ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰਾਸ੍ਫੋਟ੍ਯ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚ ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰੂਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਤ੍ਤਰਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਹੱਥ ਪਟਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਉਠੋ!' ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਕੇ, ਬਕਾ ਨੇ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਵਿਰੂਪਃ ਸਹਸਾ ਤਸ੍ਥੌ2 ਤਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵृਕੋਦਰਮ੍। ਅਹਸਦ੍ਭੀਮਸੇਨੋऽਪਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਅਚਾਨਕ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ; ਪਰ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਦੇਖਿਆ।
ਅਸੌ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਪृष੍ਠਤਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਂ ਪੀਡਯਿਤ੍ਵਾਥ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ
ਭੀਮ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਗੋਡਿਆਂ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਿਸृਜ੍ਯੈਨਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਕ੍ਰੋਧਜੀਵਿਤਮ੍। ਸ੍ਵਾਂ ਕਟੀਮੀषਦੁਨ੍ਨਮ੍ਯ ਬਾਹੂ ਤਸ੍ਯ ਪਰਾਮृਸ਼ਤ੍
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਭੀਮ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਉਚੀ ਕਰਕੇ, ਬਕਾ ਦੇ ਬਾਂਹ ਫੜ ਲਏ।
ਤਸ੍ਯ ਬਾਹੂ ਸਮਾਦਾਯ ਤ੍ਵਰਮਾਣੋ ਵृਕੋਦਰਃ। ਉਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਚਾਵਧੂਯੈਨਂ ਪਾਤਯਨ੍ਬਲਵਾਨ੍ਭੁਵਿ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਝਟਕਿਆ, ਫਿਰ ਤਾਕਤਵਾਨ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਤੁ ਵਾਮੇਨ ਪਾਦੇਨ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਉਰਸ੍ਯੇਨਂ ਸਮਾਜਘ੍ਨੇ ਭੀਮਸ੍ਤੁ ਪਤਿਤਂ ਭੁਵਿ
ਫਿਰ, ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭੀਮ ਨੇ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਏ ਬਕਾ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ।
ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨੇਨ ਘੋਰੇਣ ਲਮ੍ਬਜਿਹ੍ਵੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਤੇਨਾਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਭੀਮੇਨ ਭੀਮੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਮਾਹਤਃ
ਮੂੰਹ ਖੁੱਲਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ, ਜੀਭ ਲਟਕਦੀ ਹੋਈ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਭੀਮ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ; ਪਰ ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ।
ਏਵਂ ਨਿਹਨ੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ ਬਲੀਯਸਾ। ਰੋषੇਣ ਮਹਤਾऽऽਵਿष੍ਟੋ ਭੀਮੋ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ, ਭੀਮ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਧ੍ਯਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਬਲੀ ਜਗ੍ਰਾਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍। ਤਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪੀਡਯਨ੍ਤੌ ਪੁਰੁषਾਦਵृਕੋਦਰੌ
ਭੀਮ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਫੜ ਕੇ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਦੋਵੇਂ, ਭੀਮ ਤੇ ਮਨੁੱਖ-ਭਖਣ ਵਾਲਾ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਬਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਮਤ੍ਤਾਵਿਵ ਮਹਾਨਾਗਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਵਿਚਕਰ੍षਤੁਃ
ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਘਸੀਟਦੇ ਰਹੇ।
ਬਾਹੁਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਸ਼ਬ੍ਦੈਸ਼੍ਚ ਭੀਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਯੋਸ੍ਤਦਾ। ਵੇਤ੍ਰਕੀਯਪੁਰੀ ਸਰ੍ਵਾ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਭੀਮ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀਆਂ ਟੱਕਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵੈਤਰਕੀਯਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਡਰ ਗਏ।
ਤਯੋਰ੍ਵੇਗੇਨ ਮਹਤਾ ਤਤ੍ਰ ਭੂਮਿਰਕਮ੍ਪਤ। ਪਾਦਪਾਨ੍ਵੀਰੁਧਸ਼੍ਚੈਵ ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸਤੂ ਰਯਾਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਤੇ ਬੂਟੀਆਂ ਕੁਚਲ ਗਈਆਂ।
ਸਮਾਗਤੌ ਚ ਤੌ ਵੀਰਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਵਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣੌ। ਗਿਰਿਭਿਰ੍ਗਿਰਿਸ਼ृਹ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਪਾषਾਣੈਃ ਪਰ੍ਵਤਚ੍ਯੁਤੈਃ
ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪਹਾੜਾਂ, ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਉੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਤਾਡਯਨ੍ਤੌ ਤੌ ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸਤੁਸ੍ਤਦਾ। ਆਯਾਮਵਿਸ੍ਤਰਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਪਰਿਤੋ ਯੋਜਨਦ੍ਵਯਮ੍
ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਲੰਬਾਈ ਤੇ ਚੌੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੋ ਯੋਜਨ ਤਕ ਸਾਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਨਿਰ੍ਮਹੀਰੁਹਪਾषਾਣਤृਣਕੁਞ੍ਜਲਤਾਵਲਿਮ੍। ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਤ੍ਤੌ ਕੂਰ੍ਮਪृष੍ਠੋਪਮਾਂ ਮਹੀਮ੍
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ ਹੋਏ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਛੂਏ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਾਂਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਰੁੱਖ, ਪੱਥਰ, ਘਾਹ, ਝਾੜੀਆਂ ਤੇ ਬੂਟੀਆਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਮੇਵਂ ਸਂਯੁਧ੍ਯ ਸਮਂ ਰਕ੍ਸ਼ਃਕੁਰੂਦ੍ਵਹੌ। ਤਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ੋਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਮਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੁਰੂਤ੍ਤਮਃ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੇ ਬਰਾਬਰੀ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਦਨ੍ਤਾਨ੍ਕਟਕਟੀਕृਤ੍ਯ ਦष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਦਸ਼ਨਚ੍ਛਦਮ੍। ਨੇਤ੍ਰੇ ਸਂਵृਤ੍ਯ ਵਿਕਟਂ ਤਿਰ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰੈਕ੍ਸ਼ਤ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਭੀਮ ਨੇ ਦੰਦ ਕਟਕਟਾਏ, ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਢੱਕ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀ ਤਿਰਛੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਅਥ ਤਂ ਲੋਲਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਅਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਪਰਿਰਭ੍ਯੈਨਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਰਭ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ ਭੀਮਸੇਨ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਝਟਕਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਯੋਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਪृष੍ਠੇ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਜਘ੍ਨਿਵਾਨ੍। ਭਗ੍ਨੋਰੁਬਾਹੁਹृਚ੍ਚੈਵ ਵਿਸ੍ਰਂਸਦ੍ਦੇਹਬਨ੍ਧਨਃ
ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਟਾਂ, ਪਾਸਿਆਂ, ਪੇਟ, ਪਿੱਠ ਤੇ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਰਾਣ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਦਿਲ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਠੜੀ ਢਿੱਲੀ ਹੋ ਗਈ।
ਪ੍ਰਸ੍ਵੇਦਦੀਰ੍ਘਨਿਸ਼੍ਵਾਸੋ ਨਿਰ੍ਯਞ੍ਜੀਵਾਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰਕਃ। ਅਜਾਣ੍ਡਾਸ੍ਫੋਟਨਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਾਕ੍ਰੋਸ਼ਂਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਵਸਞ੍ਛਨੈਃ
