ਤਦਾऽਸ਼ਿਤ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਾਂਸਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਮੋਦਕਾਨਿ ਚ ਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਚਿਤ੍ਰੋਦਨਚਯਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਮਿਠਿਆਈਆਂ ਤੇ ਚਾਵਲ ਦੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਢੇਰ ਖਾਏ।
ਤਤੋऽਪਿਬਦ੍ਦਧਿਘਟਾਨ੍ਸੁਬਹੂਨ੍ਦ੍ਰੋਣਸਂਮਿਤਾਨ੍। ਤਸ੍ਯ ਭੁਕ੍ਤਵਤਃ ਪੌਰਾ ਯਥਾਵਤ੍ਸਮੁਪਾਰ੍ਜਿਤਾਨ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਡਰੋਣ ਦੀ ਮਾਪ ਵਾਲੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਦਹੀਂ ਦੀਆਂ ਹੰਡੀਆਂ ਪੀਤੀਆਂ; ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਪਜਹ੍ਰੁਰ੍ਭृਤਂ ਭਾਗਂ ਸਮृਦ੍ਧਮਨਸਸ੍ਤਦਾ। ਤਤੋ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਤੀਤਾਯਾਂ ਸਵ੍ਯਞ੍ਜਨਦਧਿਪ੍ਲੁਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਪੂਰਾ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਰਾਤ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਖਾਣਾ ਸਵਾਦਲੇ ਪਕਵਾਨਾਂ ਤੇ ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਸਮਾਰੁਹ੍ਯਾਨ੍ਨਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਕਟਂ ਸ ਵृਕੋਦਰਃ। ਪ੍ਰਯਯੌ ਤੂਰ੍ਯਨਿਰ੍ਘੋषੈਃ ਪੌਰੈਸ਼੍ਚ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਗੱਡੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਸਾਜ-ਸੰਸਕਾਰ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਆਤ੍ਮਾਨਮੇषੋऽਨ੍ਨਭੂਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਯ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ। ਤਰੁਣੋऽਪ੍ਰਤਿਰੂਪਸ਼੍ਚ ਦृਢ ਔਦਰਿਕੋ ਯੁਵਾ
ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਦੇਵੇਗਾ। ਇਹ ਜਵਾਨ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ-ਸੂਰਤ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਵਾਗ੍ਭਿਰੇਵਂਪ੍ਰਕਾਰਾਭਿਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਵृਕੋਦਰਃ। ਚੁਚੋਦ ਸ ਬਲੀਵਰ੍ਦੌ ਯੁਕ੍ਤੌ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਕਾਲਕੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆ ਗਿਆ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਦੋ ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਇਆ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਰਬਾਨੀ ਲਈ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵਾਦਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਾਦੇਨ ਤਤਸ੍ਤਂ ਪੁਰੁषਾਦਕਮ੍। ਅਭ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍ਸੁਸਂਹृष੍ਟਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਮਨੁਜੈਰ੍ਵृਤਃ
ਫਿਰ ਵਾਜਾ-ਸਾਜਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਵੱਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਗਿਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ ਚ ਤਂ ਦੇਸ਼ਮੇਕਾਕੀ ਸਮੁਪਾਯਯੌ। ਪੁਰੁषਾਦਭਯਾਦ੍ਭੀਤਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਸੀਜ੍ਜਨਵ੍ਰਜਃ
ਉਹ ਓਸ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਇਕੱਲਾ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ; ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਜੋ ਪੁਰੁਸ਼ਾਦ ਤੋਂ ਡਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਿੱਛੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਦੂਰਮਧ੍ਵਾਨਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਭਿਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਯਤੋਪਦਿष੍ਟਮੁਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਪੁਲਂ ਦ੍ਰੁਮਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਲੰਮਾ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰਕੇ, ਨਿਰਧਾਰਤ ਥਾਂ ਤੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ।
ਕੇਸ਼ਮਜ੍ਜਾਸ੍ਥਿਮੇਦੋਭਿਰ੍ਬਾਹੂਰੁਚਰਣੈਰਪਿ। ਆਰ੍ਦ੍ਰੈਃ ਸ਼ੁष੍ਕੈਸ਼੍ਚ ਸਂਕੀਰ੍ਣਮਭਿਤੋऽਥ ਵਨਸ੍ਪਤਿਮ੍
