ਕਰਿष੍ਯ ਇਤਿ ਭੀਮੇਨ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤੇऽਥ ਭਾਰਤ। ਆਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੈਕ੍ਸ਼ਮਾਦਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਭੀਮਾ ਨੇ 'ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ' ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ ਭਿਖ ਮੰਗ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਭੀਮਸੇਨਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਆਪੂਰ੍ਣਵਦਨਂ ਤਥਾ। ਬੁਬੋਧ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਤੁ ਹृषਿਤਂ ਭੀਮਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਵਧਿਆ ਤੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਭੀਮਾ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਹੈ।
ਤੋषਸ੍ਯ ਕਾਰਣਂ ਯਤ੍ਤੁ ਮਨਸਾऽਚਿਨ੍ਤਯਦ੍ਗੁਰੁਃ। ਸ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਗੁਰੂ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਭੀਮਾ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ; ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਆਕਾਰੇਣੈਵ ਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਰਹਃ ਸਮੁਪਵਿਸ਼੍ਯੈਕਸ੍ਤਤਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਮਾਤਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਇਕੱਲਾ ਹੋ ਕੇ ਚੁਪਚਾਪ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਿਂ ਚਿਕੀਰ੍षਤ੍ਯਯਂ ਕਰ੍ਮ ਭੀਮੋ ਭਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਭਵਤ੍ਯਨੁਮਤੇ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਵਾ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਭੀਮਾ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਹੈ ਜਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਮਮੈਵ ਵਚਨਾਦੇष ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਪਰਨ੍ਤਪਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਰ੍ਥੇ ਮਹਤ੍ਕृਤ੍ਯਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਨਗਰਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ।
ਬਕਾਯ ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਪੁਤ੍ਰ ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਬਲਿਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਭੀਮੋ ਭੁਨਕ੍ਤੁ ਸੁਸ੍ਪष੍ਟਮਪ੍ਯੇਕਾਹਂ ਤਪਃਸੁਤਃ
ਬਕਾ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਚੰਗਾ ਭੋਗ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਭੀਮਾ ਉਹ ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾ ਭੋਜਨ ਇਕ ਦਿਨ ਲਈ ਵੀ ਖਾ ਲਵੇ, ਹੇ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਕਿਮਿਦਂ ਸਾਹਸਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਭਵਤ੍ਯਾ ਦੁष੍ਕਰਂ ਕृਤਮ੍। ਪਰਿਤ੍ਯਾਗਂ ਹਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਨ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਸਾਧਵਃ
ਇਹ ਕਠੋਰ ਤੇ ਔਖਾ ਕੰਮ ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਲਿਆ, ਹੇ ਮਾਤਾ? ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਕਥਂ ਪਰਸੁਤਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਸ੍ਵਸੁਤਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਲੋਕਵੇਦਵਿਰੁਦ੍ਧਂ ਹਿ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਯਾਗਾਤ੍ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਬਾਹੂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸੁਖਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਯਾਮਹੇ। ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਾਪਹृਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੈਰਾਜਿਹੀਰ੍षਾਮਹੇ ਪੁਨਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੁੱਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਾਜ ਛੋਟੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਛੀਨ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਯਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨਮਿਤੌਜਸਃ। ਨ ਸ਼ੇਤੇ ਰਜਨੀਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦੁਃਖਾਚ੍ਛਕੁਨਿਨਾ ਸਹ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਜੋਸ਼ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਰਾਤ ਭਰ ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਸੁੱਤਦਾ।
ਯਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਮੁਕ੍ਤਾ ਜਤੁਗृਹਾਦ੍ਵਯਮ੍। ਅਨ੍ਯੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਨਿਹਤਸ਼੍ਚ ਪੁਰੋਚਨਃ
ਹੇ ਵੀਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਜਤੂ ਘਰ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ, ਅਤੇ ਪੁਰੋਚਨ ਤੇ ਹੋਰ ਬੁਰੇ ਲੋਕ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਯਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਵਸੁਪੂਰ੍ਣਾਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍। ਇਮਾਂ ਮਨ੍ਯਾਮਹੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਜਾਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜੋ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ।
ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਯਵਸਿਤਸ੍ਤ੍ਯਾਗੋ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕਾਂ ਤ੍ਵਯਾ। ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨੁ ਦੁਃਖੈਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤੇ ਵਿਲੁਪ੍ਤਾ ਗਤਚੇਤਸਃ
ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਲਿਆ, ਆਪਣੀ ਸੋਚ 'ਤੇ ਆਧਾਰ ਕਰਕੇ? ਕੀ ਦੁੱਖ ਨੇ ਤੇਰੀ ਮਤ ਨੂੰ ਡੋਲ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ?
