ਤਾਤੇਪਿ ਹਿ ਗਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਵਿਨष੍ਟੇ ਚ ਮਮਾਨੁਜੇ। ਪਿਣ੍ਡਃ ਪਿਤॄਣਾਂ ਵ੍ਯੁਚ੍ਛਿਦ੍ਯੇਤ੍ਤਤ੍ਤੇषਾਂ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ, ਪਿਤਾ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਵੀ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਦੀ ਰੀਤ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗੀ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਹੋਵੇਗੀ।
ਪਿਤ੍ਰਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਤਥਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਚਾਹਮਸਂਸ਼ਯਮ੍। ਦੁਃਖਾਦ੍ਦੁਃਖਤਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮ੍ਰਿਯੇਯਮਤਥੋਚਿਤਾਮ੍
ਜੇ ਪਿਤਾ, ਮਾਂ ਅਤੇ ਭਰਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਪਾ ਕੇ, ਅਣਉਚਿਤ ਮੌਤ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਤ੍ਵਯਿ ਤ੍ਵਰੋਗੇ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਮਾਤਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਚ ਮੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ। ਸਨ੍ਤਾਨਸ਼੍ਚੈਵ ਪਿਣ੍ਡਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਸ੍ਯਤ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਓ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੋਜਨ ਰੀਤ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਬਚੀ ਰਹੇਗੀ।
ਆਤ੍ਮਾ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਖੀ ਭਾਰ੍ਯਾ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਤੁ ਦੁਹਿਤਾ ਕਿਲ। ਸ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਨ੍ਮੋਚਯਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਾਂ ਚ ਧਰ੍ਮੇ ਨਿਯੋਜਯਾ
ਪੁੱਤਰ ਆਪਣਾ ਆਪ, ਦੋਸਤ, ਪਤਨੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਧੀ ਤਾਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਲਈ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲਗਾ।
ਅਨਾਥਾ ਕृਪਣਾ ਬਾਲਾ ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਵਚਨ ਗਾਮਿਨੀ। ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਤਾਤ ਵਿਹੀਨਾ ਕृਪਣਾ ਸਦਾ
ਜੇ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਪਿਤਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸਹਾਇ, ਦੁਖੀ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਭਟਕਣ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਅਥਵਾਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕੁਲਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਿਮੋਚਨਮ੍। ਫਲਸਂਸ੍ਥਾ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੈਂ ਖੁਦ ਇਸ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗੀ; ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਫਲ-ਵਾਸੀ ਜੀਵਨ ਚੁਣ ਲਵਾਂਗੀ।
ਅਥਵਾ ਯਾਸ੍ਯਸੇ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ। ਪੀਡਿਤਾऽਹਂ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਤਦਵੇਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਮਾਮਪਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਉਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ—ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਵੀ ਧਿਆਨ ਰੱਖੀ।
ਤਦਸ੍ਮਦਰ੍ਥਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਸਵਾਰ੍ਥਂ ਚ ਸਤ੍ਤਮ। ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਤ੍ਯਕ੍ਤਵ੍ਯਾਂ ਮਾਂ ਚ ਸਂਤ੍ਯਜ
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਲਈ, ਧਰਮ ਲਈ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ, ਹੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ, ਛੱਡ ਦੇ।
ਅਵਸ਼੍ਯਕਰਣੀਯੇ ਚ ਮਾ ਤ੍ਵਾਂ ਕਾਲੋਤ੍ਯਗਾਦਯਮ੍। ਕਿਂ ਤ੍ਵਤਃ ਪਰਮਂ ਦੁਃਖਂ ਯਦ੍ਵਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤੇ ਤ੍ਵਯਿ