ਉਸ ਰੁੱਖ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਾਲ, ਮੱਜਾ, ਹੱਡੀਆਂ, ਚਰਬੀ, ਬਾਂਹਾਂ, ਲੱਤਾਂ ਤੇ ਪੈਰ — ਤਾਜ਼ਾ ਤੇ ਸੁੱਕੇ — ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਗृਧ੍ਰਕਙ੍ਕਬਲਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਗੋਮਾਯੁਗਣਸੇਵਿਤਮ੍। ਉਗ੍ਰਗਨ੍ਧਮਚਕ੍ਸ਼ੁष੍ਯਂ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਮਿਵ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਗਿੱਧਾਂ ਤੇ ਕਾਂਕਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਜੰਗਲੀ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਵੱਲੋਂ ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਦਬੂਦਾਰ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਤਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਯਾਵਨ੍ਨ ਪਸ਼੍ਯਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਬਕਾਭਿਖ੍ਯਂ ਬਲੋਤ੍ਤਰਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਬਕਾ ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ।'
ਆਚਿਤਂ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਭੋਜ੍ਯੈਰਨ੍ਨੈਰੁਚ੍ਚਾਵਚੈਰਿਦਮ੍। ਸ਼ਕਟਂ ਸੂਪਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਯਾਵਦ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
'ਇਹ ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣੇ ਤੇ ਪਕਵਾਨ, ਉੱਚੇ-ਹੇਠੇ, ਢੇਰ ਲੱਗੇ ਹਨ; ਜਦ ਤਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ—'
ਤਾਵਦੇਵੇਹ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇऽਹਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਹਿ ਪੁਨਰ੍ਭਵੇਤ੍। ਵਿਪ੍ਰਕੀਰ੍ਯੇਤ ਸਰ੍ਵਂ ਹਿ ਪ੍ਰਯੁਦ੍ਧੇ ਮਯਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ
'ਉਦੋਂ ਤਕ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਐਸਾ ਖਾਣਾ ਮੁੜ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਜੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਖੇਰ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਅਭੋਜ੍ਯਂ ਹਿ ਸ਼ਵਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੇ ਨਿਗृਹੀਤੇ ਬਕੇ ਭਵੇਤ੍। ਸ ਤ੍ਵੇਵਂ ਭੀਮਕਰ੍ਮਾ ਤੁ ਭੀਮਸੇਨੋऽਭਿਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ
'ਜੇ ਬਕਾ ਮੈਨੂੰ ਪਕੜ ਲੈਂਦਾ, ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੁਹ ਕੇ, ਤਾਂ ਖਾਣਾ ਖਾਣ-ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ।
ਉਪਵਿਸ਼੍ਯ ਵਿਵਿਕ੍ਤੇऽਨ੍ਨਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਪਰਮਂ ਪਰਃ। ਤਂ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਤੋऽਪਸ਼੍ਯਨ੍ਦ੍ਰੁਮਾਨਾਰੁਹ੍ਯ ਨਾਗਰਾਃ
ਇਕੱਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਧੀਆ ਖਾਣਾ ਖਾਇਆ; ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗੇ।
ਨਾਰਕ੍ਸ਼ੋ ਬਲਿਮਸ਼੍ਨੀਯਾਦੇਵਂ ਬਹੁ ਚ ਮਾਨਵਾਃ। ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰੂਪੇਣ ਬਕੋऽਯਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
'ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਰਾਕਸ਼ਸ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾ ਸਕਦਾ,' ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਬਕਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਖਾਣਾ ਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਸ ਤਂ ਹਸਤਿ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਤਦਨ੍ਨਮੁਪਭੁਜ੍ਯ ਚ।' ਆਸਾਦ੍ਯ ਤੁ ਵਨਂ ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਬਲੀ। ਆਜੁਹਾਵ ਤਤੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਤਦਨ੍ਨਮੁਪਪਾਦਯਨ੍
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਹੱਸਿਆ, ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ; ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਬੁਲਾਇਆ, ਤੇ ਖਾਣਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭੀਮਸ੍ਯ ਵਚਨਾਤ੍ਤਦਾ। ਆਜਗਾਮ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯਤ੍ਰ ਭੀਮੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਭੀਮ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੀਮ ਦੇ ਖੜੇ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਮਹਾਕਾਯੋ ਮਹਾਵੇਗੋ ਦਾਰਯਨ੍ਨਿਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍। ਲੋਹਿਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕਰਾਲਸ਼੍ਚ ਲੋਹਿਤਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਮੂਰ੍ਧਜਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ, ਲਾਲ ਵਾਲ ਤੇ ਦਾਡ਼ੀ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਆਕਰ੍ਣਾਦ੍ਭਿਨ੍ਨਵਕ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸ਼ਙ੍ਕੁਕਰ੍ਣੋ ਵਿਭੀषਣਃ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖਾਂ ਭ੍ਰੁਕੁਟਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਦਸ਼੍ਯ ਦਸ਼ਨਚ੍ਛਦਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਕੰਨ ਤਕ ਚਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਂਪ ਵਰਗੇ ਕੰਨ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ, ਭ੍ਰੂ-ਰੇਖਾ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਵੱਟੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਦੰਦ ਪੀਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਭੁਞ੍ਜਾਨਮਨ੍ਨਂ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨਂ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਵਿਵृਤ੍ਯ ਨਯਨੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਕੋऽਯਮਨ੍ਨਮਿਦਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਮਦਰ੍ਥਮੁਪਕਲ੍ਪਿਤਮ੍। ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਮਮ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਯਿਯਾਸੁਰ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਬੇਫਿਕਰੀ ਨਾਲ ਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਨਾਦਾਨੀ ਨਾਲ?
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਭਾਰਤ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਤਮਨਾਦृਤ੍ਯ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤ ਏਵ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਖਾਣਾ ਖਾਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ।
ਰਵਂ ਸ ਭੈਰਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਕਰਾਵੁਭੌ। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਭੀਮਸੇਨਂ ਜਿਙਾਂਸੁਃ ਪੁਰੁषਾਦਕਃ
ਰਾਖਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਕਰ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੇ ਅਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਤਥਾਪਿ ਪਰਿਭੂਯੈਨਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਵृਕੋਦਰਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤ ਏਵਾਨ੍ਨਂ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਭੀਮ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ, ਰਾਖਸ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਅਤੇ ਤਾਕ-ਝਾਕ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ ਖਾਣਾ ਖਾਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ।
ਅਮਰ੍षੇਣ ਤੁ ਸਂਪੂਰ੍ਣਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਵृਕੋਦਰਮ੍। ਜਘਾਨ ਪृष੍ਠੇ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਮੁਭਾਭ੍ਯਾਂ ਪृष੍ਠਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਖਸ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮ ਨੂੰ ਪਿੱਠ ਪਿੱਛੋਂ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਤਥਾ ਬਲਵਤਾ ਭੀਮਃ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਭृਸ਼ਮਾਹਤਃ। ਨੈਵਾਵਲੋਕਯਾਮਾਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤ ਏਵ ਸਃ
ਭੀਮ ਨੂੰ ਰਾਖਸ ਦੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਰਾਖਸ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਖਾਣਾ ਖਾਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਭੂਯਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਮਾਦਾਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਤਾਡਯਿष੍ਯਂਸ੍ਤਦਾ ਭੀਮਂ ਪੁਨਰਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਬਲੀ
ਫਿਰ, ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਰਾਖਸ ਨੇ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਮੁੜ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਤਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਸਵ੍ਯੇਨ ਪਾਣਿਨਾ ਭੀਮੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨਾਪ੍ਯਭੁਙ੍ਕ੍ਤ ਹ
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸ ਨੇ ਰੁੱਖ ਸੁੱਟਿਆ, ਤਾਂ ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖੱਬੀ ਹਥ ਨਾਲ ਉਹ ਰੁੱਖ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸੱਜੀ ਹਥ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਖਾਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ।