ਨ ਵਿषਾਦਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯੋ ਭਯਾਦਸ੍ਮਾਤ੍ਕਥਂਚਨ। ਉਪਾਯਃ ਪਰਿਦृष੍ਟੋऽਤ੍ਰ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਰ ਜਾਂ ਹਤਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ; ਇੱਥੇ ਰਾਖਸ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਲਈ ਇੱਕ ਉਪਾਅ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨੈਵ ਸ੍ਵਯਂ ਸਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਗਮਨਂ ਤਤ੍ਰ ਰੋਚਯੇ।' ਏਕਸ੍ਤਵ ਸੁਤੋ ਬਾਲਃ ਕਨ੍ਯਾ ਚੈਕਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ। ਨ ਚੈਤਯੋਸ੍ਤਥਾ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਗਮਨਂ ਤਵ ਰੋਚਯੇ
ਮੈਂ ਇਹ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਆਪ ਜਾਵੇ; ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਇੱਕ ਤਪਸਵੀ ਕੁੜੀ ਹੈ, ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਤੇਰਾ ਜਾਣਾ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਮ ਪਞ੍ਚ ਸੁਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤੇषਾਮੇਕੋ ਗਮਿष੍ਯਤਿ। ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਬਲਿਮਾਦਾਯ ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਮੇਰੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਉਸ ਪਾਪੀ ਰਾਖਸ ਦੇ ਕੋਲ ਬਲੀ ਵਜੋਂ ਜਾਵੇਗਾ।
ਨਾਹਮੇਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਜੀਵਿਤਾਰ੍ਥੀ ਕਥਂਚਨ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯਾਤਿਥੇਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵਿਯੋਜਯਨ੍
ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਚਾਹੇ ਜਿੰਦਗੀ ਲਈ ਵੀ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਮਾਨ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈਣਾ।
ਨ ਤ੍ਵੇਤਦਕੁਲੀਨਾਸੁ ਨਾਧਰ੍ਮਿष੍ਠਾਸੁ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਯਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮਾਰ੍ਥਂ ਵਿਸृਜੇਦਾਤ੍ਮਾਨਮਪਿ ਚਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਨਾਂ ਤਾਂ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਅਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ—ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।
ਆਤ੍ਮਨਸ੍ਤੁ ਵਧਃ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਬੋਦ੍ਧਵ੍ਯਮਿਤਿ ਰੋਚਤੇ। ਬ੍ਰਹਮ੍ਵਧ੍ਯਾऽऽਤ੍ਮਵਧ੍ਯਾ ਵਾ ਸ਼੍ਰੇਯਾਨਾਤ੍ਮਵਧੋ ਮਮ
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਹੀ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਆਪਣੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣਾ ਬਲੀ ਹੋਣਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਧ੍ਯਾ ਪਰਂ ਪਾਪਂ ਨਿष੍ਕृਤਿਰ੍ਨਾਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਅਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਯੋ ਹਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਮੌਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ; ਇਸ ਦਾ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ, ਚਾਹੇ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਦੋਸ਼ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤ੍ਵਹਂ ਵਧਮਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੇ ਸ੍ਵਯਮੇਵਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ੁਭੇ। ਪਰੈਃ ਕृਤੇ ਵਧੇ ਪਾਪਂ ਨ ਕਿਂਚਿਨ੍ਮਯਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਭਲੀ; ਜੇ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮੌਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ।
ਅਭਿਸਂਧੌ ਕृਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਧੇ ਮਯਾ। ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਨ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨृਸ਼ਂਸਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮੇਵ ਚ
ਜੇ ਮੈਂ ਇਰਾਦਾ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ—ਸਿਰਫ਼ ਨਿਰਦਯਤਾ ਤੇ ਘਟੀਆਪਣ ਹੀ ਹੈ।
ਆਗਤਸ੍ਯ ਗृਹਂ ਤ੍ਯਾਗਸ੍ਤਥੈਵ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥਿਨਃ। ਯਾਚਮਾਨਸ੍ਯ ਚ ਵਧੋ ਨृਸ਼ਂਸੋ ਗਰ੍ਹਿਤੋ ਬੁਧੈਃ
ਘਰ ਆਏ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ, ਜਾਂ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਏ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ, ਜਾਂ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ—ਇਹ ਨਿਰਦਯ ਕੰਮ ਹਨ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿੰਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨ ਨਿਨ੍ਦਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਨ ਨृਸ਼ਂਸਂ ਕਥਂਚਨ। ਇਤਿ ਪੂਰ੍ਵੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨ ਆਪਦ੍ਧਰ੍ਮਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ
ਕਦੇ ਵੀ ਨਿੰਦਿਆ ਹੋਇਆ ਕੰਮ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਕਠੋਰ ਕਰਤੂਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਇਹੀ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਆਖਦੇ ਸਨ।
ਸ਼੍ਰੇਯਾਂਸ੍ਤੁ ਸਹਦਾਰਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ੋऽਦ੍ਯ ਮਮ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਧਂ ਨਾਹਮਨੁਮਂਸ੍ਯੇ ਕਦਾਚਨ
ਆਜ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਰ ਜਾਣਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਕਤਲ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।
ਮਮਾਪ੍ਯੇषਾ ਮਤਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਿਪ੍ਰਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਇਤਿ ਸ੍ਥਿਰਾ। ਨ ਚਾਪ੍ਯਨਿष੍ਟਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇ ਯਦਿ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਮੇਰੀ ਇਹ ਪੱਕੀ ਸੋਚ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਮੇਰੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਮਾੜੇ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੇ।
ਨ ਚਾਸੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਵਿਨਾਸ਼ਨੇ। ਵੀਰ੍ਯਮਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਿਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਚ ਸੁਤੋ ਮਮ
