ਆਕਰ੍ਣਾਦ੍ਭਿਨ੍ਨਵਕ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸ਼ਙ੍ਕੁਕਰ੍ਣੋ ਵਿਭੀषਣਃ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖਾਂ ਭ੍ਰੁਕੁਟਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਦਸ਼੍ਯ ਦਸ਼ਨਚ੍ਛਦਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਕੰਨ ਤਕ ਚਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਂਪ ਵਰਗੇ ਕੰਨ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ, ਭ੍ਰੂ-ਰੇਖਾ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਵੱਟੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਦੰਦ ਪੀਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਭੁਞ੍ਜਾਨਮਨ੍ਨਂ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨਂ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਵਿਵृਤ੍ਯ ਨਯਨੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਕੋऽਯਮਨ੍ਨਮਿਦਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਮਦਰ੍ਥਮੁਪਕਲ੍ਪਿਤਮ੍। ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਮਮ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਯਿਯਾਸੁਰ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਬੇਫਿਕਰੀ ਨਾਲ ਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਨਾਦਾਨੀ ਨਾਲ?
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਭਾਰਤ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਤਮਨਾਦृਤ੍ਯ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤ ਏਵ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਖਾਣਾ ਖਾਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ।
ਰਵਂ ਸ ਭੈਰਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਕਰਾਵੁਭੌ। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਭੀਮਸੇਨਂ ਜਿਙਾਂਸੁਃ ਪੁਰੁषਾਦਕਃ
ਰਾਖਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਕਰ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੇ ਅਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਤਥਾਪਿ ਪਰਿਭੂਯੈਨਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਵृਕੋਦਰਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤ ਏਵਾਨ੍ਨਂ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਭੀਮ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ, ਰਾਖਸ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਅਤੇ ਤਾਕ-ਝਾਕ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ ਖਾਣਾ ਖਾਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ।
ਅਮਰ੍षੇਣ ਤੁ ਸਂਪੂਰ੍ਣਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਵृਕੋਦਰਮ੍। ਜਘਾਨ ਪृष੍ਠੇ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਮੁਭਾਭ੍ਯਾਂ ਪृष੍ਠਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਖਸ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮ ਨੂੰ ਪਿੱਠ ਪਿੱਛੋਂ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਤਥਾ ਬਲਵਤਾ ਭੀਮਃ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਭृਸ਼ਮਾਹਤਃ। ਨੈਵਾਵਲੋਕਯਾਮਾਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤ ਏਵ ਸਃ
ਭੀਮ ਨੂੰ ਰਾਖਸ ਦੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਰਾਖਸ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਖਾਣਾ ਖਾਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਭੂਯਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਮਾਦਾਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਤਾਡਯਿष੍ਯਂਸ੍ਤਦਾ ਭੀਮਂ ਪੁਨਰਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਬਲੀ
ਫਿਰ, ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਰਾਖਸ ਨੇ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਮੁੜ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਤਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਸਵ੍ਯੇਨ ਪਾਣਿਨਾ ਭੀਮੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨਾਪ੍ਯਭੁਙ੍ਕ੍ਤ ਹ
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸ ਨੇ ਰੁੱਖ ਸੁੱਟਿਆ, ਤਾਂ ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖੱਬੀ ਹਥ ਨਾਲ ਉਹ ਰੁੱਖ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸੱਜੀ ਹਥ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਖਾਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ।
ਸ਼ਕਟਾਨ੍ਨਂ ਤਤੋ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪਾਣਿਨਾ ਸਹ। ਗृਹ੍ਣਨ੍ਨੇਵ ਤਦਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਨਿਃਸ਼ੇषਂ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਮ੍
ਭੀਮ ਨੇ ਰਾਖਸ ਦੇ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਰੁੱਖ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਇੱਕ ਹਥ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਰਾਖਸ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਖਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਭੀਮਸੇਨੋ ਹਸਨ੍ਨੇਵ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍। ਪੀਤ੍ਵਾ ਦਧਿਘਟਾਨ੍ਪੂਰ੍ਣਾਨ੍ਘृਤਕੁਮ੍ਭਾਞ੍ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਖਸ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦਹੀਂ ਤੇ ਘੀ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਘੜੇ ਪੀ ਲਏ।
ਵਾਰ੍ਯੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਸਂਹृष੍ਟਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਗਿਰਿਰਿਵਾਪਰਃ। ਭ੍ਰਾਮਯਨ੍ਤਂ ਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਭੀਮ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਠੀਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਖਸ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਲੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੋਤ੍ਥਾਯਾਹਵੇ ਵੀਰਃ ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਵ੍ਯਨਾਦਯਤ੍। ਭੁਜਵੇਗਂ ਤਥਾऽऽਸ੍ਫੋਟਂ ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਲਿਤਂ ਚ ਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਵੀਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਠਿਆ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਝਟਕ ਕੇ ਤੇ ਥਪਿਆ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ।
