ਤਤਸ੍ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਤਤ੍ਰ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਚ ਸੁਤੇਨ ਚ। ਦੁਹਿਤ੍ਰਾ ਚੈਵ ਸਹਿਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਕृਤਾਨਨਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਧੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਭ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਮਲਿਆ ਹੋਇਆ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਿਆ।
ਧਿਗਿਦਂ ਜੀਵਿਤਂ ਲੋਕੇ ਗਤਸਾਰਮਨਰ੍ਥਕਮ੍। ਦੁਃਖਮੂਲਂ ਪਰਾਧੀਨਂ ਭृਸ਼ਮਪ੍ਰਿਯਭਾਗਿ ਚ
ਇਹ ਜਿੰਦਗੀ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਨਿਕਾਰਾ ਤੇ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਹੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਅਪ੍ਰਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਉੱਤੇ ਲਾਨਤ ਹੈ।
ਜੀਵਿਤੇ ਪਰਮਂ ਦੁਃਖਂ ਜੀਵਿਤੇ ਪਰਮੋ ਜ੍ਵਰਃ। ਜੀਵਿਤੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਾਨਾਮਾਗਮੋ ਧ੍ਰੁਵਃ
ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬੁਖਾਰ ਹੈ; ਜੀਉਂਦੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਦੁਖ-ਸੁਖ ਦੇ ਜੋੜ-ਵਿਛੋੜਾ ਪੱਕਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਾ ਹ੍ਯੇਕੋ ਹਿ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥੌ ਕਾਮਂ ਚੈਵ ਨਿषੇਵਤੇ। ਏਤੈਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਯੋਗੋऽਪਿ ਦੁਃਖਂ ਪਰਮਨਨ੍ਤਕਮ੍
ਆਦਮੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਬੇਅੰਤ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਆਹੁਃ ਕੇਚਿਤ੍ਪਰਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਸ ਚ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਥਂਚਨ। ਅਰ੍ਥਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਤੁ ਨਰਕਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨ ਏਵੋਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੁਕਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ; ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਨਰਕ ਹੀ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਥੇਪ੍ਸੁਤਾ ਪਰਂ ਦੁਃਖਮਰ੍ਥਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਤਤੋऽਧਿਕਮ੍। ਜਾਤਸ੍ਨੇਹਸ੍ਯ ਚਾਰ੍ਥੇषੁ ਵਿਪ੍ਰਯੋਗੇ ਮਹਤ੍ਤਰਮ੍
ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਨ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਧਨ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਵਿਛੋੜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ।
ਯਾਵਨ੍ਤੋ ਯਸ੍ਯ ਸਂਯੋਗਾ ਦ੍ਰਵ੍ਯੈਰਿष੍ਟੈਰ੍ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੁਤ। ਤਾਵਨ੍ਤੋऽਸ੍ਯ ਨਿਖ੍ਯਨ੍ਤੇ ਹृਦਯੇ ਸ਼ੋਕਸ਼ਙ੍ਕਵਃ
ਜਿੰਨੇ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਤਨੇ ਹੀ ਦੁੱਖ ਦੇ ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਝ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਦਿਦਂ ਜੀਵਿਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਅਲ੍ਪਕਾਲਂ ਮਹਾਭਯਮ੍। ਤ੍ਯਾਗੋ ਹਿ ਨ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹਿਤੇਨ ਚ
ਇਹ ਜੀਵਨ, ਜੋ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਤਿਆਗ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਨ ਹਿ ਯੋਗਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯੇਨ ਮੁਚ੍ਯੇਯਮਾਪਦਃ। ਪੁਤ੍ਰਦਾਰੇਣ ਵਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵੇਯਮਨਾਮਯਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਸ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਭੱਜ ਸਕਦਾ।
ਯਤਿਤਂ ਵੈ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵੇਤ੍ਥ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਿ ਤਤ੍ਤਥਾ। ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਯਤਸ੍ਤਤੋ ਗਨ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਯਾ ਤੁ ਮਮ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਤੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ, ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਹਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਮਿਲੇ, ਉਥੇ ਜਾਵਾਂ; ਪਰ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ।
ਇਹ ਜਾਤਾ ਵਿਵृਦ੍ਧਾऽਸ੍ਮਿ ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਮਮੇਤਿ ਵੈ। ਉਕ੍ਤਵਤ੍ਯਸਿ ਦੁਰ੍ਮੇਧੇ ਯਾਚ੍ਯਮਾਨਾ ਮਯਾऽਸਕृਤ੍
ਮੈਂ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਮੰਗਿਆ, ਪਰ ਤੂੰ, ਮੂਰਖ, ਕਹਿੰਦੀ ਰਹੀ ਕਿ 'ਇਥੇ ਹੀ ਮੈਂ ਜਨਮੀ ਤੇ ਵਧੀ ਹਾਂ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਹਨ।'
ਸ੍ਵਰ੍ਗਤੋऽਪਿ ਪਿਤਾ ਵृਦ੍ਧਸ੍ਤਥਾ ਮਾਤਾ ਚਿਰਂ ਤਵ। ਬਨ੍ਧਵਾ ਭੂਤਪੂਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰ ਵਾਸੇ ਤੁ ਕਾ ਰਤਿਃ
ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ, ਹੁਣ ਵੱਡੇ ਹੋ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ; ਫਿਰ ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਵਿਚ ਕੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ?
