ਇਹ ਜਾਤਾ ਵਿਵृਦ੍ਧਾऽਸ੍ਮਿ ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਮਮੇਤਿ ਵੈ। ਉਕ੍ਤਵਤ੍ਯਸਿ ਦੁਰ੍ਮੇਧੇ ਯਾਚ੍ਯਮਾਨਾ ਮਯਾऽਸਕृਤ੍
ਮੈਂ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਮੰਗਿਆ, ਪਰ ਤੂੰ, ਮੂਰਖ, ਕਹਿੰਦੀ ਰਹੀ ਕਿ 'ਇਥੇ ਹੀ ਮੈਂ ਜਨਮੀ ਤੇ ਵਧੀ ਹਾਂ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਹਨ।'
ਸ੍ਵਰ੍ਗਤੋऽਪਿ ਪਿਤਾ ਵृਦ੍ਧਸ੍ਤਥਾ ਮਾਤਾ ਚਿਰਂ ਤਵ। ਬਨ੍ਧਵਾ ਭੂਤਪੂਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰ ਵਾਸੇ ਤੁ ਕਾ ਰਤਿਃ
ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ, ਹੁਣ ਵੱਡੇ ਹੋ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ; ਫਿਰ ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਵਿਚ ਕੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ?
ਨ ਭੋਜਨਂ ਵਿਰੁਦ੍ਧਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਸ੍ਤ੍ਰੀਦੇਸ਼ੋ ਨਿਬਨ੍ਧਨਃ। ਸੁਦੂਰਮਪਿ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਗਰੁਡਹਂਸਵਤ੍
ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਔਰਤ ਦਾ ਥਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੀਤਾਂ ਜਾਂ ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਦੇਸ਼ ਵੀ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੋऽਯਂ ਤੇ ਬਨ੍ਧੁਕਾਮਾਯਾ ਅਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਾ ਵਚੋ ਮਮ। ਬਨ੍ਧੁਪ੍ਰਣਾਸ਼ਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭृਸ਼ਂ ਦੁਃਖਕਰੋ ਮਮ
ਹੁਣ, ਤੂੰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਾ ਸੁਣੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ।
ਅਥਵਾ ਮਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ੋ ਯਂ ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਂਚਨ। ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਹਂ ਬਨ੍ਧੁਂ ਸ੍ਵਯਂ ਜੀਵਨ੍ਨृਸ਼ਂਸਵਤ੍
ਜਾਂ, ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਨਾਸ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਨਿਰਦਈ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸਹਧਰ੍ਮਚਰੀਂ ਦਾਨ੍ਤਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਾਤृਸਮਾਂ ਮਮ। ਸਖਾਯਂ ਵਿਹਿਤਾਂ ਦੇਵੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਰਮਿਕਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਸੰਯਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮੇਰੀ ਸਾਥੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ—
ਪਿਤ੍ਰਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਚ ਵਿਹਿਤਾਂ ਸਦਾ ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਭਾਗਿਨੀਮ੍। ਵਰਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਤ੍ਪਰਿਣੀਯ ਚ
ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਵੱਲੋਂ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਤੀ ਵਿਚ ਸਦਾ ਭਾਗੀਦਾਰ ਬਣਾਈ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੁਣੀ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹੀ ਗਈ—
ਕੁਲੀਨਾਂ ਸ਼ੀਲਸਂਪਨ੍ਨਾਮਪਤ੍ਯਜਨਨੀਮਪਿ। ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਜੀਵਿਤਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਸਾਧ੍ਵੀਮਨਪਕਾਰਿਣੀਮ੍
ਤੂੰ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ, ਚੰਗੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਯੋਗ, ਸਾਫ-ਸੁਥਰੀ, ਮੈਂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਖਾਤਰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਈ ਹੈ।
ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਨਿਤ੍ਯਮਨੁਵ੍ਰਤਾਮ੍। ਕੁਤ ਏਵ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਸੁਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਹੈ, ਨੂੰ ਕਦੇ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਬਾਲਾਮਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਯਸਮਜਾਤਵ੍ਯਞ੍ਜਨਾਕृਤਿਮ੍। ਭਰ੍ਤੁਰਰ੍ਥਾਯ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਂ ਨ੍ਯਾਸਂ ਧਾਤ੍ਰਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਹ ਧੀ, ਜੋ ਅਜੇ ਬਾਲਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਮਰ ਤੇ ਲਕੜੀ ਅਜੇ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਪਤੀ ਲਈ ਮੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਯਯਾ ਦੌਹਿਤ੍ਰਜਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨਾਸ਼ਂਸੇ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਹ। ਸ੍ਵਯਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਤਾਂ ਬਾਲਾਂ ਕਥਮੁਤ੍ਸ੍ਰष੍ਟੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਉਸ ਧੀ ਰਾਹੀਂ, ਮੈਂ ਦਾਦੇ-ਪਿਤਾ ਸਮੇਤ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਖੁਦ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਬਾਲਕ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕੇਚਿਦਧਿਕਂ ਸ੍ਨੇਹਂ ਪੁਤ੍ਰੇ ਪਿਤੁਰ੍ਨਰਾਃ। ਕਨ੍ਯਾਯਾਂ ਕੇਚਿਦਪਰੇ ਮਮ ਤੁਲ੍ਯਾਵੁਭੌ ਸ੍ਮृਤੌ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਿਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਪਿਆਰ ਵਧੇਰੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਹੋਰ ਧੀ ਲਈ; ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਦਿਲ ਵਿਚ ਬਰਾਬਰ ਹਨ।
