ਮਹਾਕਾਯੋ ਮਹਾਵੇਗੋ ਦਾਰਯਨ੍ਨਿਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍। ਪਿਸ਼ਙ੍ਗਰੂਪਃ ਪਿਙ੍ਗਾਕ੍ਸ਼ੋ ਭੀਮਸੇਨਮਭਿਦ੍ਰਵਤ੍
ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਤੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖਾਂ ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਦਸ਼੍ਯ ਦਸ਼ਨਚ੍ਛਦਮ੍। ਭृਸ਼ਂ ਸ ਭੂਯਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਮਾਦਾਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਭੰਨ ਭੰਨ ਕਰਕੇ ਭੌਂਹਾਂ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ, ਦੰਦ ਨਿਕਾਲ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਪਕੜ ਲਿਆ।
ਤਾਡਯਿष੍ਯਂਸ੍ਤਦਾ ਭੀਮਂ ਤਰਸਾऽਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਬਲੀ। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨਾਭਿਹਤਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਲੀਲਯਾ
ਭੀਮ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਲ ਵਧਿਆ; ਪਰ ਭੀਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਰੁੱਖ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਕੜ ਲਿਆ।
ਸਵ੍ਯੇਨ ਪਾਣਿਨਾ ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਭਾਰਤ। ਤਤਃ ਸ ਪੁਨਰੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਬਹੁਵਿਧਾਨ੍ਬਲੀ
ਭੀਮ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਚੁੱਕ ਕੇ ਫਿਰ ਉਠ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਭੀਮਸੇਨਾਯ ਬਕੋऽਪਿ ਬਲਵਾਨ੍ਰਣੇ। ਸਰ੍ਵਾਨਪੋਹਯਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਖਯਾ
ਬਕਾ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ; ਪਰ ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼षਣ੍ਡਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍।। ਮਹਤ੍ਸੁਘੋਰਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਬਕਪਾਣ੍ਡਵਯੋਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਬਣ ਗਈ—ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਕਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਈ।
ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯ ਸ ਬਕਃ ਸਮਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍। ਸਮਯੁਧ੍ਯਤ ਤੀਵ੍ਰੇਣ ਵੇਗੇਨ ਪੁਰੁषਾਦਕਃ
ਬਕਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਪੂਕਾਰ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗਾ।
ਤਯੋਰ੍ਵੇਗੇਨ ਮਹਤਾ ਪृਥਿਵੀ ਸਮਕਮ੍ਪਤ। ਪਾਦਪਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮਾਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸਤੁਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਣੇ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਦ੍ਰੁਤਮਾਗਤ੍ਯ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚੈਨਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍। ਆਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਭੀਮਸੇਨਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰੇਵੋਤ੍ਥਿਤੋ ਹਸਨ੍
ਬਕਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਸੁੱਟਿਆ; ਪਰ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਭੀਮਸੇਨ ਫਿਰ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਉਠ ਗਿਆ।
ਆਲਿਙ੍ਗ੍ਯਾਪਿ ਬਕਂ ਭੀਮੋ ਨ੍ਯਹਨਦ੍ਵਸੁਧਾਤਲੇ। ਭੀਮੋ ਵਿਸਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵੈਨਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸਿਹਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ
ਭੀਮ ਨੇ ਬਕਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਮਾਰਿਆ; ਫਿਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੌਸਲਾ ਰੱਖ ਰਾਕਸ਼ਸ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰਾਸ੍ਫੋਟ੍ਯ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚ ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰੂਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਤ੍ਤਰਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਹੱਥ ਪਟਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਉਠੋ!' ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਕੇ, ਬਕਾ ਨੇ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਵਿਰੂਪਃ ਸਹਸਾ ਤਸ੍ਥੌ2 ਤਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵृਕੋਦਰਮ੍। ਅਹਸਦ੍ਭੀਮਸੇਨੋऽਪਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਅਚਾਨਕ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ; ਪਰ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਦੇਖਿਆ।
ਅਸੌ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਪृष੍ਠਤਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਂ ਪੀਡਯਿਤ੍ਵਾਥ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ
ਭੀਮ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਗੋਡਿਆਂ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਿਸृਜ੍ਯੈਨਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਕ੍ਰੋਧਜੀਵਿਤਮ੍। ਸ੍ਵਾਂ ਕਟੀਮੀषਦੁਨ੍ਨਮ੍ਯ ਬਾਹੂ ਤਸ੍ਯ ਪਰਾਮृਸ਼ਤ੍
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਭੀਮ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਉਚੀ ਕਰਕੇ, ਬਕਾ ਦੇ ਬਾਂਹ ਫੜ ਲਏ।
ਤਸ੍ਯ ਬਾਹੂ ਸਮਾਦਾਯ ਤ੍ਵਰਮਾਣੋ ਵृਕੋਦਰਃ। ਉਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਚਾਵਧੂਯੈਨਂ ਪਾਤਯਨ੍ਬਲਵਾਨ੍ਭੁਵਿ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਝਟਕਿਆ, ਫਿਰ ਤਾਕਤਵਾਨ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਤੁ ਵਾਮੇਨ ਪਾਦੇਨ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਉਰਸ੍ਯੇਨਂ ਸਮਾਜਘ੍ਨੇ ਭੀਮਸ੍ਤੁ ਪਤਿਤਂ ਭੁਵਿ
ਫਿਰ, ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭੀਮ ਨੇ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਏ ਬਕਾ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ।
ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨੇਨ ਘੋਰੇਣ ਲਮ੍ਬਜਿਹ੍ਵੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਤੇਨਾਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਭੀਮੇਨ ਭੀਮੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਮਾਹਤਃ
ਮੂੰਹ ਖੁੱਲਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ, ਜੀਭ ਲਟਕਦੀ ਹੋਈ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਭੀਮ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ; ਪਰ ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ।
ਏਵਂ ਨਿਹਨ੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ ਬਲੀਯਸਾ। ਰੋषੇਣ ਮਹਤਾऽऽਵਿष੍ਟੋ ਭੀਮੋ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ, ਭੀਮ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਧ੍ਯਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਬਲੀ ਜਗ੍ਰਾਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍। ਤਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪੀਡਯਨ੍ਤੌ ਪੁਰੁषਾਦਵृਕੋਦਰੌ
ਭੀਮ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਫੜ ਕੇ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਦੋਵੇਂ, ਭੀਮ ਤੇ ਮਨੁੱਖ-ਭਖਣ ਵਾਲਾ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਬਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਮਤ੍ਤਾਵਿਵ ਮਹਾਨਾਗਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਵਿਚਕਰ੍षਤੁਃ
ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਘਸੀਟਦੇ ਰਹੇ।
ਬਾਹੁਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਸ਼ਬ੍ਦੈਸ਼੍ਚ ਭੀਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਯੋਸ੍ਤਦਾ। ਵੇਤ੍ਰਕੀਯਪੁਰੀ ਸਰ੍ਵਾ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਭੀਮ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀਆਂ ਟੱਕਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵੈਤਰਕੀਯਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਡਰ ਗਏ।
ਤਯੋਰ੍ਵੇਗੇਨ ਮਹਤਾ ਤਤ੍ਰ ਭੂਮਿਰਕਮ੍ਪਤ। ਪਾਦਪਾਨ੍ਵੀਰੁਧਸ਼੍ਚੈਵ ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸਤੂ ਰਯਾਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਤੇ ਬੂਟੀਆਂ ਕੁਚਲ ਗਈਆਂ।
ਸਮਾਗਤੌ ਚ ਤੌ ਵੀਰਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਵਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣੌ। ਗਿਰਿਭਿਰ੍ਗਿਰਿਸ਼ृਹ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਪਾषਾਣੈਃ ਪਰ੍ਵਤਚ੍ਯੁਤੈਃ
ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪਹਾੜਾਂ, ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਉੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਤਾਡਯਨ੍ਤੌ ਤੌ ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸਤੁਸ੍ਤਦਾ। ਆਯਾਮਵਿਸ੍ਤਰਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਪਰਿਤੋ ਯੋਜਨਦ੍ਵਯਮ੍
ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਲੰਬਾਈ ਤੇ ਚੌੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੋ ਯੋਜਨ ਤਕ ਸਾਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਨਿਰ੍ਮਹੀਰੁਹਪਾषਾਣਤृਣਕੁਞ੍ਜਲਤਾਵਲਿਮ੍। ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਤ੍ਤੌ ਕੂਰ੍ਮਪृष੍ਠੋਪਮਾਂ ਮਹੀਮ੍
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ ਹੋਏ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਛੂਏ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਾਂਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਰੁੱਖ, ਪੱਥਰ, ਘਾਹ, ਝਾੜੀਆਂ ਤੇ ਬੂਟੀਆਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਮੇਵਂ ਸਂਯੁਧ੍ਯ ਸਮਂ ਰਕ੍ਸ਼ਃਕੁਰੂਦ੍ਵਹੌ। ਤਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ੋਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਮਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੁਰੂਤ੍ਤਮਃ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੇ ਬਰਾਬਰੀ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਦਨ੍ਤਾਨ੍ਕਟਕਟੀਕृਤ੍ਯ ਦष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਦਸ਼ਨਚ੍ਛਦਮ੍। ਨੇਤ੍ਰੇ ਸਂਵृਤ੍ਯ ਵਿਕਟਂ ਤਿਰ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰੈਕ੍ਸ਼ਤ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਭੀਮ ਨੇ ਦੰਦ ਕਟਕਟਾਏ, ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਢੱਕ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀ ਤਿਰਛੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਅਥ ਤਂ ਲੋਲਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਅਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਪਰਿਰਭ੍ਯੈਨਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਰਭ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ ਭੀਮਸੇਨ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਝਟਕਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਯੋਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਪृष੍ਠੇ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਜਘ੍ਨਿਵਾਨ੍। ਭਗ੍ਨੋਰੁਬਾਹੁਹृਚ੍ਚੈਵ ਵਿਸ੍ਰਂਸਦ੍ਦੇਹਬਨ੍ਧਨਃ
ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਟਾਂ, ਪਾਸਿਆਂ, ਪੇਟ, ਪਿੱਠ ਤੇ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਰਾਣ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਦਿਲ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਠੜੀ ਢਿੱਲੀ ਹੋ ਗਈ।
ਪ੍ਰਸ੍ਵੇਦਦੀਰ੍ਘਨਿਸ਼੍ਵਾਸੋ ਨਿਰ੍ਯਞ੍ਜੀਵਾਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰਕਃ। ਅਜਾਣ੍ਡਾਸ੍ਫੋਟਨਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਾਕ੍ਰੋਸ਼ਂਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਵਸਞ੍ਛਨੈਃ
ਉਹ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਲੰਬੇ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਅੰਡਾ ਟੁੱਟਣ ਵਾਂਗ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਕਰਾਹਦਾ ਤੇ ਹੰਝਦਾ।