ਕृਤ੍ਵਾऽऽਹ੍ਵਯਤ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭੀਮਸੇਨੋऽਥ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍। ਉਵਾਚਾਸ਼ਨਿਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਧ੍ਵਨਿਨਾ ਭੀषਯਨ੍ਨਿਵ
ਭੀਮਸੇਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਬੋਲਿਆ।
ਬਹੁਕਾਲਂ ਸੁਪੁष੍ਟਂ ਤੇ ਸ਼ਰੀਰਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮ। ਦ੍ਵਿਪਚ੍ਚਤੁष੍ਪਨ੍ਮਾਂਸੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਭਿਸ਼੍ਚੌਦਨੈਰਪਿ
ਰਾਖਸਾ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਾਣਿਆਂ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮਦ੍ਬਾਹੁਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਨ ਤ੍ਵਂ ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਵਸ਼ਿष੍ਯਸਿ। ਅਦ੍ਯ ਮਦ੍ਬਾਹੁਨਿष੍ਪਿष੍ਟੋ ਗਮਿष੍ਯਸਿ ਯਮਾਲਯਮ੍
ਹੁਣ ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਖਾਏਂਗਾ; ਅੱਜ ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਕੇ, ਤੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਸ੍ਵਪ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਵੇਤ੍ਰਕੀਯਨਿਵਾਸਿਨਃ। ਨਿਰੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਃ ਪੁਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਕਣ੍ਟਕੇ ਸੂਦ੍ਧृਤੇ ਮਯਾ
ਅੱਜ ਤੋਂ ਵੈਤਰਕੀਯ ਦੇ ਵਾਸੀ ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ ਸੁੱਤ ਸਕਣਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਕਾਂਟ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਦਿਆਂਗਾ।
ਅਦ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ਼ਰੀਰਂ ਤੇ ਕਙ੍ਕਗੋਮਾਯੁਵਾਯਸਾਃ। ਮਯਾ ਹਤਸ੍ਯ ਖਾਦਨ੍ਤੁ ਵਿਕਰ੍षਨ੍ਤੁ ਚ ਭੂਤਲੇ
ਅੱਜ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਕਾਂ, ਗਿੱਦੜ ਤੇ ਗ੍ਰਿਫ਼ ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਖਾ ਲੈਣ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘਸੀਟਣ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਬਕਜਿਘਾਂਸਯਾ। ਉਪਾਧਾਵਦ੍ਬਕਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਾਰ੍ਥਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ; ਤੇ ਬਕਾ ਵੀ ਪਾਰਥ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਮਹਾਕਾਯੋ ਮਹਾਵੇਗੋ ਦਾਰਯਨ੍ਨਿਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍। ਪਿਸ਼ਙ੍ਗਰੂਪਃ ਪਿਙ੍ਗਾਕ੍ਸ਼ੋ ਭੀਮਸੇਨਮਭਿਦ੍ਰਵਤ੍
ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਤੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖਾਂ ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਦਸ਼੍ਯ ਦਸ਼ਨਚ੍ਛਦਮ੍। ਭृਸ਼ਂ ਸ ਭੂਯਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਮਾਦਾਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਭੰਨ ਭੰਨ ਕਰਕੇ ਭੌਂਹਾਂ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ, ਦੰਦ ਨਿਕਾਲ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਪਕੜ ਲਿਆ।
ਤਾਡਯਿष੍ਯਂਸ੍ਤਦਾ ਭੀਮਂ ਤਰਸਾऽਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਬਲੀ। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨਾਭਿਹਤਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਲੀਲਯਾ
ਭੀਮ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਲ ਵਧਿਆ; ਪਰ ਭੀਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਰੁੱਖ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਕੜ ਲਿਆ।
ਸਵ੍ਯੇਨ ਪਾਣਿਨਾ ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਭਾਰਤ। ਤਤਃ ਸ ਪੁਨਰੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਬਹੁਵਿਧਾਨ੍ਬਲੀ
ਭੀਮ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਚੁੱਕ ਕੇ ਫਿਰ ਉਠ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਭੀਮਸੇਨਾਯ ਬਕੋऽਪਿ ਬਲਵਾਨ੍ਰਣੇ। ਸਰ੍ਵਾਨਪੋਹਯਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਖਯਾ
ਬਕਾ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ; ਪਰ ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼षਣ੍ਡਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍।। ਮਹਤ੍ਸੁਘੋਰਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਬਕਪਾਣ੍ਡਵਯੋਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਬਣ ਗਈ—ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਕਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਈ।
ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯ ਸ ਬਕਃ ਸਮਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍। ਸਮਯੁਧ੍ਯਤ ਤੀਵ੍ਰੇਣ ਵੇਗੇਨ ਪੁਰੁषਾਦਕਃ
ਬਕਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਪੂਕਾਰ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗਾ।
ਤਯੋਰ੍ਵੇਗੇਨ ਮਹਤਾ ਪृਥਿਵੀ ਸਮਕਮ੍ਪਤ। ਪਾਦਪਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮਾਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸਤੁਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਣੇ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਦ੍ਰੁਤਮਾਗਤ੍ਯ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚੈਨਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍। ਆਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਭੀਮਸੇਨਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰੇਵੋਤ੍ਥਿਤੋ ਹਸਨ੍
ਬਕਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਸੁੱਟਿਆ; ਪਰ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਭੀਮਸੇਨ ਫਿਰ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਉਠ ਗਿਆ।
ਆਲਿਙ੍ਗ੍ਯਾਪਿ ਬਕਂ ਭੀਮੋ ਨ੍ਯਹਨਦ੍ਵਸੁਧਾਤਲੇ। ਭੀਮੋ ਵਿਸਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵੈਨਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸਿਹਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ
ਭੀਮ ਨੇ ਬਕਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਮਾਰਿਆ; ਫਿਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੌਸਲਾ ਰੱਖ ਰਾਕਸ਼ਸ।'