ਇਤਃ ਪ੍ਰਦਾਨੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚੇਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤੇਨ ਤੋਯੇਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਹਿਤਾਯ ਵੈ
ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਦਾਨ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਿਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਦਿੱਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸੱਚਮੁੱਚ ਭਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਤਦੁਭਯਂ ਤਾਤ ਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯ ਤਵ ਯਦ੍ਧਿਤਮ੍। ਤਦ੍ਵ੍ਯਵਸ੍ਯ ਤਥਾਮ੍ਬਾਯਾ ਹਿਤਂ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਸੁਤਸ੍ਯ ਚ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰ; ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਜੋ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਫੈਸਲਾ ਕਰ।
ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਭਵਿਤਾਰੋ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਨ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਿਤਰੋ ਪੁਨਰ੍ਜਾਤੁ ਭਵਿष੍ਯਤਃ
ਮਾਂ-ਪਿਓ ਨੂੰ ਪੁੱਤ virtuous ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ; ਪਰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਮੁੜ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਣਗੇ।
ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਤਸ੍ਯਾ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਪਰਿਦੇਵਿਤਮ੍। ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਚ ਸਾ ਚੈਵ ਕਨ੍ਯਾ ਪ੍ਰਰੁਰੁਦੁਸ੍ਤ੍ਰਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਈ ਰੋਣ-ਧੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਓ, ਮਾਂ ਤੇ ਉਹ ਕੁੜੀ—ਤਿੰਨੋਂ ਰੋ ਪਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਰੁਦਿਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਾਥ ਸੁਤਸ੍ਤਦਾ। ਉਤ੍ਫੁਲ੍ਲਨਯਨੋ ਬਾਲਃ ਕਲਮਵ੍ਯਕ੍ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਰੋਂਦੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੰਡਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਖੁਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਬਚਿਆਂ ਵਾਲੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਅਸਪਸ਼ਟ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਮਾ ਪਿਤਾ ਰੁਦ ਮਾ ਮਾਤਰ੍ਮਾ ਸ੍ਵਸਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨੇਕੈਕਮਨੁਸਰ੍ਪਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਪਿਓ ਜੀ, ਨਾ ਰੋਵੋ; ਮਾਂ ਜੀ, ਨਾ ਰੋਵੋ; ਭੈਣ ਜੀ, ਨਾ ਰੋਵੋ,' ਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਹੱਸ ਕੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸ ਤृਣਮਾਦਾਯ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਨੇਨਾਹਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਪੁਰੁषਾਦਕਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਘਾਹ ਦਾ ਤਿੰਨਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, 'ਇਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਤਥਾਪਿ ਤੇषਾਂ ਦੁਃਖੇਨ ਪਰੀਤਾਨਾਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਤ੍। ਬਾਲਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਮਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਹਰ੍षਃ ਸਮਭਵਨ੍ਮਹਾਨ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਅਸਪਸ਼ਟ ਬੋਲੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਅਯਂ ਕਾਲ ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਸਮੁਪਸृਤ੍ਯ ਤਾਨ੍। ਗਤਾਸੂਨਮृਤੇਨੇਵ ਜੀਵਯਨ੍ਤੀਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਕੇ ਜਿੰਦ ਦੇਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਕੁਤੋਮੂਲਮਿਦਂ ਦੁਃਖਂ ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ। ਵਿਦਿਤ੍ਵਾਪ੍ਯਪਕਰ੍षੇਯਂ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਚੇਦਪਕਰ੍षਿਤੁਮ੍
ਇਹ ਦੁਖ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ; ਜੇ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇ ਤੇ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਦੂਰ ਕਰਾਂ।
