ਉਪਪਨ੍ਨਂ ਸਤਾਮੇਤਦ੍ਯਦ੍ਬ੍ਰਵੀਪਿ ਤਪੋਧਨੇ। ਨ ਤੁ ਦੁਃਖਮਿਦਂ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਮਾਨੁषੇਣ ਵ੍ਯਪੋਹਿਤੁਮ੍
ਜੋ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ; ਪਰ ਇਹ ਦੁਖ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਤਥਾਪਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਦੁਃਖਸ੍ਯੈਤਸ੍ਯ ਸਂਭਵਮ੍। ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾऽਸ਼ਕ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁ ਭਦ੍ਰੇ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਦੁਖ ਦੇ ਆਰੰਭ ਦਾ ਸੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਚਾਹੇ ਇਹ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ; ਹੇ ਭਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਸੁਣ।
ਸਮੀਪੇ ਨਗਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਕੋ ਵਸਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਇਤੋ ਗਵ੍ਯੂਤਿਮਾਤ੍ਰੇ।ਞਸ੍ਤਿ ਯਮੁਨਾਗਹ੍ਵਰੇ ਗੁਹਾ
ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਕਾ ਹੈ; ਇੱਥੋਂ ਗਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਜਿੰਨਾ ਦੂਰ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਘਾਟ ਦੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਘੋਰਃ ਸ ਵਸਤਿ ਜਿਘਾਂਸੁਃ ਪੁਰੁषਾਦਕਃ। ਬਕਾਭਿਧਾਨੋ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਕੁਲਾਧਮਃ
ਉਹ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਭਿਆਨਕ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਕਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਮਾੜੀ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕਟ।
ਈਸ਼ੋ ਜਨਪਦਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪੁਰਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਪੁष੍ਟੋ ਮਾਨੁषਮਾਂਸੇਨ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਪੁਰੁषਾਦਕਃ
ਇਹ ਇਲਾਕੇ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ ਪਲਿਆ ਹੈ, ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਬਲਃ ਕਾਮਰੂਪੀ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਤੁ ਮਹਾਬਲਃ। ਤੇਨੋਪਸृष੍ਟਾ ਨਗਰੀ ਵਰ੍षਮਦ੍ਯ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਹੁਣ ਤੀਹ ਸਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਕृਤੇ ਪਰਚਕ੍ਰਾਚ੍ਚ ਭੂਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨ ਨੋ ਭਯਮ੍। ਪੁਰੁषਾਦੇਨ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਬਾਹਰੀ ਫੌਜਾਂ ਜਾਂ ਭੂਤਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਕਠੋਰ ਤੇ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ-ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਸਾਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਥਾ ਨਗਰੀ ਨਾਥਂ ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਤਿ। ਗੁਹਾਯਾਂ ਚ ਵਸਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬਾਧਤੇ ਸਤਤਂ ਜਨਮ੍
ਸ਼ਹਿਰ ਬਿਨਾ ਰਾਖੇ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਉਹ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਬਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਵृਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਯੂਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍। ਅਤ੍ਰ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਹੋਮੈਸ਼੍ਚ ਭੋਜਨੈਸ਼੍ਚ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਹ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਇੱਥੇ ਔਰਤਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਅਤੇ ਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਹਵਨ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ—
ਈਡਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜਮੁਖ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਿਤਸ਼੍ਚ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍। ਯਦਾ ਚ ਸਕਲਾਨੇਵਂ ਪ੍ਰਸੂਦਯਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਹ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਪੁਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦ ਵੀ ਉਹ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਥੈਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਯੇ ਸਮਯੋਜਯਨ੍। ਮਾ ਸ੍ਮ ਕਾਮਾਦ੍ਵਧੀ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਦਾਸ੍ਯਾਮਸ੍ਤੇ ਸਦਾ ਵਯਂ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਇਕ ਸਮਝੌਤਾ ਕੀਤਾ: 'ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨਾਂ ਮਾਰ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਾਂਗੇ।'