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਨ ਸਂਤਾਪਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯੋ ਵृਕੋਦਰੇ। ਨ ਚਾਯਂ ਬੁਦ੍ਧਿਦੌਰ੍ਬਲ੍ਯਾਦ੍ਵ੍ਯਵਸਾਯਃ ਕृਤੋ ਮਯਾ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕਾਰਨ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ; ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਮੈਂ ਮਨ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਨ ਚ ਸ਼ੋਕੇਨ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਾ ਵਿਲੁਪ੍ਤਾ ਗਤਚੇਕਸਃ।' ਇਹ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਭਵਨੇ ਵਯਂ ਪੁਤ੍ਰ ਸੁਖੋषਿਤਾਃ। ਅਜ੍ਞਾਤਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਸਤ੍ਕृਤਾ ਵੀਤਮਨ੍ਯਵਃ
ਨਾ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਮਤ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਭਟਕਣ ਨਾਲ ਡੋਲ੍ਹੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਅਸੀਂ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ, ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾ ਪਾਰ੍ਥ ਮਯੇਯਂ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਏਤਾਵਾਨੇਵ ਪੁਰੁषਃ ਕृਤਂ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਠੀਕ ਉੱਤਰ ਦੀ ਸੋਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ ਲੀ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਉਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਯਾਵਚ੍ਚ ਕੁਰ੍ਯਾਦਨ੍ਯੋऽਸ੍ਯ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਬਹੁਗੁਮਂ ਤਤਃ। `ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਰ੍ਥੇ ਮਹਾਨ੍ਧਰ੍ਮੋ ਜਾਨਾਮੀਤ੍ਥਂ ਵृਕੋਦਰੇ
ਜਦ ਤਕ ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਸ ਲਈ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਰੇ; ਹੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਖਾਤਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਮਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਤਦਾ ਜਤੁਗृਹੇ ਮਹਤ੍। ਹਿਡਿਮ੍ਬਸ੍ਯ ਵਧਾਚ੍ਚੈਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੋ ਮੇ ਵृਕੋਦਰੇ
ਭੀਮ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਿਰਤਾ ਜਤੂ ਘਰ ਵਿਚ ਅਤੇ ਹਿਡਿੰਬਾ ਦੇ ਵਧ ਵਿਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਹੈ।
ਬਾਹ੍ਵੋਰ੍ਬਲਂ ਹਿ ਭੀਮਸ੍ਯ ਨਾਗਾਯੁਤਸਮਂ ਮਹਤ੍। ਯੇਨ ਯੂਯਂ ਗਜਪ੍ਰਖ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਵ੍ਯੂਢਾ ਵਾਰਣਾਵਤਾਤ੍
ਭੀਮ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਵਾਰਣਾਵਤ ਤੋਂ ਬਚਾਏ ਗਏ।
ਵृਕੋਦਰੇਣ ਸਦृਸ਼ੋ ਬਲੇਨਾਨ੍ਯੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਯੋ ਵ੍ਯਤੀਯਾਦ੍ਯੁਧਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਪਿ ਵਜ੍ਰਧਰਂ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਵਰਗਾ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੂੰ, ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਪਛਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਃ ਪੁਰਾ ਚੈਵ ਮਮਾਙ੍ਕਾਤ੍ਪਤਿਤੋ ਗਿਰੌ। ਸ਼ਰੀਰਗੌਰਵਾਦਸ੍ਯ ਸ਼ਿਲਾ ਗਾਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਚੂਰ੍ਣਿਤਾ
ਜਦ ਉਹ ਨਵਾਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ ਤੇ ਮੇਰੀ ਗੋਦ ਤੋਂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਪੱਥਰ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਤਦਹਂ ਪ੍ਰਜ੍ਞਯਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਬਲਂ ਭੀਮਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਪ੍ਰਤਿਕਾਰ੍ਯੇ ਚ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਤਤਃ ਕृਤਵਤੀ ਮਤਿਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਭੀਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਖਾਤਰ ਆਪਣੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ।
ਨੇਦਂ ਲੋਭਾਨ੍ਨ ਚਾਜ੍ਞਾਨਾਨ੍ਨ ਚ ਮੋਹਾਦ੍ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍। ਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਵ੍ਯਵਸਾਯਃ ਕृਤੋ ਮਯਾ
ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਨਾ ਤਾਂ ਲਾਲਚ, ਨਾ ਅਣਜਾਣੀ, ਨਾ ਮੋਹ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਇਹ ਧਰਮ ਲਈ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਪੱਕਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਰ੍ਥੌ ਦ੍ਵਾਵਪਿ ਨਿष੍ਪਨ੍ਨੌ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਭਵਿष੍ਯਤਃ। ਪ੍ਰਤੀਕਾਰਸ਼੍ਚ ਵਾਸਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਚਰਿਤੋ ਮਹਾਨ੍
ਦੋਵੇਂ ਮਕਸਦ ਪੂਰੇ ਹੋਣਗੇ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ: ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਉੱਤਰ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦਰ੍ਥੇषੁ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ ਸ ਸ਼ੁਭਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨਾਪ੍ਨੁਯਾਦਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਜੋ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੰਮ ਵਿਚ, ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀ ਵਧੀਆ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਮੇਰੀ ਮਤ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯੈਵ ਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਧਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਵਿਪੁਲਾਂ ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਪਰਤ੍ਰ ਚ
ਜੋ ਇੱਕ ਯੋਧਾ, ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੌਤ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈਸ਼੍ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਚ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਭੁਵਿ। ਸ ਸਰ੍ਵੇष੍ਵਪਿ ਲੋਕੇषੁ ਪ੍ਰਜਾ ਰਞ੍ਜਯਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਯੋਧਾ ਜੇ ਕਿਸੇ ਵਣਿਕ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਖੁਸ਼ੀ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਂ ਤੁ ਮੋਚਯੇਦ੍ਰਾਜਾ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥਿਨਮਾਗਤਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤੀਹ ਕੁਲੇ ਜਨ੍ਮ ਸਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯੇ ਰਾਜਪੂਜਿਤੇ
ਪਰ ਜੇ ਰਾਜਾ ਕਿਸੇ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹੋਵੇ, ਆਜ਼ਾਦ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਥੇ ਉੱਚ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਜਸੀ ਮਾਣਯੋਗ ਦੌਲਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਮਾਂ ਭਗਵਾਨ੍ਵ੍ਯਾਸਃ ਪੁਰਾ ਪੌਰਵਨਨ੍ਦਨ। ਪ੍ਰੋਵਾਚਾਸੁਕਰਪ੍ਰਜ੍ਞਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦੇਵਂ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍
ਪੌਰਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਸੀ; ਉਹ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹੀ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।