ਉਪਪਨ੍ਨਂ ਸਤਾਮੇਤਦ੍ਯਦ੍ਬ੍ਰਵੀਪਿ ਤਪੋਧਨੇ। ਨ ਤੁ ਦੁਃਖਮਿਦਂ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਮਾਨੁषੇਣ ਵ੍ਯਪੋਹਿਤੁਮ੍
ਜੋ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ; ਪਰ ਇਹ ਦੁਖ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਤਥਾਪਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਦੁਃਖਸ੍ਯੈਤਸ੍ਯ ਸਂਭਵਮ੍। ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾऽਸ਼ਕ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁ ਭਦ੍ਰੇ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਦੁਖ ਦੇ ਆਰੰਭ ਦਾ ਸੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਚਾਹੇ ਇਹ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ; ਹੇ ਭਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਸੁਣ।
ਸਮੀਪੇ ਨਗਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਕੋ ਵਸਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਇਤੋ ਗਵ੍ਯੂਤਿਮਾਤ੍ਰੇ।ਞਸ੍ਤਿ ਯਮੁਨਾਗਹ੍ਵਰੇ ਗੁਹਾ
ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਕਾ ਹੈ; ਇੱਥੋਂ ਗਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਜਿੰਨਾ ਦੂਰ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਘਾਟ ਦੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਘੋਰਃ ਸ ਵਸਤਿ ਜਿਘਾਂਸੁਃ ਪੁਰੁषਾਦਕਃ। ਬਕਾਭਿਧਾਨੋ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਕੁਲਾਧਮਃ
ਉਹ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਭਿਆਨਕ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਕਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਮਾੜੀ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕਟ।
ਈਸ਼ੋ ਜਨਪਦਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪੁਰਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਪੁष੍ਟੋ ਮਾਨੁषਮਾਂਸੇਨ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਪੁਰੁषਾਦਕਃ
ਇਹ ਇਲਾਕੇ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ ਪਲਿਆ ਹੈ, ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਬਲਃ ਕਾਮਰੂਪੀ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਤੁ ਮਹਾਬਲਃ। ਤੇਨੋਪਸृष੍ਟਾ ਨਗਰੀ ਵਰ੍षਮਦ੍ਯ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਹੁਣ ਤੀਹ ਸਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਕृਤੇ ਪਰਚਕ੍ਰਾਚ੍ਚ ਭੂਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨ ਨੋ ਭਯਮ੍। ਪੁਰੁषਾਦੇਨ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਬਾਹਰੀ ਫੌਜਾਂ ਜਾਂ ਭੂਤਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਕਠੋਰ ਤੇ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ-ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਸਾਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਥਾ ਨਗਰੀ ਨਾਥਂ ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਤਿ। ਗੁਹਾਯਾਂ ਚ ਵਸਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬਾਧਤੇ ਸਤਤਂ ਜਨਮ੍
ਸ਼ਹਿਰ ਬਿਨਾ ਰਾਖੇ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਉਹ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਬਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਵृਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਯੂਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍। ਅਤ੍ਰ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਹੋਮੈਸ਼੍ਚ ਭੋਜਨੈਸ਼੍ਚ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਹ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਇੱਥੇ ਔਰਤਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਅਤੇ ਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਹਵਨ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ—
ਈਡਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜਮੁਖ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਿਤਸ਼੍ਚ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍। ਯਦਾ ਚ ਸਕਲਾਨੇਵਂ ਪ੍ਰਸੂਦਯਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਹ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਪੁਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦ ਵੀ ਉਹ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਥੈਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਯੇ ਸਮਯੋਜਯਨ੍। ਮਾ ਸ੍ਮ ਕਾਮਾਦ੍ਵਧੀ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਦਾਸ੍ਯਾਮਸ੍ਤੇ ਸਦਾ ਵਯਂ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਇਕ ਸਮਝੌਤਾ ਕੀਤਾ: 'ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨਾਂ ਮਾਰ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਾਂਗੇ।'
ਪਰ੍ਯਾਯੇਣ ਯਥਾਕਾਮਮਿਹ ਮਾਂਸੋਦਨਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਅਨ੍ਨਂ ਮਾਂਸਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਤਿਲਚੂਰ੍ਣਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
'ਹਰ ਵਾਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹਵੇਂ, ਇੱਥੇ ਮਾਸ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਲੈ, ਹੇ ਮਾਲਕ—ਚਾਵਲ ਜੋ ਮਾਸ ਅਤੇ ਤਿਲ ਦੇ ਪੀਠ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਸਰ੍ਪਿषਾ ਚ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਵ੍ਯਞ੍ਜਨੈਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਸੂਪਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਸਤਿਲਾਨ੍ਪਿਣ੍ਡਾਁਲ੍ਲਾਜਾਪੂਪਸੁਰਾਸਵਾਨ੍
'ਘੀ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਸਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ—ਸੂਪ, ਤਿਲ ਦੇ ਲੱਡੂ, ਲਾਜਾ, ਪੂਪ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਬ।'
ਸ਼ृਤਾਸ਼ृਤਾਨ੍ਪਾਨਕੁਮ੍ਭਾਨ੍ਸ੍ਥੂਲਮਾਂਸਂ ਸ਼ृਤਾਸ਼ृਤਮ੍। ਵਨਮਾਹਿषਵਾਰਾਹਭਾਲ੍ਲੂਕਂ ਚ ਸ਼ृਤਾਸ਼ृਤਮ੍
'ਪਕਾਇਆ ਅਤੇ ਨਾ-ਪਕਾਇਆ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੇ ਮਾਸ ਦੇ ਟੁਕੜੇ, ਪਕਾਇਆ ਅਤੇ ਨਾ-ਪਕਾਇਆ—ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਮਹਿਸ, ਸੂਰ ਅਤੇ ਰੀਛ ਦਾ।'
ਸਰ੍ਪਿਃਕੁਮ੍ਭਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਦਧਿਕੁਮ੍ਭਾਂਸ੍ਤਥਾ ਬਹੂਨ੍। ਸਦ੍ਯਃਸਿਦ੍ਧਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਤਿਲਚੂਰ੍ਣੈਃ ਸਮਾਕੁਲਮ੍
'ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਦਹੀਂ ਦੇ ਘੜੇ, ਤਾਜ਼ਾ ਬਣੇ ਹੋਏ ਤੇ ਤਿਲ ਦੇ ਪੀਠ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ।'
ਕੁਲਾਚ੍ਚ ਪੁਰੁषਂ ਚੈਕਂ ਬਲੀਵਰ੍ਦੌ ਚ ਕਾਲਕੌ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਮਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਾਗਂ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਮ੍
'ਹਰ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਦੋ ਕਾਲੇ ਬਲਦ—ਜੇ ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾ ਹੋਵੇਂ, ਤੈਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲੇਗਾ।'
ਤਿष੍ਠੇਹ ਸਮਯੇऽਸ੍ਮਾਕਮਿਤ੍ਯਯਾਚਨ੍ਤ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਦ੍ਵਚਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਤ
'ਸਾਡੀ ਸਮਝੌਤੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਥੇ ਰਹੋ,' ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। 'ਠੀਕ ਹੈ,' ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ।
ਪਰਚਕ੍ਰਾਟਵੀਕੇਭ੍ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ ਕਰੋਤਿ ਚ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਭਾਗੇ ਸੁਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ ਸਮਯੇ ਬਲੀ
ਉਹ ਬਾਹਰੀ ਫੌਜਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਮਝੌਤੇ ਅਨੁਸਾਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਕੇ।
ਏਕੈਕਂ ਚੈਵ ਪੁਰੁषਂ ਸਂਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਵੇਤਨਮ੍। ਸ ਵਾਰੋ ਬਹੁਭਿਰ੍ਵਰ੍षੈਰ੍ਭਵਤ੍ਯਸੁਕਰੋ ਨਰੈਃ
ਹਰ ਵਾਰੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਉਹ ਵਾਰੀ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਯੇ ਕੇਚਿਦ੍ਯਤਨ੍ਤੇ ਪੁਰੁषਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਸਪੁਤ੍ਰਦਾਰਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਯੁਤ
ਜੋ ਲੋਕ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਮਾਰ ਕੇ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।