ਪਰ੍ਯਾਯੇਣ ਯਥਾਕਾਮਮਿਹ ਮਾਂਸੋਦਨਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਅਨ੍ਨਂ ਮਾਂਸਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਤਿਲਚੂਰ੍ਣਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
'ਹਰ ਵਾਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹਵੇਂ, ਇੱਥੇ ਮਾਸ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਲੈ, ਹੇ ਮਾਲਕ—ਚਾਵਲ ਜੋ ਮਾਸ ਅਤੇ ਤਿਲ ਦੇ ਪੀਠ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਸਰ੍ਪਿषਾ ਚ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਵ੍ਯਞ੍ਜਨੈਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਸੂਪਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਸਤਿਲਾਨ੍ਪਿਣ੍ਡਾਁਲ੍ਲਾਜਾਪੂਪਸੁਰਾਸਵਾਨ੍
'ਘੀ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਸਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ—ਸੂਪ, ਤਿਲ ਦੇ ਲੱਡੂ, ਲਾਜਾ, ਪੂਪ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਬ।'
ਸ਼ृਤਾਸ਼ृਤਾਨ੍ਪਾਨਕੁਮ੍ਭਾਨ੍ਸ੍ਥੂਲਮਾਂਸਂ ਸ਼ृਤਾਸ਼ृਤਮ੍। ਵਨਮਾਹਿषਵਾਰਾਹਭਾਲ੍ਲੂਕਂ ਚ ਸ਼ृਤਾਸ਼ृਤਮ੍
'ਪਕਾਇਆ ਅਤੇ ਨਾ-ਪਕਾਇਆ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੇ ਮਾਸ ਦੇ ਟੁਕੜੇ, ਪਕਾਇਆ ਅਤੇ ਨਾ-ਪਕਾਇਆ—ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਮਹਿਸ, ਸੂਰ ਅਤੇ ਰੀਛ ਦਾ।'
ਸਰ੍ਪਿਃਕੁਮ੍ਭਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਦਧਿਕੁਮ੍ਭਾਂਸ੍ਤਥਾ ਬਹੂਨ੍। ਸਦ੍ਯਃਸਿਦ੍ਧਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਤਿਲਚੂਰ੍ਣੈਃ ਸਮਾਕੁਲਮ੍
'ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਦਹੀਂ ਦੇ ਘੜੇ, ਤਾਜ਼ਾ ਬਣੇ ਹੋਏ ਤੇ ਤਿਲ ਦੇ ਪੀਠ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ।'
ਕੁਲਾਚ੍ਚ ਪੁਰੁषਂ ਚੈਕਂ ਬਲੀਵਰ੍ਦੌ ਚ ਕਾਲਕੌ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਮਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਾਗਂ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਮ੍
'ਹਰ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਦੋ ਕਾਲੇ ਬਲਦ—ਜੇ ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾ ਹੋਵੇਂ, ਤੈਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲੇਗਾ।'
ਤਿष੍ਠੇਹ ਸਮਯੇऽਸ੍ਮਾਕਮਿਤ੍ਯਯਾਚਨ੍ਤ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਦ੍ਵਚਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਤ
'ਸਾਡੀ ਸਮਝੌਤੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਥੇ ਰਹੋ,' ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। 'ਠੀਕ ਹੈ,' ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ।
ਪਰਚਕ੍ਰਾਟਵੀਕੇਭ੍ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ ਕਰੋਤਿ ਚ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਭਾਗੇ ਸੁਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ ਸਮਯੇ ਬਲੀ
ਉਹ ਬਾਹਰੀ ਫੌਜਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਮਝੌਤੇ ਅਨੁਸਾਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਕੇ।
ਏਕੈਕਂ ਚੈਵ ਪੁਰੁषਂ ਸਂਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਵੇਤਨਮ੍। ਸ ਵਾਰੋ ਬਹੁਭਿਰ੍ਵਰ੍षੈਰ੍ਭਵਤ੍ਯਸੁਕਰੋ ਨਰੈਃ
ਹਰ ਵਾਰੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਉਹ ਵਾਰੀ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਯੇ ਕੇਚਿਦ੍ਯਤਨ੍ਤੇ ਪੁਰੁषਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਸਪੁਤ੍ਰਦਾਰਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਯੁਤ
ਜੋ ਲੋਕ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਮਾਰ ਕੇ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੇਤ੍ਰਕੀਯਗृਹੇ ਰਾਜਾ ਨਾਯਂ ਨਯਮਿਹਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਉਪਾਯਂ ਤਂ ਨ ਕੁਰੁਤੇ ਯਤ੍ਨਾਦਪਿ ਸ ਮਨ੍ਦਧੀਃ। ਅਨਾਮਯਂ ਜਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਯੇਨ ਸ੍ਯਾਦਦ੍ਯ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਵੇਤਰਕੀਏ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਇੱਥੇ ਇਨਸਾਫ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਜਤਨ ਕਰ ਕੇ ਵੀ, ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅੱਜ ਸਦਾ ਲਈ ਸੁੱਖ ਮਿਲ ਸਕੇ।