ਜੋ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਪਕੜ ਲਵੇ; ਪਰ ਤੇਰੇ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਸਾਡਾ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਦੁਖ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਾਚਮਾਨਾਃ ਪਰਾਦਨ੍ਨਂ ਪਰਿਧਾਵੇਮਹਿ ਸ਼੍ਵਵਤ੍। ਤ੍ਵਯਿ ਤ੍ਵਰੋਗੇ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੇ ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਦਸ੍ਮਾਤ੍ਸਬਾਨ੍ਧਵੇ। ਅਮृਤੇਵ ਸਤੀ ਲੋਕੇ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਸੁਖਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਅਸੀਂ ਹੋਰਾਂ ਕੋਲੋਂ ਭਿਖ ਮੰਗਦੇ ਹੋਏ, ਕੁੱਤੇ ਵਾਂਗ ਜੂਠੇ ਕਪੜੇ ਪਾਉਣੇ ਪੈਣਗੇ, ਤੇ ਤੂੰ ਰੋਗ-ਕਲੇਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਇਸ ਦੁਖ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ; ਮੈਂ ਵਿਧਵਾ ਵਾਂਗ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਤੋਂ ਵਾਂਝੀ ਰਹਿ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਇਤਃ ਪ੍ਰਦਾਨੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚੇਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤੇਨ ਤੋਯੇਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਹਿਤਾਯ ਵੈ
ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਦਾਨ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਿਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਦਿੱਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸੱਚਮੁੱਚ ਭਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਤਦੁਭਯਂ ਤਾਤ ਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯ ਤਵ ਯਦ੍ਧਿਤਮ੍। ਤਦ੍ਵ੍ਯਵਸ੍ਯ ਤਥਾਮ੍ਬਾਯਾ ਹਿਤਂ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਸੁਤਸ੍ਯ ਚ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰ; ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਜੋ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਫੈਸਲਾ ਕਰ।
ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਭਵਿਤਾਰੋ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਨ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਿਤਰੋ ਪੁਨਰ੍ਜਾਤੁ ਭਵਿष੍ਯਤਃ
ਮਾਂ-ਪਿਓ ਨੂੰ ਪੁੱਤ virtuous ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ; ਪਰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਮੁੜ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਣਗੇ।
ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਤਸ੍ਯਾ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਪਰਿਦੇਵਿਤਮ੍। ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਚ ਸਾ ਚੈਵ ਕਨ੍ਯਾ ਪ੍ਰਰੁਰੁਦੁਸ੍ਤ੍ਰਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਈ ਰੋਣ-ਧੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਓ, ਮਾਂ ਤੇ ਉਹ ਕੁੜੀ—ਤਿੰਨੋਂ ਰੋ ਪਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਰੁਦਿਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਾਥ ਸੁਤਸ੍ਤਦਾ। ਉਤ੍ਫੁਲ੍ਲਨਯਨੋ ਬਾਲਃ ਕਲਮਵ੍ਯਕ੍ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਰੋਂਦੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੰਡਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਖੁਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਬਚਿਆਂ ਵਾਲੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਅਸਪਸ਼ਟ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਮਾ ਪਿਤਾ ਰੁਦ ਮਾ ਮਾਤਰ੍ਮਾ ਸ੍ਵਸਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨੇਕੈਕਮਨੁਸਰ੍ਪਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਪਿਓ ਜੀ, ਨਾ ਰੋਵੋ; ਮਾਂ ਜੀ, ਨਾ ਰੋਵੋ; ਭੈਣ ਜੀ, ਨਾ ਰੋਵੋ,' ਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਹੱਸ ਕੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸ ਤृਣਮਾਦਾਯ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਨੇਨਾਹਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਪੁਰੁषਾਦਕਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਘਾਹ ਦਾ ਤਿੰਨਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, 'ਇਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਤਥਾਪਿ ਤੇषਾਂ ਦੁਃਖੇਨ ਪਰੀਤਾਨਾਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਤ੍। ਬਾਲਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਮਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਹਰ੍षਃ ਸਮਭਵਨ੍ਮਹਾਨ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਅਸਪਸ਼ਟ ਬੋਲੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਅਯਂ ਕਾਲ ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਸਮੁਪਸृਤ੍ਯ ਤਾਨ੍। ਗਤਾਸੂਨਮृਤੇਨੇਵ ਜੀਵਯਨ੍ਤੀਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਕੇ ਜਿੰਦ ਦੇਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਕੁਤੋਮੂਲਮਿਦਂ ਦੁਃਖਂ ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ। ਵਿਦਿਤ੍ਵਾਪ੍ਯਪਕਰ੍षੇਯਂ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਚੇਦਪਕਰ੍षਿਤੁਮ੍
