ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨ ਨਿਨ੍ਦਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਨ ਨृਸ਼ਂਸਂ ਕਥਂਚਨ। ਇਤਿ ਪੂਰ੍ਵੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨ ਆਪਦ੍ਧਰ੍ਮਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ
ਕਦੇ ਵੀ ਨਿੰਦਿਆ ਹੋਇਆ ਕੰਮ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਕਠੋਰ ਕਰਤੂਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਇਹੀ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਆਖਦੇ ਸਨ।
ਸ਼੍ਰੇਯਾਂਸ੍ਤੁ ਸਹਦਾਰਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ੋऽਦ੍ਯ ਮਮ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਧਂ ਨਾਹਮਨੁਮਂਸ੍ਯੇ ਕਦਾਚਨ
ਆਜ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਰ ਜਾਣਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਕਤਲ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।
ਮਮਾਪ੍ਯੇषਾ ਮਤਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਿਪ੍ਰਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਇਤਿ ਸ੍ਥਿਰਾ। ਨ ਚਾਪ੍ਯਨਿष੍ਟਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇ ਯਦਿ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਮੇਰੀ ਇਹ ਪੱਕੀ ਸੋਚ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਮੇਰੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਮਾੜੇ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੇ।
ਨ ਚਾਸੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਵਿਨਾਸ਼ਨੇ। ਵੀਰ੍ਯਮਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਿਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਚ ਸੁਤੋ ਮਮ
ਉਹ ਰਾਖਸ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਮੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਯ ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪਯਿष੍ਯਤਿ ਭੋਜਨਮ੍। ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਤਿ ਚਾਤ੍ਮਾਨਮਿਤਿ ਮੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾ ਮਤਿਃ
ਉਹ ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਦੇਵੇਗਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਵੇਗਾ; ਇਹ ਮੇਰੀ ਪੱਕੀ ਨੀਅਤ ਹੈ।
ਸਮਾਗਤਾਸ਼੍ਚ ਵੀਰੇਣ ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਬਲਵਨ੍ਤੋ ਮਹਾਕਾਯਾ ਨਿਹਤਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਰਾਖਸ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਾਵੇਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਸ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਨ ਤ੍ਵਿਦਂ ਕੇषੁਚਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਨ੍ਵ੍ਯਾਹਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਥਂਚਨ। ਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥਿਨੋ ਹਿ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰਕੁਰ੍ਯੁਃ ਕੁਤੂਹਲਾਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਲੋੜ ਵਿੱਚ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਗੁਰੁਣਾ ਚਾਨਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਗ੍ਰਾਹਯੇਦ੍ਯਃ ਸੁਤੋ ਮਮ। ਨ ਸ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਦ੍ਯਯੇਤਿ ਸਤਾਂ ਮਤਮ੍
ਜੇ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਇਹ ਸਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪृਥਯਾ ਸ ਵਿਪ੍ਰੋ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ। ਹृष੍ਟਃ ਸਂਪੂਜਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਮृਤੋਪਮਮ੍
ਪ੍ਰਿਥਾ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਚਨ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਕੁਨ੍ਤੀ ਚ ਵਿਪ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤਾਵਨਿਲਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਤਮਬ੍ਰੂਤਾਂ ਕੁਰੁष੍ਵੇਤਿ ਸ ਤਥੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਤੌ
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਕਰ', ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ।'
ਕਰਿष੍ਯ ਇਤਿ ਭੀਮੇਨ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤੇऽਥ ਭਾਰਤ। ਆਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੈਕ੍ਸ਼ਮਾਦਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਭੀਮਾ ਨੇ 'ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ' ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ ਭਿਖ ਮੰਗ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਭੀਮਸੇਨਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਆਪੂਰ੍ਣਵਦਨਂ ਤਥਾ। ਬੁਬੋਧ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਤੁ ਹृषਿਤਂ ਭੀਮਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਵਧਿਆ ਤੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਭੀਮਾ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਹੈ।
ਤੋषਸ੍ਯ ਕਾਰਣਂ ਯਤ੍ਤੁ ਮਨਸਾऽਚਿਨ੍ਤਯਦ੍ਗੁਰੁਃ। ਸ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਗੁਰੂ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਭੀਮਾ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ; ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਆਕਾਰੇਣੈਵ ਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਰਹਃ ਸਮੁਪਵਿਸ਼੍ਯੈਕਸ੍ਤਤਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਮਾਤਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਇਕੱਲਾ ਹੋ ਕੇ ਚੁਪਚਾਪ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਿਂ ਚਿਕੀਰ੍षਤ੍ਯਯਂ ਕਰ੍ਮ ਭੀਮੋ ਭਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਭਵਤ੍ਯਨੁਮਤੇ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਵਾ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਭੀਮਾ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਹੈ ਜਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਮਮੈਵ ਵਚਨਾਦੇष ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਪਰਨ੍ਤਪਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਰ੍ਥੇ ਮਹਤ੍ਕृਤ੍ਯਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਨਗਰਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ।