ਏਤਦਰ੍ਹਾ ਵਚਂ ਨੂਨਂ ਵਸਾਮੋ ਦੁਰ੍ਬਲਸ੍ਯ ਯੇ। ਵਿषਯੇ ਨਿਤ੍ਯਵਾਸ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਕੁਰਾਜਾਨਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਇਹੀ ਹਾਲਤ ਸਾਡੀ ਬਣੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾੜੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕਸ੍ਯ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਕਸ੍ਯ ਵਾਚ੍ਛਨ੍ਦਚਾਰਿਣਃ। ਗੁਣੈਰੇਤੇ ਹਿ ਵਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਾਮਗਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਯਥਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਸ ਲਈ ਗੱਲ ਕਰਣ, ਤੇ ਕਿਸ ਲਈ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ? ਇਹ ਲੋਕ ਤਾਂ ਗੁਣ ਹੋਣ ਤੇ ਹੀ ਰਹਿਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਥਾਂ ਚੁਣਦੇ ਹਨ।
ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਵਿਨ੍ਦੇਤ੍ਤਤੋ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਤਤੋ ਧਨਮ੍। `ਰਾਜਨ੍ਯਸਤਿ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਕੁਤੋ ਭਾਰ੍ਯਾ ਕੁਤੋ ਧਨਮ੍। ਵਯਸ੍ਯ ਸਂਚਯੇਨਾਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਤੀਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਤਾਰਯੇਤ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜਾ ਲੱਭੋ, ਫਿਰ ਪਤਨੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਧਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਪਤਨੀ ਤੇ ਧਨ ਕਿੱਥੋਂ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਦੋਸਤਾਂ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਓ।
ਵਿਪੀਰਤਂ ਮਯਾ ਚੇਦਂ ਤ੍ਰਯਂ ਸਰ੍ਵਮੁਪਾਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਤਦਿਮਾਮਾਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭृਸ਼ਂ ਤਪ੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਮੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਰਾਜਾ, ਪਤਨੀ, ਤੇ ਧਨ—ਹਾਸਲ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਹੁਣ ਇਸ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।
ਸੋऽਯਮਸ੍ਮਾਨਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਾਰਃ ਕੁਲਵਿਨਾਸ਼ਨਃ। ਭੋਜਨਂ ਪੁਰੁषਸ਼੍ਚੈਕਃ ਪ੍ਰਦੇਯਂ ਵੇਤਨਂ ਮਯਾ
ਹੁਣ ਇਹ ਮੁਸੀਬਤ, ਜੋ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆ ਪਈ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਖਾਣਾ ਤੇ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਵਜੋਂ ਮਜਦੂਰੀ ਦੇਣੀ ਪਵੇਗੀ।
ਨ ਚ ਮੇ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਵਿਤ੍ਤਂ ਸਂਕ੍ਰੇਤੁਂ ਪੁਰੁषਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਸੁਹृਜ੍ਜਨਂ ਪ੍ਰਦਾਤੁਂ ਚ ਨ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਦਾਚਨ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਤੇ ਵੀ ਆਦਮੀ ਖਰੀਦਣ ਲਈ ਧਨ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਗਤਿਂ ਚਾਨ੍ਯਾਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਸੋऽਹਂ ਦੁਃਖਾਰ੍ਣਵੇ ਮਗ੍ਨੋ ਮਹਤ੍ਯਸੁਕਰੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਰਾਖਸ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਉਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਔਖੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਸਹੈਵੈਤੈਰ੍ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਬਾਨ੍ਧਵੈਰਦ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍। ਤਤੋ ਨਃ ਸਹਿਤਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵੋਪਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਅੱਜ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਖਸ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਫਿਰ ਉਹ ਨਿਕਟਾ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਖਾ ਲਵੇਗਾ।
ਦੁਃਖਮੂਲਮਿਦਂ ਭਦ੍ਰੇ ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਤੋऽਨਘੇ
ਭਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਇਹ ਦੁੱਖ ਦਾ ਮੂਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।