ਅਥੈਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਯੇ ਸਮਯੋਜਯਨ੍। ਮਾ ਸ੍ਮ ਕਾਮਾਦ੍ਵਧੀ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਦਾਸ੍ਯਾਮਸ੍ਤੇ ਸਦਾ ਵਯਂ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਇਕ ਸਮਝੌਤਾ ਕੀਤਾ: 'ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨਾਂ ਮਾਰ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਾਂਗੇ।'
ਪਰ੍ਯਾਯੇਣ ਯਥਾਕਾਮਮਿਹ ਮਾਂਸੋਦਨਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਅਨ੍ਨਂ ਮਾਂਸਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਤਿਲਚੂਰ੍ਣਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
'ਹਰ ਵਾਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹਵੇਂ, ਇੱਥੇ ਮਾਸ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਲੈ, ਹੇ ਮਾਲਕ—ਚਾਵਲ ਜੋ ਮਾਸ ਅਤੇ ਤਿਲ ਦੇ ਪੀਠ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਸਰ੍ਪਿषਾ ਚ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਵ੍ਯਞ੍ਜਨੈਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਸੂਪਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਸਤਿਲਾਨ੍ਪਿਣ੍ਡਾਁਲ੍ਲਾਜਾਪੂਪਸੁਰਾਸਵਾਨ੍
'ਘੀ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਸਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ—ਸੂਪ, ਤਿਲ ਦੇ ਲੱਡੂ, ਲਾਜਾ, ਪੂਪ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਬ।'
ਸ਼ृਤਾਸ਼ृਤਾਨ੍ਪਾਨਕੁਮ੍ਭਾਨ੍ਸ੍ਥੂਲਮਾਂਸਂ ਸ਼ृਤਾਸ਼ृਤਮ੍। ਵਨਮਾਹਿषਵਾਰਾਹਭਾਲ੍ਲੂਕਂ ਚ ਸ਼ृਤਾਸ਼ृਤਮ੍
'ਪਕਾਇਆ ਅਤੇ ਨਾ-ਪਕਾਇਆ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੇ ਮਾਸ ਦੇ ਟੁਕੜੇ, ਪਕਾਇਆ ਅਤੇ ਨਾ-ਪਕਾਇਆ—ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਮਹਿਸ, ਸੂਰ ਅਤੇ ਰੀਛ ਦਾ।'
ਸਰ੍ਪਿਃਕੁਮ੍ਭਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਦਧਿਕੁਮ੍ਭਾਂਸ੍ਤਥਾ ਬਹੂਨ੍। ਸਦ੍ਯਃਸਿਦ੍ਧਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਤਿਲਚੂਰ੍ਣੈਃ ਸਮਾਕੁਲਮ੍
'ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਦਹੀਂ ਦੇ ਘੜੇ, ਤਾਜ਼ਾ ਬਣੇ ਹੋਏ ਤੇ ਤਿਲ ਦੇ ਪੀਠ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ।'
ਕੁਲਾਚ੍ਚ ਪੁਰੁषਂ ਚੈਕਂ ਬਲੀਵਰ੍ਦੌ ਚ ਕਾਲਕੌ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਮਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਾਗਂ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਮ੍
'ਹਰ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਦੋ ਕਾਲੇ ਬਲਦ—ਜੇ ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾ ਹੋਵੇਂ, ਤੈਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲੇਗਾ।'
ਤਿष੍ਠੇਹ ਸਮਯੇऽਸ੍ਮਾਕਮਿਤ੍ਯਯਾਚਨ੍ਤ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਦ੍ਵਚਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਤ
'ਸਾਡੀ ਸਮਝੌਤੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਥੇ ਰਹੋ,' ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। 'ਠੀਕ ਹੈ,' ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ।
ਪਰਚਕ੍ਰਾਟਵੀਕੇਭ੍ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ ਕਰੋਤਿ ਚ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਭਾਗੇ ਸੁਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ ਸਮਯੇ ਬਲੀ
ਉਹ ਬਾਹਰੀ ਫੌਜਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਮਝੌਤੇ ਅਨੁਸਾਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਕੇ।
ਏਕੈਕਂ ਚੈਵ ਪੁਰੁषਂ ਸਂਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਵੇਤਨਮ੍। ਸ ਵਾਰੋ ਬਹੁਭਿਰ੍ਵਰ੍षੈਰ੍ਭਵਤ੍ਯਸੁਕਰੋ ਨਰੈਃ
ਹਰ ਵਾਰੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਉਹ ਵਾਰੀ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਯੇ ਕੇਚਿਦ੍ਯਤਨ੍ਤੇ ਪੁਰੁषਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਸਪੁਤ੍ਰਦਾਰਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਯੁਤ
ਜੋ ਲੋਕ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਮਾਰ ਕੇ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੇਤ੍ਰਕੀਯਗृਹੇ ਰਾਜਾ ਨਾਯਂ ਨਯਮਿਹਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਉਪਾਯਂ ਤਂ ਨ ਕੁਰੁਤੇ ਯਤ੍ਨਾਦਪਿ ਸ ਮਨ੍ਦਧੀਃ। ਅਨਾਮਯਂ ਜਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਯੇਨ ਸ੍ਯਾਦਦ੍ਯ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਵੇਤਰਕੀਏ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਇੱਥੇ ਇਨਸਾਫ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਜਤਨ ਕਰ ਕੇ ਵੀ, ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅੱਜ ਸਦਾ ਲਈ ਸੁੱਖ ਮਿਲ ਸਕੇ।
ਏਤਦਰ੍ਹਾ ਵਚਂ ਨੂਨਂ ਵਸਾਮੋ ਦੁਰ੍ਬਲਸ੍ਯ ਯੇ। ਵਿषਯੇ ਨਿਤ੍ਯਵਾਸ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਕੁਰਾਜਾਨਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਇਹੀ ਹਾਲਤ ਸਾਡੀ ਬਣੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾੜੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕਸ੍ਯ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਕਸ੍ਯ ਵਾਚ੍ਛਨ੍ਦਚਾਰਿਣਃ। ਗੁਣੈਰੇਤੇ ਹਿ ਵਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਾਮਗਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਯਥਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਸ ਲਈ ਗੱਲ ਕਰਣ, ਤੇ ਕਿਸ ਲਈ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ? ਇਹ ਲੋਕ ਤਾਂ ਗੁਣ ਹੋਣ ਤੇ ਹੀ ਰਹਿਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਥਾਂ ਚੁਣਦੇ ਹਨ।
ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਵਿਨ੍ਦੇਤ੍ਤਤੋ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਤਤੋ ਧਨਮ੍। `ਰਾਜਨ੍ਯਸਤਿ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਕੁਤੋ ਭਾਰ੍ਯਾ ਕੁਤੋ ਧਨਮ੍। ਵਯਸ੍ਯ ਸਂਚਯੇਨਾਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਤੀਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਤਾਰਯੇਤ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜਾ ਲੱਭੋ, ਫਿਰ ਪਤਨੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਧਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਪਤਨੀ ਤੇ ਧਨ ਕਿੱਥੋਂ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਦੋਸਤਾਂ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਓ।
ਵਿਪੀਰਤਂ ਮਯਾ ਚੇਦਂ ਤ੍ਰਯਂ ਸਰ੍ਵਮੁਪਾਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਤਦਿਮਾਮਾਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭृਸ਼ਂ ਤਪ੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਮੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਰਾਜਾ, ਪਤਨੀ, ਤੇ ਧਨ—ਹਾਸਲ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਹੁਣ ਇਸ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।
ਸੋऽਯਮਸ੍ਮਾਨਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਾਰਃ ਕੁਲਵਿਨਾਸ਼ਨਃ। ਭੋਜਨਂ ਪੁਰੁषਸ਼੍ਚੈਕਃ ਪ੍ਰਦੇਯਂ ਵੇਤਨਂ ਮਯਾ
ਹੁਣ ਇਹ ਮੁਸੀਬਤ, ਜੋ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆ ਪਈ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਖਾਣਾ ਤੇ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਵਜੋਂ ਮਜਦੂਰੀ ਦੇਣੀ ਪਵੇਗੀ।
ਨ ਚ ਮੇ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਵਿਤ੍ਤਂ ਸਂਕ੍ਰੇਤੁਂ ਪੁਰੁषਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਸੁਹृਜ੍ਜਨਂ ਪ੍ਰਦਾਤੁਂ ਚ ਨ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਦਾਚਨ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਤੇ ਵੀ ਆਦਮੀ ਖਰੀਦਣ ਲਈ ਧਨ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਗਤਿਂ ਚਾਨ੍ਯਾਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਸੋऽਹਂ ਦੁਃਖਾਰ੍ਣਵੇ ਮਗ੍ਨੋ ਮਹਤ੍ਯਸੁਕਰੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਰਾਖਸ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਉਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਔਖੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਸਹੈਵੈਤੈਰ੍ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਬਾਨ੍ਧਵੈਰਦ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍। ਤਤੋ ਨਃ ਸਹਿਤਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵੋਪਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਅੱਜ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਖਸ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਫਿਰ ਉਹ ਨਿਕਟਾ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਖਾ ਲਵੇਗਾ।
ਦੁਃਖਮੂਲਮਿਦਂ ਭਦ੍ਰੇ ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਤੋऽਨਘੇ
ਭਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਇਹ ਦੁੱਖ ਦਾ ਮੂਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਨ ਵਿषਾਦਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯੋ ਭਯਾਦਸ੍ਮਾਤ੍ਕਥਂਚਨ। ਉਪਾਯਃ ਪਰਿਦृष੍ਟੋऽਤ੍ਰ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਰ ਜਾਂ ਹਤਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ; ਇੱਥੇ ਰਾਖਸ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਲਈ ਇੱਕ ਉਪਾਅ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨੈਵ ਸ੍ਵਯਂ ਸਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਗਮਨਂ ਤਤ੍ਰ ਰੋਚਯੇ।' ਏਕਸ੍ਤਵ ਸੁਤੋ ਬਾਲਃ ਕਨ੍ਯਾ ਚੈਕਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ। ਨ ਚੈਤਯੋਸ੍ਤਥਾ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਗਮਨਂ ਤਵ ਰੋਚਯੇ
ਮੈਂ ਇਹ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਆਪ ਜਾਵੇ; ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਇੱਕ ਤਪਸਵੀ ਕੁੜੀ ਹੈ, ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਤੇਰਾ ਜਾਣਾ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਮ ਪਞ੍ਚ ਸੁਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤੇषਾਮੇਕੋ ਗਮਿष੍ਯਤਿ। ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਬਲਿਮਾਦਾਯ ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਮੇਰੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਉਸ ਪਾਪੀ ਰਾਖਸ ਦੇ ਕੋਲ ਬਲੀ ਵਜੋਂ ਜਾਵੇਗਾ।
ਨਾਹਮੇਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਜੀਵਿਤਾਰ੍ਥੀ ਕਥਂਚਨ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯਾਤਿਥੇਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵਿਯੋਜਯਨ੍
ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਚਾਹੇ ਜਿੰਦਗੀ ਲਈ ਵੀ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਮਾਨ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈਣਾ।
ਨ ਤ੍ਵੇਤਦਕੁਲੀਨਾਸੁ ਨਾਧਰ੍ਮਿष੍ਠਾਸੁ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਯਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮਾਰ੍ਥਂ ਵਿਸृਜੇਦਾਤ੍ਮਾਨਮਪਿ ਚਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਨਾਂ ਤਾਂ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਅਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ—ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।
ਆਤ੍ਮਨਸ੍ਤੁ ਵਧਃ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਬੋਦ੍ਧਵ੍ਯਮਿਤਿ ਰੋਚਤੇ। ਬ੍ਰਹਮ੍ਵਧ੍ਯਾऽऽਤ੍ਮਵਧ੍ਯਾ ਵਾ ਸ਼੍ਰੇਯਾਨਾਤ੍ਮਵਧੋ ਮਮ
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਹੀ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਆਪਣੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣਾ ਬਲੀ ਹੋਣਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਧ੍ਯਾ ਪਰਂ ਪਾਪਂ ਨਿष੍ਕृਤਿਰ੍ਨਾਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਅਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਯੋ ਹਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਮੌਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ; ਇਸ ਦਾ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ, ਚਾਹੇ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਦੋਸ਼ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤ੍ਵਹਂ ਵਧਮਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੇ ਸ੍ਵਯਮੇਵਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ੁਭੇ। ਪਰੈਃ ਕृਤੇ ਵਧੇ ਪਾਪਂ ਨ ਕਿਂਚਿਨ੍ਮਯਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਭਲੀ; ਜੇ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮੌਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ।
ਅਭਿਸਂਧੌ ਕृਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਧੇ ਮਯਾ। ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਨ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨृਸ਼ਂਸਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮੇਵ ਚ
ਜੇ ਮੈਂ ਇਰਾਦਾ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ—ਸਿਰਫ਼ ਨਿਰਦਯਤਾ ਤੇ ਘਟੀਆਪਣ ਹੀ ਹੈ।
ਆਗਤਸ੍ਯ ਗृਹਂ ਤ੍ਯਾਗਸ੍ਤਥੈਵ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥਿਨਃ। ਯਾਚਮਾਨਸ੍ਯ ਚ ਵਧੋ ਨृਸ਼ਂਸੋ ਗਰ੍ਹਿਤੋ ਬੁਧੈਃ
ਘਰ ਆਏ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ, ਜਾਂ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਏ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ, ਜਾਂ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ—ਇਹ ਨਿਰਦਯ ਕੰਮ ਹਨ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿੰਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।