ਯਸ੍ਯਾਂ ਲੋਕਾਃ ਪ੍ਰਸੂਤਿਸ਼੍ਚ ਸ੍ਥਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਮਥੋ ਸੁਖਮ੍। ਅਪਾਪਾਂ ਤਾਮਹਂ ਬਾਲਾਂ ਕਥਮੁਤ੍ਸ੍ਰष੍ਟੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਜਿਸ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ, ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਸਦਾ ਸੁਖ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਬਾਲਕ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਕੁਤ ਏਵ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਸੁਤਂ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਯਂ ਪਰਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਫਲਾਨਿ ਚ
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਿਆਰ ਤੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ?
ਯਸ੍ਯ ਜਾਤਸ੍ਯ ਪਿਤਰੋ ਮੁਖਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਗਤਾਃ। ਅਹਂ ਮੁਕ੍ਤਃ ਪਿਤृऋਣਾਦ੍ਯਸ੍ਯ ਜਾਤਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ
ਜਿਸ ਦੇ ਜਨਮ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੇ ਮਾਪੇ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਮੁਖ ਦੇਖ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਜ਼ੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਦਯਿਤਂ ਮੇ ਕਥਂ ਬਾਲਮਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਿਹੋਤ੍ਸਹੇ। ਤਮਹਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਪੁਤ੍ਰਂ ਮੇ ਕੁਲਨਿਰ੍ਹਾਰਕਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਇਹ ਪਿਆਰੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਛੱਡਣ ਦੀ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਹਿੰਮਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਇਹ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਚਲਾਏਗਾ।
ਮਮ ਪਿਣ੍ਡੋਦਕਨਿਧਿਂ ਕਥਂ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰਕਮ੍। ਤ੍ਯਾਗੋऽਯਂ ਮਮ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਮਨ੍ਵਾ ਮੇ ਸੁਤਸ੍ਯ ਵਾ
ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟਾਂ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਇਹ ਤਿਆਗ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਮੇਰਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ।
ਤਵ ਵਾ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਵਾ ਅਤ੍ਰ ਵਾਸਸ੍ਯ ਤਤ੍ਫਲਮ੍। ਨ ਸ਼ृਣੋषਿ ਵਚੋ ਮਹ੍ਯਂ ਤਤ੍ਫਲਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭਾਮਿਨਿ
ਇੱਥੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਫਲ ਤੇਰੇ ਜਾਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਲਈ ਹੈ; ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੀ—ਇਹ ਫਲ ਭੋਗ, ਸੋਹਣੀਏ।
ਅਥਵਾਹਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਯਂ ਮਰ੍ਤੁਂ ਸੁਤਂ ਮਮ। ਏਕਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਭਵਤੀਂ ਚ ਸੁਤਾਮਪਿ
ਜਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪ ਮਰਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਮੈਂ ਨਾ ਉਸ ਨੂੰ, ਨਾ ਤੈਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਅਥ ਮਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਵਾ ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਂਚਨ। ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਹਂ ਬਨ੍ਧੁਂ ਸ੍ਵਯਂ ਜੀਵਨ੍ਨृਸ਼ਂਸਵਤ੍
ਮਦਰਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵੀ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਨਿਰਦਈ ਹੋ ਕੇ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਆਤ੍ਮਾਨਮਪਿ ਚੋਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਗਤੇ ਪ੍ਰੇਤਵਸ਼ਂ ਮਯਿ।' ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਮਯਾ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਨੇਹ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਜੀਵਿਤੁਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੌਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਏषਾਂ ਚਾਨ੍ਯਤਮਤ੍ਯਾਗੋ ਨृਸ਼ਂਸੋ ਗਰ੍ਹਿਤੋ ਬੁਧੈਃ। ਆਤ੍ਮਤ੍ਯਾਗੇ ਕृਤੇ ਚੇਮੇ ਮਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਯਾ ਵਿਨਾ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਨਿਰਦਈ ਹੈ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਆਂ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮਰ ਜਾਣਗੇ।
ਸ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਮਹਮਾਪਨ੍ਨੋ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤਰ੍ਤੁਮਾਪਦਮ੍। ਅਹੋ ਧਿਕ੍ਕਾਂ ਗਤਿਂ ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸਬਾਨ੍ਧਵਃ। ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਹ ਮृਤਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਨ ਚ ਮੇ ਜੀਵਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਮ੍
ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹਾਂ ਅਤੇ ਇਸ ਕਲੇਸ਼ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ; ਹਾਏ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋ ਰਾਹ ਲੈਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਉਸ 'ਤੇ ਲਾਣਤ ਹੈ। ਸਭ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਰ ਜਾਣਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਜੀਉਣਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਨ ਸਨ੍ਤਾਪਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਕृਤੇਨੇਵ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍। ਨ ਹਿ ਸਨ੍ਤਾਪਕਾਲੋऽਯਂ ਵੈਦ੍ਯਸ੍ਯ ਤਵ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਸੋਗ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਹੇ ਚੰਗਾ ਚਿਕਿਤਸਕ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਨਿਧਨਂ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਮਿਹ ਮਾਨਵੈਃ। ਅਵਸ਼੍ਯਭਾਵਿਨ੍ਯਰ੍ਥੇ ਵੈ ਸਂਤਾਪੋ ਨੇਹ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਇੱਥੇ ਸਭ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਅਟੱਲ ਹੈ; ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੀ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਦੁੱਖ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ।
ਭਾਰ੍ਯਾ ਪੁਤ੍ਰੋऽਥ ਦੁਹਿਤਾ ਸਰ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਰ੍ਥਮਿष੍ਯਤੇ। ਵ੍ਯਥਾਂ ਜਹਿ ਸੁਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਯਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਰ ਚ
ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਧੀ—ਇਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਚਾਹੀਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰ, ਮੈਂ ਆਪ ਉਥੇ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਏਤਦ੍ਧਿ ਪਰਮਂ ਨਾਰ੍ਯਾਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਲੋਕੇ ਸਨਾਤਨਮ੍। ਪ੍ਰਾਣਾਨਪਿ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਯਦ੍ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਹਿਤਮਾਚਰੇਤ੍
ਇਹ ਹੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਔਰਤ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ ਡਿਊਟੀ ਹੈ: ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਦੇਣੀ ਪਵੇ ਤਾਂ ਕਰ ਲੈ।
ਤਚ੍ਚ ਤਤ੍ਰ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤਵਾਪੀਦਂ ਸੁਖਾਵਹਮ੍। ਭਵਤ੍ਯਮੁਤ੍ਰ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਂ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਕਰਮ੍
ਜੋ ਕੰਮ ਤੂੰ ਉਥੇ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੁਖ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਖੁੱਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਜ਼ਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏष ਚੈਵ ਗੁਰੁਰ੍ਧਰ੍ਮੋ ਯਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤਵ। ਅਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਤਵ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਭੂਯਾਨਤ੍ਰ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਇਹ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਧਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੋਵੇਂ ਵੱਧ ਕੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਯਦਰ੍ਥਮਿष੍ਯਤੇ ਭਾਰ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸੋऽਰ੍ਥਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮਯਿ। ਕਨ੍ਯਾ ਚੈਕਾ ਕੁਮਾਰਸ਼੍ਚ ਕृਤਾਹਮਨृਣਾ ਤ੍ਵਯਾ
ਜਿਸ ਲਈ ਪਤਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਲਾਭ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਪਾ ਲਿਆ; ਧੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਕਰਜ਼ੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।