ਇਹ ਦੁਖ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ; ਜੇ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇ ਤੇ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਦੂਰ ਕਰਾਂ।
ਉਪਪਨ੍ਨਂ ਸਤਾਮੇਤਦ੍ਯਦ੍ਬ੍ਰਵੀਪਿ ਤਪੋਧਨੇ। ਨ ਤੁ ਦੁਃਖਮਿਦਂ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਮਾਨੁषੇਣ ਵ੍ਯਪੋਹਿਤੁਮ੍
ਜੋ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ; ਪਰ ਇਹ ਦੁਖ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਤਥਾਪਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਦੁਃਖਸ੍ਯੈਤਸ੍ਯ ਸਂਭਵਮ੍। ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾऽਸ਼ਕ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁ ਭਦ੍ਰੇ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਦੁਖ ਦੇ ਆਰੰਭ ਦਾ ਸੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਚਾਹੇ ਇਹ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ; ਹੇ ਭਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਸੁਣ।
ਸਮੀਪੇ ਨਗਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਕੋ ਵਸਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਇਤੋ ਗਵ੍ਯੂਤਿਮਾਤ੍ਰੇ।ਞਸ੍ਤਿ ਯਮੁਨਾਗਹ੍ਵਰੇ ਗੁਹਾ
ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਕਾ ਹੈ; ਇੱਥੋਂ ਗਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਜਿੰਨਾ ਦੂਰ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਘਾਟ ਦੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਘੋਰਃ ਸ ਵਸਤਿ ਜਿਘਾਂਸੁਃ ਪੁਰੁषਾਦਕਃ। ਬਕਾਭਿਧਾਨੋ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਕੁਲਾਧਮਃ
ਉਹ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਭਿਆਨਕ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਕਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਮਾੜੀ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕਟ।
ਈਸ਼ੋ ਜਨਪਦਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪੁਰਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਪੁष੍ਟੋ ਮਾਨੁषਮਾਂਸੇਨ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਪੁਰੁषਾਦਕਃ
ਇਹ ਇਲਾਕੇ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ ਪਲਿਆ ਹੈ, ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਬਲਃ ਕਾਮਰੂਪੀ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਤੁ ਮਹਾਬਲਃ। ਤੇਨੋਪਸृष੍ਟਾ ਨਗਰੀ ਵਰ੍षਮਦ੍ਯ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਹੁਣ ਤੀਹ ਸਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਕृਤੇ ਪਰਚਕ੍ਰਾਚ੍ਚ ਭੂਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨ ਨੋ ਭਯਮ੍। ਪੁਰੁषਾਦੇਨ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਬਾਹਰੀ ਫੌਜਾਂ ਜਾਂ ਭੂਤਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਕਠੋਰ ਤੇ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ-ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਸਾਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਥਾ ਨਗਰੀ ਨਾਥਂ ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਤਿ। ਗੁਹਾਯਾਂ ਚ ਵਸਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬਾਧਤੇ ਸਤਤਂ ਜਨਮ੍
ਸ਼ਹਿਰ ਬਿਨਾ ਰਾਖੇ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਉਹ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਬਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਵृਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਯੂਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍। ਅਤ੍ਰ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਹੋਮੈਸ਼੍ਚ ਭੋਜਨੈਸ਼੍ਚ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਹ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਇੱਥੇ ਔਰਤਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਅਤੇ ਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਹਵਨ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ—
ਈਡਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜਮੁਖ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਿਤਸ਼੍ਚ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍। ਯਦਾ ਚ ਸਕਲਾਨੇਵਂ ਪ੍ਰਸੂਦਯਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਹ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਪੁਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦ ਵੀ ਉਹ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।