ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਸ਼ਮਪਰਸ੍ਤਪਸ੍ਵੀ ਨਿਯਤਵ੍ਰਤਃ। ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਨੋ ਮਾਨ੍ਯਃ ਸ ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਤਿਪਾਲ੍ਯਤਾਮ੍
ਉਹ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਤਪਸਵੀ ਤੇ ਪੱਕੇ ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਡੇ ਸਭਨਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੋ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਧ੍ਯਾਸਤਿ ਗੁਰਾਵਾਸਨਂ ਪਰਮਾਰ੍ਚਿਤਮ੍। ਤਤੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਸਭ ਤੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਉਹੀ ਦੱਸੀਂ ਜੋ ਉਹ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛੇ।
ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਗੁਰੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਪਵਿष੍ਟੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਿ। ਤੇਨ ਪृष੍ਟਃ ਕਥਾਃ ਪੁਣ੍ਯਾ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿਵਿਧਾਸ਼੍ਰਯਾਃ
ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਗੁਰੂ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਸੋऽਥ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਭਃ ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਦੇਵਾਨ੍ਵਾਗ੍ਭਿਃ ਪਿਤॄਨਦ੍ਭਿਸ੍ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾऽऽਜਗਾਮ ਹ
ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਚਲ ਪਿਆ।
ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯਃ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸੁਖਾਸੀਨਾ ਧृਤਵ੍ਰਤਾਃ। ਯਜ੍ਞਾਯਤਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਪੁਰਸ੍ਪਰਾਃ
ਉੱਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਯਜਨ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਸੂਤ ਪੁੱਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ।
ऋਤ੍ਵਿਕ੍ਸ਼੍ਵਥ ਸਦਸ੍ਯੇषੁ ਸ ਵੈ ਗृਹਪਤਿਸ੍ਤਦਾ। ਉਪਵਿष੍ਟੇषੂਪਵਿष੍ਟਃ ਸ਼ੌਨਕੋऽਥਾਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍
ਜਦੋਂ ਯਜਨ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਭ ਸਦੱਸ ਬੈਠ ਗਏ, ਘਰ-ਵਾਲਾ ਵੀ ਬੈਠ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਪੁਰਾਣਮਖਿਲਂ ਤਾਤ ਪਿਤਾ ਤੇऽਧੀਤਵਾਨ੍ਪੁਰਾ। `ਭਾਰਤਾਧ੍ਯਯਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨਾਤ੍ਤਦਾ।' ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਧੀषੇ ਰੌਮਹਰ੍षਣੇ
ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਪੜ੍ਹਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਵੈਪਾਇਨ ਤੋਂ ਸਾਰੀ ਮਹਾਭਾਰਤ ਵੀ; ਉਮੀਦ ਹੈ ਤੂੰ ਵੀ ਇਹ ਸਭ ਪੜ੍ਹ ਲਿਆ ਹੈ, ਰੋਮਹਰਸ਼ਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਪੁਰਾਣੇ ਹਿ ਕਥਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਆਦਿਵਂਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਧੀਮਤਾਮ੍। ਕਥ੍ਯਨ੍ਤੇ ਯੇ ਪੁਰਾऽਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸ਼੍ਰੁਤਪੂਰ੍ਵਾਃ ਪਿਤੁਸ੍ਤਵ
ਪੁਰਾਣੇ ਵਿੱਚ ਇਲਾਹੀ ਕਹਾਣੀਆਂ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀਆਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਵਂਸ਼ਮਹਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਾਰ੍ਗਵਮ੍। ਕਥਯਸ੍ਵ ਕਥਾਮੇਤਾਂ ਕਲ੍ਯਾਃ ਸ੍ਮਃ ਸ਼੍ਰਵਣੇ ਤਵ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸੁਣਾਈ ਨਾਲ ਧੰਨ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਯਦਧੀਤਂ ਪੁਰਾ ਸਮ੍ਯਗ੍ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਵੈਸ਼ਂਪਾਯਨਵਿਪ੍ਰਾਗ੍ਰ੍ਯੈਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਥਿਤਂ ਯਥਾ
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਚੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ, ਵੈਸ਼ੰਪਾਇਨ ਆਦਿ ਨੇ ਪੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ—
ਯਦਧੀਤਂ ਚ ਪਿਤ੍ਰਾ ਮੇ ਸਮ੍ਯਕ੍ਕੈਵ ਤਤੋ ਮਯਾ। ਤਾਵਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਯੋ ਦੇਵੈਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਸਰ੍षਿਮਰੁਦ੍ਗਣੈਃ
ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਉਹ ਮੈਂ ਵੀ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਉਹ ਸੁਣ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੂਜਿਤਃ ਪ੍ਰਵਰੋ ਵਂਸ਼ੋ ਭਾਰ੍ਗਵੋ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨ। ਇਮਂ ਵਂਸ਼ਮਹਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਤੇ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੈ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।
ਨਿਗਦਾਮਿ ਯਥਾਯੁਕ੍ਤਂ ਪੁਰਾਣਾਸ਼੍ਰਯਸਂਯੁਤਮ੍। ਭृਗੁਰ੍ਮਹਰ੍षਿਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵੈ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ
ਮੈਂ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਦੱਸਾਂਗਾ: ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਭ੍ਰਿਗੁ, ਜੋ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਰਚਿਆ।
ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਕ੍ਰਤੌ ਜਾਤਃ ਪਾਵਕਾਦਿਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਭृਗੋਃ ਸੁਦਯਿਤਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ੍ਯਵਨੋ ਨਾਮ ਭਾਰ੍ਗਵਃ
ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ; ਭ੍ਰਿਗੁ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਭਾਰਗਵ ਚ੍ਯਵਨ ਨਾਮ ਦਾ ਸੀ।
ਚ੍ਯਵਨਸ੍ਯ ਚ ਦਾਯਾਦਃ ਪ੍ਰਮਤਿਰ੍ਨਾਮ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ। ਪ੍ਰਮਤੇਰਪ੍ਯਭੂਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਘृਤਾਚ੍ਯਾਂ ਰੁਰੁਰਿਤ੍ਯੁਤ
ਚ੍ਯਵਨ ਦਾ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਪ੍ਰਮਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ; ਪ੍ਰਮਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਤੋਂ, ਰੁਰੂ ਨਾਮ ਦਾ ਹੋਇਆ।
ਰੁਰੋਰਪਿ ਸੁਤੋ ਜਜ੍ਞੇ ਸ਼ੁਨਕੋ ਵੇਦਪਾਰਗਃ। ਪ੍ਰਮਦ੍ਵਰਾਯਾਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਵ ਪੂਰ੍ਵਪਿਤਾਮਹਃ
ਰੁਰੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ੁਨਕ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਪੂਰਵਜ, ਪ੍ਰਮਦਵਰਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਤਪਸ੍ਵੀ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵੀ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮਃ। ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਚ ਨਿਯਤੋ ਨਿਯਤਾਸ਼ਨਃ
ਉਹ ਤਪਸਵੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਤਾ, ਧਰਮਵਾਨ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਸਯੰਮੀ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸੂਤਪੁਤ੍ਰ ਯਥਾ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਚ੍ਯਵਨਤ੍ਵਂ ਪਰਿਖ੍ਯਾਤਂ ਤਨ੍ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਪृਚ੍ਛਤਃ
ਹੇ ਸੂਤ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਭਾਰਗਵ ਦਾ ਚ੍ਯਵਨ ਬਣਨਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਮੈਂ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਭृਗੋਃ ਸੁਦਯਿਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਪੁਲੋਮੇਤ੍ਯਭਿਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ। ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਮਭਵਦ੍ਗਰ੍ਭੋ ਭृਗੁਵੀਰ੍ਯਸਮੁਦ੍ਭਵਃ
ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਪੁਲੋਮਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਗਰਭ ਬਣਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਰ੍ਭੇऽਥ ਸਂਭੂਤੇ ਪੁਲੋਮਾਯਾਂ ਭृਗੂਦ੍ਵਹ। ਸਮਯੇ ਸਮਸ਼ੀਲਿਨ੍ਯਾਂ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨ੍ਯਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ
ਜਦੋਂ ਪੁਲੋਮਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗਰਭ ਬਣਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਭ੍ਰਿਗੁ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਆਪਣੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਾਧਾਰਣ ਤੇ ਚੰਗੀ ਸੀ, ਇਕੱਠੇ ਸਨ।
ਅਭਿषੇਕਾਯ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਭृਗੌ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰੇ। ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ੋऽਥ ਪੁਲੋਮਾऽਭ੍ਯਾਜਗਾਮ ਹ
ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਭ੍ਰਿਗੁ ਆਪਣੇ ਅਭਿੇਕ ਲਈ ਨਿਕਲ ਗਏ, ਤਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਪੁਲੋਮਾ ਉਸਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਆਇਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭृਗੋਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍। ਹृਚ੍ਛਯੇਨ ਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਵਿਚੇਤਾਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਾਸਨਾ ਆ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਬੈਠਾ।
ਅਭ੍ਯਾਗਤਂ ਤੁ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁਲੋਮਾ ਚਾਰੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾ। ਨ੍ਯਮਨ੍ਤ੍ਰਯਤ ਵਨ੍ਯੇਨ ਫਲਮੂਲਾਦਿਨਾ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੁਲੋਮਾ ਨੂੰ ਆਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਸੁਰਤ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਜੰਗਲੀ ਫਲ ਤੇ ਜੜੀਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਆਉਭਗਤ ਕੀਤੀ।
ਤਾਂ ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਹृਚ੍ਛਯੇਨਾਭਿਪੀਡਿਤਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹृष੍ਟਮਭੂਦ੍ਰਾਜਞ੍ਜਿਹੀਰ੍षੁਸ੍ਤਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਔਰਤ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਜਾਤਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਜਿਹੀਰ੍षੁਰ੍ਮੁਦਿਤਃ ਸ਼ੁਭਾਮ੍। ਸਾ ਹਿ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵृਤਾ ਤੇਨ ਪੁਲੋਮ੍ਨਾ ਤੁ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਚੁਣੀ ਗਈ ਸੀ,' ਕਿਉਂਕਿ ਸੁਚਿੱਤ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁਲੋਮਾ ਨੇ ਹੀ ਮੰਗਿਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕਿਲ੍ਬਿषਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਹृਦਿ ਵਰ੍ਤਤਿ ਭਾਰ੍ਗਵ
ਹੇ ਭਾਰਗਵ, ਇਹ ਪਾਪ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਦਮਨ੍ਤਰਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਹਰ੍ਤੁਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਨਸ੍ਤਦਾ। ਅਥਾਗ੍ਨਿਸ਼ਰਣੇऽਪਸ਼੍ਯਜ੍ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਹੁਣ ਮੌਕਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ,' ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲੈ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਾਤਵੇਦਸ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ।
ਤਮਪृਚ੍ਛਤ੍ਤਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਪਾਵਕਂ ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਤਦਾ। ਸ਼ਂਸ ਮੇ ਕਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯੇਯਮਗ੍ਨੇ ਪृਚ੍ਛੇ ऋਤੇਨ ਵੈ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਚਮਕਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸ, ਹੇ ਅੱਗ, ਇਹ ਕਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਕਸਮ ਦੇ ਕੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ।'
ਮੁਖਂ ਤ੍ਵਮਸਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਦ ਪਾਵਕ ਪृਚ੍ਛਤੇ। ਮਯਾ ਹੀਯਂ ਵृਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਭਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
'ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹੈਂ, ਹੇ ਪਾਵਕ, ਮੇਰੇ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇ। ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਆਹ ਲਈ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਚੁਣੀ ਗਈ ਸੀ।'
ਪਸ਼੍ਚਾਦਿਮਾਂ ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਭृਗਵੇऽਨृਤਕਾਰਕਃ। ਸੇਯਂ ਯਦਿ ਵਰਾਰੋਹਾ ਭृਗੋਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਰਹੋਗਤਾ
'ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ। ਜੇ ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਔਰਤ ਹੁਣ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਇਕੱਲੀ ਹੈ—'