ਨ ਭੋਜਨਂ ਵਿਰੁਦ੍ਧਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਸ੍ਤ੍ਰੀਦੇਸ਼ੋ ਨਿਬਨ੍ਧਨਃ। ਸੁਦੂਰਮਪਿ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਗਰੁਡਹਂਸਵਤ੍
ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਔਰਤ ਦਾ ਥਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੀਤਾਂ ਜਾਂ ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਦੇਸ਼ ਵੀ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੋऽਯਂ ਤੇ ਬਨ੍ਧੁਕਾਮਾਯਾ ਅਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਾ ਵਚੋ ਮਮ। ਬਨ੍ਧੁਪ੍ਰਣਾਸ਼ਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭृਸ਼ਂ ਦੁਃਖਕਰੋ ਮਮ
ਹੁਣ, ਤੂੰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਾ ਸੁਣੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ।
ਅਥਵਾ ਮਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ੋ ਯਂ ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਂਚਨ। ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਹਂ ਬਨ੍ਧੁਂ ਸ੍ਵਯਂ ਜੀਵਨ੍ਨृਸ਼ਂਸਵਤ੍
ਜਾਂ, ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਨਾਸ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਨਿਰਦਈ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸਹਧਰ੍ਮਚਰੀਂ ਦਾਨ੍ਤਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਾਤृਸਮਾਂ ਮਮ। ਸਖਾਯਂ ਵਿਹਿਤਾਂ ਦੇਵੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਰਮਿਕਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਸੰਯਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮੇਰੀ ਸਾਥੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ—
ਪਿਤ੍ਰਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਚ ਵਿਹਿਤਾਂ ਸਦਾ ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਭਾਗਿਨੀਮ੍। ਵਰਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਤ੍ਪਰਿਣੀਯ ਚ
ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਵੱਲੋਂ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਤੀ ਵਿਚ ਸਦਾ ਭਾਗੀਦਾਰ ਬਣਾਈ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੁਣੀ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹੀ ਗਈ—
ਕੁਲੀਨਾਂ ਸ਼ੀਲਸਂਪਨ੍ਨਾਮਪਤ੍ਯਜਨਨੀਮਪਿ। ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਜੀਵਿਤਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਸਾਧ੍ਵੀਮਨਪਕਾਰਿਣੀਮ੍
ਤੂੰ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ, ਚੰਗੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਯੋਗ, ਸਾਫ-ਸੁਥਰੀ, ਮੈਂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਖਾਤਰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਈ ਹੈ।
ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਨਿਤ੍ਯਮਨੁਵ੍ਰਤਾਮ੍। ਕੁਤ ਏਵ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਸੁਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਹੈ, ਨੂੰ ਕਦੇ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਬਾਲਾਮਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਯਸਮਜਾਤਵ੍ਯਞ੍ਜਨਾਕृਤਿਮ੍। ਭਰ੍ਤੁਰਰ੍ਥਾਯ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਂ ਨ੍ਯਾਸਂ ਧਾਤ੍ਰਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਹ ਧੀ, ਜੋ ਅਜੇ ਬਾਲਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਮਰ ਤੇ ਲਕੜੀ ਅਜੇ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਪਤੀ ਲਈ ਮੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਯਯਾ ਦੌਹਿਤ੍ਰਜਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨਾਸ਼ਂਸੇ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਹ। ਸ੍ਵਯਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਤਾਂ ਬਾਲਾਂ ਕਥਮੁਤ੍ਸ੍ਰष੍ਟੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਉਸ ਧੀ ਰਾਹੀਂ, ਮੈਂ ਦਾਦੇ-ਪਿਤਾ ਸਮੇਤ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਖੁਦ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਬਾਲਕ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕੇਚਿਦਧਿਕਂ ਸ੍ਨੇਹਂ ਪੁਤ੍ਰੇ ਪਿਤੁਰ੍ਨਰਾਃ। ਕਨ੍ਯਾਯਾਂ ਕੇਚਿਦਪਰੇ ਮਮ ਤੁਲ੍ਯਾਵੁਭੌ ਸ੍ਮृਤੌ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਿਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਪਿਆਰ ਵਧੇਰੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਹੋਰ ਧੀ ਲਈ; ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਦਿਲ ਵਿਚ ਬਰਾਬਰ ਹਨ।
ਯਸ੍ਯਾਂ ਲੋਕਾਃ ਪ੍ਰਸੂਤਿਸ਼੍ਚ ਸ੍ਥਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਮਥੋ ਸੁਖਮ੍। ਅਪਾਪਾਂ ਤਾਮਹਂ ਬਾਲਾਂ ਕਥਮੁਤ੍ਸ੍ਰष੍ਟੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਜਿਸ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ, ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਸਦਾ ਸੁਖ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਬਾਲਕ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਕੁਤ ਏਵ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਸੁਤਂ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਯਂ ਪਰਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਫਲਾਨਿ ਚ
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਿਆਰ ਤੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ?
ਯਸ੍ਯ ਜਾਤਸ੍ਯ ਪਿਤਰੋ ਮੁਖਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਗਤਾਃ। ਅਹਂ ਮੁਕ੍ਤਃ ਪਿਤृऋਣਾਦ੍ਯਸ੍ਯ ਜਾਤਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ
ਜਿਸ ਦੇ ਜਨਮ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੇ ਮਾਪੇ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਮੁਖ ਦੇਖ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਜ਼ੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਦਯਿਤਂ ਮੇ ਕਥਂ ਬਾਲਮਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਿਹੋਤ੍ਸਹੇ। ਤਮਹਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਪੁਤ੍ਰਂ ਮੇ ਕੁਲਨਿਰ੍ਹਾਰਕਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਇਹ ਪਿਆਰੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਛੱਡਣ ਦੀ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਹਿੰਮਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਇਹ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਚਲਾਏਗਾ।
ਮਮ ਪਿਣ੍ਡੋਦਕਨਿਧਿਂ ਕਥਂ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰਕਮ੍। ਤ੍ਯਾਗੋऽਯਂ ਮਮ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਮਨ੍ਵਾ ਮੇ ਸੁਤਸ੍ਯ ਵਾ
ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟਾਂ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਇਹ ਤਿਆਗ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਮੇਰਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ।
ਤਵ ਵਾ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਵਾ ਅਤ੍ਰ ਵਾਸਸ੍ਯ ਤਤ੍ਫਲਮ੍। ਨ ਸ਼ृਣੋषਿ ਵਚੋ ਮਹ੍ਯਂ ਤਤ੍ਫਲਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭਾਮਿਨਿ
ਇੱਥੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਫਲ ਤੇਰੇ ਜਾਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਲਈ ਹੈ; ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੀ—ਇਹ ਫਲ ਭੋਗ, ਸੋਹਣੀਏ।
ਅਥਵਾਹਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਯਂ ਮਰ੍ਤੁਂ ਸੁਤਂ ਮਮ। ਏਕਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਭਵਤੀਂ ਚ ਸੁਤਾਮਪਿ
ਜਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪ ਮਰਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਮੈਂ ਨਾ ਉਸ ਨੂੰ, ਨਾ ਤੈਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਅਥ ਮਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਵਾ ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਂਚਨ। ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਹਂ ਬਨ੍ਧੁਂ ਸ੍ਵਯਂ ਜੀਵਨ੍ਨृਸ਼ਂਸਵਤ੍
ਮਦਰਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵੀ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਨਿਰਦਈ ਹੋ ਕੇ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।