ਵृਕੋਦਰੇਣ ਸਦृਸ਼ੋ ਬਲੇਨਾਨ੍ਯੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਯੋ ਵ੍ਯਤੀਯਾਦ੍ਯੁਧਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਪਿ ਵਜ੍ਰਧਰਂ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਵਰਗਾ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੂੰ, ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਪਛਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਃ ਪੁਰਾ ਚੈਵ ਮਮਾਙ੍ਕਾਤ੍ਪਤਿਤੋ ਗਿਰੌ। ਸ਼ਰੀਰਗੌਰਵਾਦਸ੍ਯ ਸ਼ਿਲਾ ਗਾਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਚੂਰ੍ਣਿਤਾ
ਜਦ ਉਹ ਨਵਾਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ ਤੇ ਮੇਰੀ ਗੋਦ ਤੋਂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਪੱਥਰ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਤਦਹਂ ਪ੍ਰਜ੍ਞਯਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਬਲਂ ਭੀਮਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਪ੍ਰਤਿਕਾਰ੍ਯੇ ਚ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਤਤਃ ਕृਤਵਤੀ ਮਤਿਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਭੀਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਖਾਤਰ ਆਪਣੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ।
ਨੇਦਂ ਲੋਭਾਨ੍ਨ ਚਾਜ੍ਞਾਨਾਨ੍ਨ ਚ ਮੋਹਾਦ੍ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍। ਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਵ੍ਯਵਸਾਯਃ ਕृਤੋ ਮਯਾ
ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਨਾ ਤਾਂ ਲਾਲਚ, ਨਾ ਅਣਜਾਣੀ, ਨਾ ਮੋਹ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਇਹ ਧਰਮ ਲਈ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਪੱਕਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਰ੍ਥੌ ਦ੍ਵਾਵਪਿ ਨਿष੍ਪਨ੍ਨੌ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਭਵਿष੍ਯਤਃ। ਪ੍ਰਤੀਕਾਰਸ਼੍ਚ ਵਾਸਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਚਰਿਤੋ ਮਹਾਨ੍
ਦੋਵੇਂ ਮਕਸਦ ਪੂਰੇ ਹੋਣਗੇ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ: ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਉੱਤਰ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦਰ੍ਥੇषੁ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ ਸ ਸ਼ੁਭਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨਾਪ੍ਨੁਯਾਦਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਜੋ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੰਮ ਵਿਚ, ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀ ਵਧੀਆ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਮੇਰੀ ਮਤ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯੈਵ ਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਧਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਵਿਪੁਲਾਂ ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਪਰਤ੍ਰ ਚ
ਜੋ ਇੱਕ ਯੋਧਾ, ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੌਤ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈਸ਼੍ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਚ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਭੁਵਿ। ਸ ਸਰ੍ਵੇष੍ਵਪਿ ਲੋਕੇषੁ ਪ੍ਰਜਾ ਰਞ੍ਜਯਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਯੋਧਾ ਜੇ ਕਿਸੇ ਵਣਿਕ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਖੁਸ਼ੀ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਂ ਤੁ ਮੋਚਯੇਦ੍ਰਾਜਾ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥਿਨਮਾਗਤਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤੀਹ ਕੁਲੇ ਜਨ੍ਮ ਸਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯੇ ਰਾਜਪੂਜਿਤੇ
ਪਰ ਜੇ ਰਾਜਾ ਕਿਸੇ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹੋਵੇ, ਆਜ਼ਾਦ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਥੇ ਉੱਚ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਜਸੀ ਮਾਣਯੋਗ ਦੌਲਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਮਾਂ ਭਗਵਾਨ੍ਵ੍ਯਾਸਃ ਪੁਰਾ ਪੌਰਵਨਨ੍ਦਨ। ਪ੍ਰੋਵਾਚਾਸੁਕਰਪ੍ਰਜ੍ਞਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦੇਵਂ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍
ਪੌਰਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਸੀ; ਉਹ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹੀ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਉਪਪਨ੍ਨਮਿਦਂ ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਯਦ੍ਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍। ਆਰ੍ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯੈਤਦਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਾਦਿਦਂ ਕृਤਮ੍
ਮਾਤਾ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਸੀ; ਇਹ ਦੁਖੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਧ੍ਰੁਵਮੇष੍ਯਤਿ ਭੀਮੋऽਯਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਪੁਰੁषਾਦਕਮ੍। ਸਰ੍ਵਥਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਯਦਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਵਤ੍ਯਸਿ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਭੀਮ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਆਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਦਇਆ ਦਿਖਾਈ ਹੈ।
ਯਥਾ ਤ੍ਵਿਦਂ ਨ ਵਿਨ੍ਦੇਯੁਰ੍ਨਰਾ ਨਗਰਵਾਸਿਨਃ। ਤਥਾऽਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਾਚ੍ਯਃ ਪਰਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਵੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇਣ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਰ੍ਥਮਰਿਨ੍ਦਮ। ਕੁਨ੍ਤੀ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਅੰਦਰ ਆ ਕੇ ਸਭ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਅਥ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਤੀਤਾਯਾਂ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਸਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਵਚਸ਼੍ਚੇਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਫਿਰ, ਰਾਤ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭੀਮਸੇਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਆਪਦਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇऽਹਂ ਸਪੁਤ੍ਰਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਮਾ ਭੈषੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਂ ਦਦਾਤੁ ਬਲਿਂ ਭਵਾਨ੍
ਪਿਆਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਵਾਂਗਾ; ਉਸ ਰਾਖਸ਼ ਤੋਂ ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਬਲੀ ਵਜੋਂ ਦੇ ਦੇ।
ਇਦ ਮਾਮਸ਼ਿਤਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਯਤਸ੍ਵ ਸਕृਦ੍ਗृਹੇ। ਆਥਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਾਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਸ੍ਮੈ ਘੋਰਾਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਖਾਣਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿਆਂਗਾ।
ਤ੍ਵਰਧ੍ਵਂ ਕਿਂ ਵਿਲਮ੍ਬਧ੍ਵੇ ਮਾ ਚਿਰਂ ਕੁਰੁਤਾਨਘਾਃ। ਵ੍ਯਵਸ੍ਯੇਯਂ ਮਨਃ ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ਯੁष੍ਮਾਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮਦ੍ਯ ਵੈ
ਤੁਰੇ ਜਾਓ, ਕਿਉਂ ਦੇਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ? ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕੋ, ਜਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਨਾ ਲਓ; ਮੈਂ ਅੱਜ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸਚਯ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਭੀਮੇਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਸੁਹृਦਾਂ ਤਤ੍ਸਮਾਖ੍ਯਾਯ ਦਦਾਵਨ੍ਨਂ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਮ੍
ਭੀਮ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪਿਸ਼ਿਤੋਦਨਮਾਜਹ੍ਰੁਰਥਾਸ੍ਮੈ ਪੁਰਵਾਸਿਨਃ। ਸਘृਤਂ ਸੋਪਦਂਸ਼ਂ ਚ ਸੂਪੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਃ ਸਹ
ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਸ ਵਾਲਾ ਚਾਵਲ, ਘੀ, ਮਸਾਲੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੂਪਾਂ ਨਾਲ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾऽਸ਼ਿਤ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਾਂਸਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਮੋਦਕਾਨਿ ਚ ਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਚਿਤ੍ਰੋਦਨਚਯਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਮਿਠਿਆਈਆਂ ਤੇ ਚਾਵਲ ਦੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਢੇਰ ਖਾਏ।
ਤਤੋऽਪਿਬਦ੍ਦਧਿਘਟਾਨ੍ਸੁਬਹੂਨ੍ਦ੍ਰੋਣਸਂਮਿਤਾਨ੍। ਤਸ੍ਯ ਭੁਕ੍ਤਵਤਃ ਪੌਰਾ ਯਥਾਵਤ੍ਸਮੁਪਾਰ੍ਜਿਤਾਨ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਡਰੋਣ ਦੀ ਮਾਪ ਵਾਲੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਦਹੀਂ ਦੀਆਂ ਹੰਡੀਆਂ ਪੀਤੀਆਂ; ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਪਜਹ੍ਰੁਰ੍ਭृਤਂ ਭਾਗਂ ਸਮृਦ੍ਧਮਨਸਸ੍ਤਦਾ। ਤਤੋ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਤੀਤਾਯਾਂ ਸਵ੍ਯਞ੍ਜਨਦਧਿਪ੍ਲੁਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਪੂਰਾ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਰਾਤ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਖਾਣਾ ਸਵਾਦਲੇ ਪਕਵਾਨਾਂ ਤੇ ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਸਮਾਰੁਹ੍ਯਾਨ੍ਨਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਕਟਂ ਸ ਵृਕੋਦਰਃ। ਪ੍ਰਯਯੌ ਤੂਰ੍ਯਨਿਰ੍ਘੋषੈਃ ਪੌਰੈਸ਼੍ਚ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਗੱਡੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਸਾਜ-ਸੰਸਕਾਰ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਆਤ੍ਮਾਨਮੇषੋऽਨ੍ਨਭੂਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਯ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ। ਤਰੁਣੋऽਪ੍ਰਤਿਰੂਪਸ਼੍ਚ ਦृਢ ਔਦਰਿਕੋ ਯੁਵਾ
ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਦੇਵੇਗਾ। ਇਹ ਜਵਾਨ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ-ਸੂਰਤ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਵਾਗ੍ਭਿਰੇਵਂਪ੍ਰਕਾਰਾਭਿਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਵृਕੋਦਰਃ। ਚੁਚੋਦ ਸ ਬਲੀਵਰ੍ਦੌ ਯੁਕ੍ਤੌ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਕਾਲਕੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆ ਗਿਆ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਦੋ ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਇਆ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਰਬਾਨੀ ਲਈ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵਾਦਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਾਦੇਨ ਤਤਸ੍ਤਂ ਪੁਰੁषਾਦਕਮ੍। ਅਭ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍ਸੁਸਂਹृष੍ਟਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਮਨੁਜੈਰ੍ਵृਤਃ
ਫਿਰ ਵਾਜਾ-ਸਾਜਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਵੱਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਗਿਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ ਚ ਤਂ ਦੇਸ਼ਮੇਕਾਕੀ ਸਮੁਪਾਯਯੌ। ਪੁਰੁषਾਦਭਯਾਦ੍ਭੀਤਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਸੀਜ੍ਜਨਵ੍ਰਜਃ
ਉਹ ਓਸ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਇਕੱਲਾ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ; ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਜੋ ਪੁਰੁਸ਼ਾਦ ਤੋਂ ਡਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਿੱਛੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਦੂਰਮਧ੍ਵਾਨਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਭਿਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਯਤੋਪਦਿष੍ਟਮੁਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਪੁਲਂ ਦ੍ਰੁਮਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਲੰਮਾ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰਕੇ, ਨਿਰਧਾਰਤ ਥਾਂ ਤੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ।
ਕੇਸ਼ਮਜ੍ਜਾਸ੍ਥਿਮੇਦੋਭਿਰ੍ਬਾਹੂਰੁਚਰਣੈਰਪਿ। ਆਰ੍ਦ੍ਰੈਃ ਸ਼ੁष੍ਕੈਸ਼੍ਚ ਸਂਕੀਰ੍ਣਮਭਿਤੋऽਥ ਵਨਸ੍ਪਤਿਮ੍
ਉਸ ਰੁੱਖ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਾਲ, ਮੱਜਾ, ਹੱਡੀਆਂ, ਚਰਬੀ, ਬਾਂਹਾਂ, ਲੱਤਾਂ ਤੇ ਪੈਰ — ਤਾਜ਼ਾ ਤੇ ਸੁੱਕੇ — ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।