ਉਹ ਰਾਖਸ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਮੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਯ ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪਯਿष੍ਯਤਿ ਭੋਜਨਮ੍। ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਤਿ ਚਾਤ੍ਮਾਨਮਿਤਿ ਮੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾ ਮਤਿਃ
ਉਹ ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਦੇਵੇਗਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਵੇਗਾ; ਇਹ ਮੇਰੀ ਪੱਕੀ ਨੀਅਤ ਹੈ।
ਸਮਾਗਤਾਸ਼੍ਚ ਵੀਰੇਣ ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਬਲਵਨ੍ਤੋ ਮਹਾਕਾਯਾ ਨਿਹਤਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਰਾਖਸ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਾਵੇਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਸ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਨ ਤ੍ਵਿਦਂ ਕੇषੁਚਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਨ੍ਵ੍ਯਾਹਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਥਂਚਨ। ਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥਿਨੋ ਹਿ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰਕੁਰ੍ਯੁਃ ਕੁਤੂਹਲਾਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਲੋੜ ਵਿੱਚ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਗੁਰੁਣਾ ਚਾਨਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਗ੍ਰਾਹਯੇਦ੍ਯਃ ਸੁਤੋ ਮਮ। ਨ ਸ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਦ੍ਯਯੇਤਿ ਸਤਾਂ ਮਤਮ੍
ਜੇ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਇਹ ਸਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪृਥਯਾ ਸ ਵਿਪ੍ਰੋ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ। ਹृष੍ਟਃ ਸਂਪੂਜਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਮृਤੋਪਮਮ੍
ਪ੍ਰਿਥਾ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਚਨ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਕੁਨ੍ਤੀ ਚ ਵਿਪ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤਾਵਨਿਲਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਤਮਬ੍ਰੂਤਾਂ ਕੁਰੁष੍ਵੇਤਿ ਸ ਤਥੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਤੌ
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਕਰ', ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ।'
ਕਰਿष੍ਯ ਇਤਿ ਭੀਮੇਨ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤੇऽਥ ਭਾਰਤ। ਆਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੈਕ੍ਸ਼ਮਾਦਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਭੀਮਾ ਨੇ 'ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ' ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ ਭਿਖ ਮੰਗ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਭੀਮਸੇਨਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਆਪੂਰ੍ਣਵਦਨਂ ਤਥਾ। ਬੁਬੋਧ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਤੁ ਹृषਿਤਂ ਭੀਮਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਵਧਿਆ ਤੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਭੀਮਾ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਹੈ।
ਤੋषਸ੍ਯ ਕਾਰਣਂ ਯਤ੍ਤੁ ਮਨਸਾऽਚਿਨ੍ਤਯਦ੍ਗੁਰੁਃ। ਸ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਗੁਰੂ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਭੀਮਾ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ; ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਆਕਾਰੇਣੈਵ ਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਰਹਃ ਸਮੁਪਵਿਸ਼੍ਯੈਕਸ੍ਤਤਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਮਾਤਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਇਕੱਲਾ ਹੋ ਕੇ ਚੁਪਚਾਪ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਿਂ ਚਿਕੀਰ੍षਤ੍ਯਯਂ ਕਰ੍ਮ ਭੀਮੋ ਭਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਭਵਤ੍ਯਨੁਮਤੇ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਵਾ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਭੀਮਾ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਹੈ ਜਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਮਮੈਵ ਵਚਨਾਦੇष ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਪਰਨ੍ਤਪਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਰ੍ਥੇ ਮਹਤ੍ਕृਤ੍ਯਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਨਗਰਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ।
ਬਕਾਯ ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਪੁਤ੍ਰ ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਬਲਿਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਭੀਮੋ ਭੁਨਕ੍ਤੁ ਸੁਸ੍ਪष੍ਟਮਪ੍ਯੇਕਾਹਂ ਤਪਃਸੁਤਃ
ਬਕਾ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਚੰਗਾ ਭੋਗ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਭੀਮਾ ਉਹ ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾ ਭੋਜਨ ਇਕ ਦਿਨ ਲਈ ਵੀ ਖਾ ਲਵੇ, ਹੇ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਕਿਮਿਦਂ ਸਾਹਸਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਭਵਤ੍ਯਾ ਦੁष੍ਕਰਂ ਕृਤਮ੍। ਪਰਿਤ੍ਯਾਗਂ ਹਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਨ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਸਾਧਵਃ
ਇਹ ਕਠੋਰ ਤੇ ਔਖਾ ਕੰਮ ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਲਿਆ, ਹੇ ਮਾਤਾ? ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਕਥਂ ਪਰਸੁਤਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਸ੍ਵਸੁਤਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਲੋਕਵੇਦਵਿਰੁਦ੍ਧਂ ਹਿ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਯਾਗਾਤ੍ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਬਾਹੂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸੁਖਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਯਾਮਹੇ। ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਾਪਹृਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੈਰਾਜਿਹੀਰ੍षਾਮਹੇ ਪੁਨਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੁੱਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਾਜ ਛੋਟੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਛੀਨ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।