ਸ਼ਕਟਾਨ੍ਨਂ ਤਤੋ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪਾਣਿਨਾ ਸਹ। ਗृਹ੍ਣਨ੍ਨੇਵ ਤਦਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਨਿਃਸ਼ੇषਂ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਮ੍
ਭੀਮ ਨੇ ਰਾਖਸ ਦੇ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਰੁੱਖ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਇੱਕ ਹਥ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਰਾਖਸ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਖਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਭੀਮਸੇਨੋ ਹਸਨ੍ਨੇਵ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍। ਪੀਤ੍ਵਾ ਦਧਿਘਟਾਨ੍ਪੂਰ੍ਣਾਨ੍ਘृਤਕੁਮ੍ਭਾਞ੍ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਖਸ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦਹੀਂ ਤੇ ਘੀ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਘੜੇ ਪੀ ਲਏ।
ਵਾਰ੍ਯੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਸਂਹृष੍ਟਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਗਿਰਿਰਿਵਾਪਰਃ। ਭ੍ਰਾਮਯਨ੍ਤਂ ਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਭੀਮ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਠੀਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਖਸ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਲੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੋਤ੍ਥਾਯਾਹਵੇ ਵੀਰਃ ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਵ੍ਯਨਾਦਯਤ੍। ਭੁਜਵੇਗਂ ਤਥਾऽऽਸ੍ਫੋਟਂ ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਲਿਤਂ ਚ ਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਵੀਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਠਿਆ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਝਟਕ ਕੇ ਤੇ ਥਪਿਆ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ।
ਕृਤ੍ਵਾऽऽਹ੍ਵਯਤ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭੀਮਸੇਨੋऽਥ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍। ਉਵਾਚਾਸ਼ਨਿਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਧ੍ਵਨਿਨਾ ਭੀषਯਨ੍ਨਿਵ
ਭੀਮਸੇਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਬੋਲਿਆ।
ਬਹੁਕਾਲਂ ਸੁਪੁष੍ਟਂ ਤੇ ਸ਼ਰੀਰਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮ। ਦ੍ਵਿਪਚ੍ਚਤੁष੍ਪਨ੍ਮਾਂਸੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਭਿਸ਼੍ਚੌਦਨੈਰਪਿ
ਰਾਖਸਾ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਾਣਿਆਂ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮਦ੍ਬਾਹੁਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਨ ਤ੍ਵਂ ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਵਸ਼ਿष੍ਯਸਿ। ਅਦ੍ਯ ਮਦ੍ਬਾਹੁਨਿष੍ਪਿष੍ਟੋ ਗਮਿष੍ਯਸਿ ਯਮਾਲਯਮ੍
ਹੁਣ ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਖਾਏਂਗਾ; ਅੱਜ ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਕੇ, ਤੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਸ੍ਵਪ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਵੇਤ੍ਰਕੀਯਨਿਵਾਸਿਨਃ। ਨਿਰੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਃ ਪੁਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਕਣ੍ਟਕੇ ਸੂਦ੍ਧृਤੇ ਮਯਾ
ਅੱਜ ਤੋਂ ਵੈਤਰਕੀਯ ਦੇ ਵਾਸੀ ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ ਸੁੱਤ ਸਕਣਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਕਾਂਟ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਦਿਆਂਗਾ।
ਅਦ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ਼ਰੀਰਂ ਤੇ ਕਙ੍ਕਗੋਮਾਯੁਵਾਯਸਾਃ। ਮਯਾ ਹਤਸ੍ਯ ਖਾਦਨ੍ਤੁ ਵਿਕਰ੍षਨ੍ਤੁ ਚ ਭੂਤਲੇ
ਅੱਜ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਕਾਂ, ਗਿੱਦੜ ਤੇ ਗ੍ਰਿਫ਼ ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਖਾ ਲੈਣ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘਸੀਟਣ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਬਕਜਿਘਾਂਸਯਾ। ਉਪਾਧਾਵਦ੍ਬਕਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਾਰ੍ਥਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ; ਤੇ ਬਕਾ ਵੀ ਪਾਰਥ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਮਹਾਕਾਯੋ ਮਹਾਵੇਗੋ ਦਾਰਯਨ੍ਨਿਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍। ਪਿਸ਼ਙ੍ਗਰੂਪਃ ਪਿਙ੍ਗਾਕ੍ਸ਼ੋ ਭੀਮਸੇਨਮਭਿਦ੍ਰਵਤ੍
ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਤੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖਾਂ ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਦਸ਼੍ਯ ਦਸ਼ਨਚ੍ਛਦਮ੍। ਭृਸ਼ਂ ਸ ਭੂਯਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਮਾਦਾਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਭੰਨ ਭੰਨ ਕਰਕੇ ਭੌਂਹਾਂ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ, ਦੰਦ ਨਿਕਾਲ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਪਕੜ ਲਿਆ।
ਤਾਡਯਿष੍ਯਂਸ੍ਤਦਾ ਭੀਮਂ ਤਰਸਾऽਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਬਲੀ। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨਾਭਿਹਤਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਲੀਲਯਾ
ਭੀਮ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਲ ਵਧਿਆ; ਪਰ ਭੀਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਰੁੱਖ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਕੜ ਲਿਆ।
ਸਵ੍ਯੇਨ ਪਾਣਿਨਾ ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਭਾਰਤ। ਤਤਃ ਸ ਪੁਨਰੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਬਹੁਵਿਧਾਨ੍ਬਲੀ
ਭੀਮ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਚੁੱਕ ਕੇ ਫਿਰ ਉਠ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਭੀਮਸੇਨਾਯ ਬਕੋऽਪਿ ਬਲਵਾਨ੍ਰਣੇ। ਸਰ੍ਵਾਨਪੋਹਯਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਖਯਾ
ਬਕਾ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ; ਪਰ ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼षਣ੍ਡਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍।। ਮਹਤ੍ਸੁਘੋਰਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਬਕਪਾਣ੍ਡਵਯੋਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਬਣ ਗਈ—ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਕਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਈ।
ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯ ਸ ਬਕਃ ਸਮਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍। ਸਮਯੁਧ੍ਯਤ ਤੀਵ੍ਰੇਣ ਵੇਗੇਨ ਪੁਰੁषਾਦਕਃ
ਬਕਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਪੂਕਾਰ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗਾ।
ਤਯੋਰ੍ਵੇਗੇਨ ਮਹਤਾ ਪृਥਿਵੀ ਸਮਕਮ੍ਪਤ। ਪਾਦਪਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮਾਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸਤੁਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਣੇ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਦ੍ਰੁਤਮਾਗਤ੍ਯ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚੈਨਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍। ਆਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਭੀਮਸੇਨਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰੇਵੋਤ੍ਥਿਤੋ ਹਸਨ੍
ਬਕਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਸੁੱਟਿਆ; ਪਰ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਭੀਮਸੇਨ ਫਿਰ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਉਠ ਗਿਆ।
ਆਲਿਙ੍ਗ੍ਯਾਪਿ ਬਕਂ ਭੀਮੋ ਨ੍ਯਹਨਦ੍ਵਸੁਧਾਤਲੇ। ਭੀਮੋ ਵਿਸਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵੈਨਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸਿਹਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ
ਭੀਮ ਨੇ ਬਕਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਮਾਰਿਆ; ਫਿਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੌਸਲਾ ਰੱਖ ਰਾਕਸ਼ਸ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰਾਸ੍ਫੋਟ੍ਯ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚ ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰੂਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਤ੍ਤਰਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਹੱਥ ਪਟਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਉਠੋ!' ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਕੇ, ਬਕਾ ਨੇ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਵਿਰੂਪਃ ਸਹਸਾ ਤਸ੍ਥੌ2 ਤਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵृਕੋਦਰਮ੍। ਅਹਸਦ੍ਭੀਮਸੇਨੋऽਪਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਅਚਾਨਕ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ; ਪਰ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਦੇਖਿਆ।
ਅਸੌ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਪृष੍ਠਤਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਂ ਪੀਡਯਿਤ੍ਵਾਥ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ
ਭੀਮ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਗੋਡਿਆਂ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਿਸृਜ੍ਯੈਨਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਕ੍ਰੋਧਜੀਵਿਤਮ੍। ਸ੍ਵਾਂ ਕਟੀਮੀषਦੁਨ੍ਨਮ੍ਯ ਬਾਹੂ ਤਸ੍ਯ ਪਰਾਮृਸ਼ਤ੍
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਭੀਮ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਉਚੀ ਕਰਕੇ, ਬਕਾ ਦੇ ਬਾਂਹ ਫੜ ਲਏ।
ਤਸ੍ਯ ਬਾਹੂ ਸਮਾਦਾਯ ਤ੍ਵਰਮਾਣੋ ਵृਕੋਦਰਃ। ਉਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਚਾਵਧੂਯੈਨਂ ਪਾਤਯਨ੍ਬਲਵਾਨ੍ਭੁਵਿ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਝਟਕਿਆ, ਫਿਰ ਤਾਕਤਵਾਨ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਤੁ ਵਾਮੇਨ ਪਾਦੇਨ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਉਰਸ੍ਯੇਨਂ ਸਮਾਜਘ੍ਨੇ ਭੀਮਸ੍ਤੁ ਪਤਿਤਂ ਭੁਵਿ
ਫਿਰ, ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭੀਮ ਨੇ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਏ ਬਕਾ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ।
ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨੇਨ ਘੋਰੇਣ ਲਮ੍ਬਜਿਹ੍ਵੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਤੇਨਾਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਭੀਮੇਨ ਭੀਮੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਮਾਹਤਃ
ਮੂੰਹ ਖੁੱਲਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ, ਜੀਭ ਲਟਕਦੀ ਹੋਈ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਭੀਮ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ; ਪਰ ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ।
ਏਵਂ ਨਿਹਨ੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ ਬਲੀਯਸਾ। ਰੋषੇਣ ਮਹਤਾऽऽਵਿष੍ਟੋ ਭੀਮੋ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ, ਭੀਮ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਧ੍ਯਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਬਲੀ ਜਗ੍ਰਾਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍। ਤਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪੀਡਯਨ੍ਤੌ ਪੁਰੁषਾਦਵृਕੋਦਰੌ
ਭੀਮ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਫੜ ਕੇ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਦੋਵੇਂ, ਭੀਮ ਤੇ ਮਨੁੱਖ-ਭਖਣ ਵਾਲਾ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਬਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਮਤ੍ਤਾਵਿਵ ਮਹਾਨਾਗਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਵਿਚਕਰ੍षਤੁਃ
ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਘਸੀਟਦੇ ਰਹੇ।