ਉਹ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਲੰਬੇ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਅੰਡਾ ਟੁੱਟਣ ਵਾਂਗ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਕਰਾਹਦਾ ਤੇ ਹੰਝਦਾ।
ਭੂਮੌ ਨਿਪਤ੍ਯ ਵਿਲੁਠਨ੍ਦਣ੍ਡਾਹਤ ਇਵੋਰਗਃ। ਵਿਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਂ ਮਹਾਕਾਯਂ ਪਰਿਤੋ ਵਿਚਕਰ੍ष ਹ
ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਲੱਕੜੀ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਲੋੜਦਾ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘਸੀਟਿਆ ਗਿਆ।
ਵਿਕृष੍ਯਮਾਣੋ ਵੇਗੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਬਲੀਯਸਾ। ਸਮਯੁਜ੍ਯਤ ਤੀਵ੍ਰੇਣ ਸ਼੍ਰਮੇਣ ਪੁਰੁषਾਦਕਃ
ਤਾਕਤਵਾਨ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘਸੀਟਿਆ, ਮਨੁੱਖ-ਭਖਣ ਵਾਲਾ ਭਾਰੀ ਥਕਾਵਟ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਹੀਯਮਾਨਬਲਂ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ। ਨਿष੍ਪਿष੍ਯ ਭੂਮੌ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਂ ਸਮਾਜਘ੍ਨੇ ਵृਕੋਦਰਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਤਾਜ ਭੀਮ ਨੇ ਗੁੱਟਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ।ਞਸ੍ਯ ਜਾਨੁਨਾ ਪृष੍ਠਮਵਪੀਡ੍ਯ ਬਲਾਦਿਵ। ਬਾਹੁਨਾ ਪਰਿਜਗ੍ਰਾਹ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਸ਼ਿਰੋਧਰਾਮ੍
ਫਿਰ, ਗੁੱਟ ਨਾਲ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਬਾ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਫੜ ਲਈ।
ਸਵ੍ਯੇਨ ਚ ਕਟੀਦੇਸ਼ੇ ਗृਹ੍ਯ ਵਾਸਸਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਜਾਨੁਨ੍ਯਾਰੋਪ੍ਯ ਤਤ੍ਪृष੍ਠਂ ਮਹਾਸ਼ਬ੍ਦਂ ਬਭਞ੍ਜ ਹ
ਖੱਬੀ ਹਥ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਕਮਰ, ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਕਪੜੇ ਤੋਂ ਫੜੀ; ਗੁੱਟ ਪਿੱਠ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪਿੱਠ ਟੋੜ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਰੁਧਿਰਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਦ੍ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਭਜ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਭੀਮੇਨ ਤਸ੍ਯ ਘੋਰਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਟੋੜਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਭਗ੍ਨਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਾਙ੍ਗੋ ਨਦਿਤ੍ਵਾ ਭੈਰਵਂ ਰਵਮ੍। ਸ਼ੈਲਰਾਜਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ੋ ਗਤਾਸੁਰਭਵਦ੍ਬਕਃ
ਫਿਰ, ਪਾਰਸ਼ ਅਤੇ ਅੰਗਾਂ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੈਤ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਡਰਾਉਣਾ ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ।
ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਜਨਸ੍ਤਸ੍ਯਾਥ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਨਿष੍ਪਪਾਤ ਗृਹਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਸਹੈਵ ਪਰਿਚਾਰਿਭਿਃ
ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਦੈਤ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਬਕਾਨੁਜਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਭੀਮਂ ਸ਼ਰਣਮੇਯਿਵਾਨ੍। ਤਤਸ੍ਤੁ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪਰਮਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਭੀਮਂ ਸ਼ਰ਼ਣਮਾਯਯੁਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਬਕਾ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਭੀਮ ਦੇ ਪਾਸ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਦੂਜੇ ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਡਰ ਕੇ ਭੀਮ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ।
ਤਾਨ੍ਭੀਤਾਨ੍ਵਿਗਤਜ੍ਞਾਨਾਨ੍ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਵਰਃ। ਸਾਂਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਬਲਵਾਨ੍ਸਮਯੇ ਚ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਭੀਮ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰ ਲਿਆ।