਰਿਤੋ ਯੋਜਨਦ੍ਵਯਮ੍
ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਲੰਬਾਈ ਤੇ ਚੌੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੋ ਯੋਜਨ ਤਕ ਸਾਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਨਿਰ੍ਮਹੀਰੁਹਪਾषਾਣਤृਣਕੁਞ੍ਜਲਤਾਵਲਿਮ੍। ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਤ੍ਤੌ ਕੂਰ੍ਮਪृष੍ਠੋਪਮਾਂ ਮਹੀਮ੍
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ ਹੋਏ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਛੂਏ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਾਂਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਰੁੱਖ, ਪੱਥਰ, ਘਾਹ, ਝਾੜੀਆਂ ਤੇ ਬੂਟੀਆਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਮੇਵਂ ਸਂਯੁਧ੍ਯ ਸਮਂ ਰਕ੍ਸ਼ਃਕੁਰੂਦ੍ਵਹੌ। ਤਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ੋਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਮਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੁਰੂਤ੍ਤਮਃ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੇ ਬਰਾਬਰੀ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਦਨ੍ਤਾਨ੍ਕਟਕਟੀਕृਤ੍ਯ ਦष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਦਸ਼ਨਚ੍ਛਦਮ੍। ਨੇਤ੍ਰੇ ਸਂਵृਤ੍ਯ ਵਿਕਟਂ ਤਿਰ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰੈਕ੍ਸ਼ਤ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਭੀਮ ਨੇ ਦੰਦ ਕਟਕਟਾਏ, ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਢੱਕ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀ ਤਿਰਛੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਅਥ ਤਂ ਲੋਲਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਅਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਪਰਿਰਭ੍ਯੈਨਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਰਭ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ ਭੀਮਸੇਨ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਝਟਕਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਯੋਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਪृष੍ਠੇ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਜਘ੍ਨਿਵਾਨ੍। ਭਗ੍ਨੋਰੁਬਾਹੁਹृਚ੍ਚੈਵ ਵਿਸ੍ਰਂਸਦ੍ਦੇਹਬਨ੍ਧਨਃ
ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਟਾਂ, ਪਾਸਿਆਂ, ਪੇਟ, ਪਿੱਠ ਤੇ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਰਾਣ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਦਿਲ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਠੜੀ ਢਿੱਲੀ ਹੋ ਗਈ।
ਪ੍ਰਸ੍ਵੇਦਦੀਰ੍ਘਨਿਸ਼੍ਵਾਸੋ ਨਿਰ੍ਯਞ੍ਜੀਵਾਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰਕਃ। ਅਜਾਣ੍ਡਾਸ੍ਫੋਟਨਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਾਕ੍ਰੋਸ਼ਂਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਵਸਞ੍ਛਨੈਃ
ਉਹ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਲੰਬੇ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਅੰਡਾ ਟੁੱਟਣ ਵਾਂਗ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਕਰਾਹਦਾ ਤੇ ਹੰਝਦਾ।
ਭੂਮੌ ਨਿਪਤ੍ਯ ਵਿਲੁਠਨ੍ਦਣ੍ਡਾਹਤ ਇਵੋਰਗਃ। ਵਿਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਂ ਮਹਾਕਾਯਂ ਪਰਿਤੋ ਵਿਚਕਰ੍ष ਹ
ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਲੱਕੜੀ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਲੋੜਦਾ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘਸੀਟਿਆ ਗਿਆ।
ਵਿਕृष੍ਯਮਾਣੋ ਵੇਗੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਬਲੀਯਸਾ। ਸਮਯੁਜ੍ਯਤ ਤੀਵ੍ਰੇਣ ਸ਼੍ਰਮੇਣ ਪੁਰੁषਾਦਕਃ
ਤਾਕਤਵਾਨ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘਸੀਟਿਆ, ਮਨੁੱਖ-ਭਖਣ ਵਾਲਾ ਭਾਰੀ ਥਕਾਵਟ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਹੀਯਮਾਨਬਲਂ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ। ਨਿष੍ਪਿष੍ਯ ਭੂਮੌ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਂ ਸਮਾਜਘ੍ਨੇ ਵृਕੋਦਰਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਤਾਜ ਭੀਮ ਨੇ ਗੁੱਟਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ।ਞਸ੍ਯ ਜਾਨੁਨਾ ਪृष੍ਠਮਵਪੀਡ੍ਯ ਬਲਾਦਿਵ। ਬਾਹੁਨਾ ਪਰਿਜਗ੍ਰਾਹ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਸ਼ਿਰੋਧਰਾਮ੍
ਫਿਰ, ਗੁੱਟ ਨਾਲ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਬਾ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਫੜ ਲਈ।
ਸਵ੍ਯੇਨ ਚ ਕਟੀਦੇਸ਼ੇ ਗृਹ੍ਯ ਵਾਸਸਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਜਾਨੁਨ੍ਯਾਰੋਪ੍ਯ ਤਤ੍ਪृष੍ਠਂ ਮਹਾਸ਼ਬ੍ਦਂ ਬਭਞ੍ਜ ਹ
ਖੱਬੀ ਹਥ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਕਮਰ, ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਕਪੜੇ ਤੋਂ ਫੜੀ; ਗੁੱਟ ਪਿੱਠ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪਿੱਠ ਟੋੜ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਰੁਧਿਰਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਦ੍ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਭਜ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਭੀਮੇਨ ਤਸ੍ਯ ਘੋਰਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਟੋੜਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਭਗ੍ਨਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਾਙ੍ਗੋ ਨਦਿਤ੍ਵਾ ਭੈਰਵਂ ਰਵਮ੍। ਸ਼ੈਲਰਾਜਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ੋ ਗਤਾਸੁਰਭਵਦ੍ਬਕਃ
ਫਿਰ, ਪਾਰਸ਼ ਅਤੇ ਅੰਗਾਂ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੈਤ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਡਰਾਉਣਾ ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ।
ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਜਨਸ੍ਤਸ੍ਯਾਥ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਨਿष੍ਪਪਾਤ ਗृਹਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਸਹੈਵ ਪਰਿਚਾਰਿਭਿਃ
ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਦੈਤ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਬਕਾਨੁਜਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਭੀਮਂ ਸ਼ਰਣਮੇਯਿਵਾਨ੍। ਤਤਸ੍ਤੁ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪਰਮਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਭੀਮਂ ਸ਼ਰ਼ਣਮਾਯਯੁਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਬਕਾ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਭੀਮ ਦੇ ਪਾਸ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਦੂਜੇ ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਡਰ ਕੇ ਭੀਮ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ।
ਤਾਨ੍ਭੀਤਾਨ੍ਵਿਗਤਜ੍ਞਾਨਾਨ੍ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਵਰਃ। ਸਾਂਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਬਲਵਾਨ੍ਸਮਯੇ ਚ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਭੀਮ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਨ ਹਿਂਸ੍ਯਾ ਮਾਨੁषਾ ਭੂਯੋ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰਿਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍। ਹਿਂਸਤਾਂ ਹਿ ਵਧਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਵਮੇਵ ਭਵੇਦਿਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਹੁਣੋਂ ਬਾਅਦ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਓ। ਜੇ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰੇਗਾ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਜਲਦੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ—ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ।"
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਨਿ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਭਾਰਤ। ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਜਗृਹੁਃ ਸਮਯਂ ਚ ਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਜੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ," ਅਤੇ ਉਹ ਸਮਝੌਤਾ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਸਗਣਸ੍ਤੁ ਬਕਭ੍ਰਾਤਾ ਪ੍ਰਾਣਮਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਤਦਾ।' ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਤਤ੍ਰ ਸੌਮ੍ਯਾਨਿ ਭਾਰਤ। ਨਗਰੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਨਰੈਰ੍ਨਗਰਵਾਸਿਭਿਃ
ਬਕਾ ਦਾ ਭਰਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਭਾਰਤ ਜੀ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਨਰਮ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਭੀਮਸ੍ਤਮਾਦਾਯ ਗਤਾਸੁਂ ਪੁਰੁषਾਦਕਮ੍। `ਨਿष੍ਕਰ੍ਣਨੇਤ੍ਰਂ ਨਿਰ੍ਜਿਹ੍ਵਂ ਨਿਃਸਂਜ੍ਞਂ ਕਣ੍ਠਪੀਡਨਾਤ੍। ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਬਹੁਵਿਧਾਂ ਚੇष੍ਟਾਂ ਪੁਰਦ੍ਵਾਰਮਕਰ੍षਤ
ਭੀਮ ਨੇ, ਉਸ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਨ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਜੀਭ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਜੋ ਗਲ ਘੁੱਟਣ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਦੀਆਂ ਹਲਚਲ ਕਰਦਿਆਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਘਸੀਟਿਆ।
ਦ੍ਵਾਰਦੇਸ਼ੇ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਪੁਰਮਾਗਾਤ੍ਸ ਮਾਰੁਤਿਃ। ਸ ਏਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਨੂਨਂ ਪੁਨਰਾਯਾਤਿ ਨਃ ਪੁਰੀਮ੍
ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਪਾ ਕੇ, ਭੀਮ, ਜੋ ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ ਸੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਫਿਰ ਸਾਡੀ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।"
ਸਬਾਲਵृਦ੍ਧਾਃ ਪੁਰੁषਾ ਇਤਿ ਭੀਤਾਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ। ਤਤੋ ਭੀਮੋ ਬਕਂ ਹਤ੍ਵਾ ਗਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵੇਸ਼੍ਮ ਤਤ੍
ਮਰਦ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਫਿਰ ਭੀਮ, ਬਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਬਲੀਵਰ੍ਦੌ ਚ ਸ਼ਕਟਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍। ਤੂष੍ਣੀਮਨ੍ਤਰ੍ਗृਹਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਯਭਿਧਾਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬਲਦ ਤੇ ਰਥ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਘਰ ਅੰਦਰ ਜਾ ਲਵੇ।
ਮਾਤृਭ੍ਰਾਤृਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਯਨਮੇਵ ਚ। ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇऽਥ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਦ੍ਯਥਾ
ਮਾਂ ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਆਪਣੇ ਸੇਜ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਤ ਦੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤੋ ਨਰਾ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਨਗਰਾਤ੍ਕਲ੍ਯਮੇਵ ਤੁ। ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਨਿਹਤਂ ਭੂਮੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਰੁਧਿਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਸਵੇਰੇ, ਲੋਕ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ ਅਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਥਪਥ ਮਰੇ ਹੋਏ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤਮਦ੍ਰਿਕੂਟਸਦृਸ਼ਂ ਵਿਨਿਕੀਰ੍ਣਂ ਭਯਾਨਕਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਹृष੍ਟਰੋਮਾਣੋ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਾਗਰਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਕੰਡੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।