ਬਕਾਯ ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਪੁਤ੍ਰ ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਬਲਿਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਭੀਮੋ ਭੁਨਕ੍ਤੁ ਸੁਸ੍ਪष੍ਟਮਪ੍ਯੇਕਾਹਂ ਤਪਃਸੁਤਃ
ਬਕਾ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਚੰਗਾ ਭੋਗ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਭੀਮਾ ਉਹ ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾ ਭੋਜਨ ਇਕ ਦਿਨ ਲਈ ਵੀ ਖਾ ਲਵੇ, ਹੇ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਕਿਮਿਦਂ ਸਾਹਸਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਭਵਤ੍ਯਾ ਦੁष੍ਕਰਂ ਕृਤਮ੍। ਪਰਿਤ੍ਯਾਗਂ ਹਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਨ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਸਾਧਵਃ
ਇਹ ਕਠੋਰ ਤੇ ਔਖਾ ਕੰਮ ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਲਿਆ, ਹੇ ਮਾਤਾ? ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਕਥਂ ਪਰਸੁਤਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਸ੍ਵਸੁਤਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਲੋਕਵੇਦਵਿਰੁਦ੍ਧਂ ਹਿ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਯਾਗਾਤ੍ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਬਾਹੂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸੁਖਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਯਾਮਹੇ। ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਾਪਹृਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੈਰਾਜਿਹੀਰ੍षਾਮਹੇ ਪੁਨਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੁੱਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਾਜ ਛੋਟੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਛੀਨ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਯਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨਮਿਤੌਜਸਃ। ਨ ਸ਼ੇਤੇ ਰਜਨੀਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦੁਃਖਾਚ੍ਛਕੁਨਿਨਾ ਸਹ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਜੋਸ਼ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਰਾਤ ਭਰ ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਸੁੱਤਦਾ।
ਯਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਮੁਕ੍ਤਾ ਜਤੁਗृਹਾਦ੍ਵਯਮ੍। ਅਨ੍ਯੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਨਿਹਤਸ਼੍ਚ ਪੁਰੋਚਨਃ
ਹੇ ਵੀਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਜਤੂ ਘਰ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ, ਅਤੇ ਪੁਰੋਚਨ ਤੇ ਹੋਰ ਬੁਰੇ ਲੋਕ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਯਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਵਸੁਪੂਰ੍ਣਾਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍। ਇਮਾਂ ਮਨ੍ਯਾਮਹੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਜਾਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜੋ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ।
ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਯਵਸਿਤਸ੍ਤ੍ਯਾਗੋ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕਾਂ ਤ੍ਵਯਾ। ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨੁ ਦੁਃਖੈਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤੇ ਵਿਲੁਪ੍ਤਾ ਗਤਚੇਤਸਃ
ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਲਿਆ, ਆਪਣੀ ਸੋਚ 'ਤੇ ਆਧਾਰ ਕਰਕੇ? ਕੀ ਦੁੱਖ ਨੇ ਤੇਰੀ ਮਤ ਨੂੰ ਡੋਲ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ?
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਨ ਸਂਤਾਪਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯੋ ਵृਕੋਦਰੇ। ਨ ਚਾਯਂ ਬੁਦ੍ਧਿਦੌਰ੍ਬਲ੍ਯਾਦ੍ਵ੍ਯਵਸਾਯਃ ਕृਤੋ ਮਯਾ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕਾਰਨ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ; ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਮੈਂ ਮਨ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਨ ਚ ਸ਼ੋਕੇਨ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਾ ਵਿਲੁਪ੍ਤਾ ਗਤਚੇਕਸਃ।' ਇਹ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਭਵਨੇ ਵਯਂ ਪੁਤ੍ਰ ਸੁਖੋषਿਤਾਃ। ਅਜ੍ਞਾਤਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਸਤ੍ਕृਤਾ ਵੀਤਮਨ੍ਯਵਃ
ਨਾ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਮਤ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਭਟਕਣ ਨਾਲ ਡੋਲ੍ਹੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਅਸੀਂ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ, ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾ ਪਾਰ੍ਥ ਮਯੇਯਂ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਏਤਾਵਾਨੇਵ ਪੁਰੁषਃ ਕृਤਂ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਠੀਕ ਉੱਤਰ ਦੀ ਸੋਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ ਲੀ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਉਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਯਾਵਚ੍ਚ ਕੁਰ੍ਯਾਦਨ੍ਯੋऽਸ੍ਯ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਬਹੁਗੁਮਂ ਤਤਃ। `ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਰ੍ਥੇ ਮਹਾਨ੍ਧਰ੍ਮੋ ਜਾਨਾਮੀਤ੍ਥਂ ਵृਕੋਦਰੇ
ਜਦ ਤਕ ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਸ ਲਈ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਰੇ; ਹੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਖਾਤਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਮਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਤਦਾ ਜਤੁਗृਹੇ ਮਹਤ੍। ਹਿਡਿਮ੍ਬਸ੍ਯ ਵਧਾਚ੍ਚੈਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੋ ਮੇ ਵृਕੋਦਰੇ
ਭੀਮ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਿਰਤਾ ਜਤੂ ਘਰ ਵਿਚ ਅਤੇ ਹਿਡਿੰਬਾ ਦੇ ਵਧ ਵਿਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਹੈ।
ਬਾਹ੍ਵੋਰ੍ਬਲਂ ਹਿ ਭੀਮਸ੍ਯ ਨਾਗਾਯੁਤਸਮਂ ਮਹਤ੍। ਯੇਨ ਯੂਯਂ ਗਜਪ੍ਰਖ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਵ੍ਯੂਢਾ ਵਾਰਣਾਵਤਾਤ੍
ਭੀਮ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਵਾਰਣਾਵਤ ਤੋਂ ਬਚਾਏ ਗਏ।