ਅਰ੍ਧਂ ਸ੍ਮ ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਪਞ੍ਚ ਸਹ ਮਾਤ੍ਰਾ ਪਰਨ੍ਤਪਾਃ। ਅਰ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਭੈਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਭੀਮੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਪੰਜੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਰੇ ਭੀਖ ਦੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਅੱਧਾ ਖਾਂਦੇ; ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮ ਬਾਕੀ ਅੱਧਾ ਖਾਂਦਾ।
ਸ ਨਾਸ਼ਿਤਸ਼੍ਚ ਭਵਤਿ ਕਲ੍ਯਾਣਾਨ੍ਨਭੁਜਿਃ ਪੁਰਾ। ਸ ਵੈਵਰ੍ਣ੍ਯਂ ਚ ਕਾਰ੍ਸ਼੍ਯਂ ਚ ਜਗਾਮਾਤृਪ੍ਤਿਕਾਰਿਤਮ੍
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਅਤ੍ਰਪਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਸੁੱਕਾ ਤੇ ਪੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਜ੍ਯਬਿਨ੍ਦੁਰ੍ਯਥਾ ਵਹ੍ਨੌ ਮਹਤਿ ਜ੍ਵਲਿਤੇ ਭਵੇਤ੍। ਤਥਾਰ੍ਧਭਾਗਂ ਭੀਮਸ੍ਯ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਸ੍ਯ ਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਅੱਗ 'ਚ ਘੀ ਦੀ ਇਕ ਬੂੰਦ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਭੀਮ ਦਾ ਅੱਧਾ ਭੀਖ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਨਰੋਤਮ, ਉਸ ਲਈ ਸੀ।
ਤਥੈਵ ਵਸਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਤੇषਾਂ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਅਤਿਚਕ੍ਰਾਮ ਸੁਮਹਾਨ੍ਕਾਲੋऽਥ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਰਹੇ, ਰਾਜਨ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਭਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਭੀਮੋऽਪਿ ਕ੍ਰੀਡਯਿਤ੍ਵਾਥ ਮਿਥੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਬਨ੍ਧੁषੁ। ਕੁਮ੍ਭਕਾਰੇਣ ਸਂਬਨ੍ਧਾਲ੍ਲੇਭੇ ਪਾਤ੍ਰਂ ਮਹਤ੍ਤਰਮ੍
ਭੀਮ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕੇ, ਕੁੰਭਕਾਰ ਨਾਲ ਸਬੰਧ ਰੱਖ ਕੇ, ਇਕ ਵੱਡਾ ਭਾਂਡਾ ਲੈ ਲਿਆ।
ਕੁਮ੍ਭਕਾਰੋऽਦਦਾਤ੍ਪਾਤ੍ਰਂ ਮਹਤ੍ਕृਤ੍ਵਾਤਿਮਾਤ੍ਰਕਮ੍। ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਭੀਮਸੇਨਾਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਕੁੰਭਕਾਰ ਨੇ ਵੱਡਾ ਭਾਂਡਾ ਬਣਾਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਹੱਸਦਿਆਂ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਦ੍ਭੁਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਮृਦ੍ਭਾਰਂ ਮਹਦਾਦਦੇ। ਮृਦ੍ਭਾਰੈਃ ਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰੈਃ ਕੁਮ੍ਭਕਾਰਮਤੋषਯਤ੍
ਉਹ ਅਜੀਬ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਵੱਡਾ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਭਾਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ; ਲੱਖਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁੰਭਕਾਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਚਕ੍ਰੇ ਚਕ੍ਰੇ ਚ ਮृਦ੍ਭਾਣ੍ਡਾਨ੍ਸਤਤਂ ਭੈਕ੍ਸ਼ਮਾਚਰਨ੍। ਤਦਾਦਾਯਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਸਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਤਿ ਚ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਬਣਾਉਂਦਾ ਤੇ ਭੀਖ ਮੰਗਣ ਜਾਂਦਾ; ਜੋ ਉਹ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ ਸਭ ਹੱਸਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਯਾਦਾਯ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤਿ ਚ। ਏਵਮੇਵ ਸਦਾ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਤ੍ਰੇ ਵਦਤਿ ਵੈ ਰਹਃ। ਨ ਚਾਸ਼ਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਭਵਤਿ ਕਲ੍ਯਾਣਾਨ੍ਨਭृਤਃ ਪੁਰਾ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਚਾਵ ਨਾਲ ਖਾਏ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਿਆ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਆਖਦਾ ਹੈ: 'ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਇੰਨਾ ਚੰਗਾ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਚੱਖਿਆ।'
ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਦ੍ਭੈਕ੍ਸ਼ਾਯ ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਪੁਰषਰ੍षਭਾਃ। ਸਂਗਤ੍ਯ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਪृਥਯਾ ਸਹ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਧੀਆ ਲੋਕ ਭੀਖ ਮੰਗਣ ਗਏ; ਭੀਮਸੇਨ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਅਥਾਰ੍ਤਿਜਂ ਮਹਾਸ਼ਬ੍ਦਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ। ਭृਸ਼ਮੁਤ੍ਪਤਿਤਂ ਘੋਰਂ ਕੁਨ੍ਤੀ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਭਾਰਤ
ਓ ਭਾਰਤ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰੋਂ ਉੱਚੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਦੁੱਖ ਭਰੀ ਚੀਖ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠੀ ਸੀ।
ਰੋਰੁਯਮਾਣਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਿਦੇਵਯਤਸ਼੍ਚ ਸਾ। ਕਾਰੁਣ੍ਯਾਤ੍ਸਾਧੁਭਾਵਾਚ੍ਚ ਕੁਨ੍ਤੀ ਰਾਜਨ੍ਨ ਚਕ੍ਸ਼ਮੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਂਦੇ ਤੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਦਇਆ ਤੇ ਨੇਕਦਿਲੀ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ।
ਮਥ੍ਯਮਾਨੇਵ ਦੁਃਖੇਨ ਹृਦਯੇਨ ਪृਥਾ ਤਦਾ। ਉਵਾਚ ਭੀਮਂ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਕृਪਾਨ੍ਵਿਤਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦਾ ਦਿਲ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਮਥਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਦਇਆ ਭਰੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਵਸਾਮਃ ਸੁਸੁਖਂ ਪੁਤ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ। ਅਜ੍ਞਾਤਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸਤ੍ਕृਤਾਂ ਵੀਤਮਨ੍ਯਵਃ
ਪੁੱਤਰ, ਅਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸੁਖ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ, ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਤੇ ਰੁੱਸੇ ਬਿਨਾ।
ਸਾ ਚਿਨ੍ਤਯੇ ਸਦਾ ਪੁਤ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਕਿਂ ਨ੍ਵਹਮ੍।। ਕਦਾ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਕੁਰ੍ਯੁਰੁषਿਤਾਃ ਸੁਖਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ; ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਪਿਆਰੀ ਚੀਜ਼ ਕਰਾਂਗੀ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਵੇ।
ਏਤਾਵਾਨ੍ਪੁਰੁषਸ੍ਤਾਤ ਕृਤਂ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ। ਯਾਵਚ੍ਚ ਕੁਰ੍ਯਾਦਨ੍ਯੋऽਸ੍ਯ ਕੁਰ੍ਯਾਦਭ੍ਯਧਿਕਂ ਤਤਃ
ਪੁੱਤਰ, ਉਹੀ ਮਨੁੱਖ ਕਾਮਯਾਬ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ; ਪਰ ਜੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਤਦਿਦਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਦੁਃਖਮਾਪਤਿਤਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਨ ਤਤ੍ਰ ਯਦਿ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਮ ਸੁਕृਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਇਹ ਦੁੱਖ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਜ੍ਞਾਯਤਾਮਸ੍ਯ ਯਦ੍ਦੁਃਖਂ ਯਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍। ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਵਸਿष੍ਯਾਮਿ ਯਦ੍ਯਪਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਆਉ, ਪਤਾ ਕਰੀਏ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਖ ਕੀ ਹੈ ਤੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈ; ਜਦ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਫੈਸਲਾ ਕਰਾਂਗੀ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕੰਮ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੋਵੇ।
ਏਵਂ ਤੌ ਕਥਯਨ੍ਤੌ ਚ ਭੂਯਃ ਸੁਸ਼੍ਰੁਵਤੁਃ ਸ੍ਵਨਮ੍। ਆਰ੍ਤਿਜਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਸਭਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਲੋਂ ਆਉਂਦੀ ਦੁੱਖ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਵਿਵੇਸ਼ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਬਦ੍ਧਵਤ੍ਸੇਵ ਸੌਰਭੀ
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ, ਗਾਂ ਦੀ ਆਪਣੇ ਵੱਛੇ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਤਤ੍ਰ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਚ ਸੁਤੇਨ ਚ। ਦੁਹਿਤ੍ਰਾ ਚੈਵ ਸਹਿਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਕृਤਾਨਨਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਧੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਭ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਮਲਿਆ ਹੋਇਆ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਿਆ।
ਧਿਗਿਦਂ ਜੀਵਿਤਂ ਲੋਕੇ ਗਤਸਾਰਮਨਰ੍ਥਕਮ੍। ਦੁਃਖਮੂਲਂ ਪਰਾਧੀਨਂ ਭृਸ਼ਮਪ੍ਰਿਯਭਾਗਿ ਚ
ਇਹ ਜਿੰਦਗੀ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਨਿਕਾਰਾ ਤੇ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਹੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਅਪ੍ਰਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਉੱਤੇ ਲਾਨਤ ਹੈ।
ਜੀਵਿਤੇ ਪਰਮਂ ਦੁਃਖਂ ਜੀਵਿਤੇ ਪਰਮੋ ਜ੍ਵਰਃ। ਜੀਵਿਤੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਾਨਾਮਾਗਮੋ ਧ੍ਰੁਵਃ
ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬੁਖਾਰ ਹੈ; ਜੀਉਂਦੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਦੁਖ-ਸੁਖ ਦੇ ਜੋੜ-ਵਿਛੋੜਾ ਪੱਕਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਾ ਹ੍ਯੇਕੋ ਹਿ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥੌ ਕਾਮਂ ਚੈਵ ਨਿषੇਵਤੇ। ਏਤੈਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਯੋਗੋऽਪਿ ਦੁਃਖਂ ਪਰਮਨਨ੍ਤਕਮ੍
ਆਦਮੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਬੇਅੰਤ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਆਹੁਃ ਕੇਚਿਤ੍ਪਰਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਸ ਚ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਥਂਚਨ। ਅਰ੍ਥਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਤੁ ਨਰਕਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨ ਏਵੋਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੁਕਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ; ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਨਰਕ ਹੀ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਥੇਪ੍ਸੁਤਾ ਪਰਂ ਦੁਃਖਮਰ੍ਥਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਤਤੋऽਧਿਕਮ੍। ਜਾਤਸ੍ਨੇਹਸ੍ਯ ਚਾਰ੍ਥੇषੁ ਵਿਪ੍ਰਯੋਗੇ ਮਹਤ੍ਤਰਮ੍
ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਨ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਧਨ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਵਿਛੋੜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ।
ਯਾਵਨ੍ਤੋ ਯਸ੍ਯ ਸਂਯੋਗਾ ਦ੍ਰਵ੍ਯੈਰਿष੍ਟੈਰ੍ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੁਤ। ਤਾਵਨ੍ਤੋऽਸ੍ਯ ਨਿਖ੍ਯਨ੍ਤੇ ਹृਦਯੇ ਸ਼ੋਕਸ਼ਙ੍ਕਵਃ
ਜਿੰਨੇ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਤਨੇ ਹੀ ਦੁੱਖ ਦੇ ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਝ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਦਿਦਂ ਜੀਵਿਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਅਲ੍ਪਕਾਲਂ ਮਹਾਭਯਮ੍। ਤ੍ਯਾਗੋ ਹਿ ਨ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹਿਤੇਨ ਚ
ਇਹ ਜੀਵਨ, ਜੋ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਤਿਆਗ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਨ ਹਿ ਯੋਗਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯੇਨ ਮੁਚ੍ਯੇਯਮਾਪਦਃ। ਪੁਤ੍ਰਦਾਰੇਣ ਵਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵੇਯਮਨਾਮਯਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਸ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਭੱਜ ਸਕਦਾ।
ਯਤਿਤਂ ਵੈ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵੇਤ੍ਥ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਿ ਤਤ੍ਤਥਾ। ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਯਤਸ੍ਤਤੋ ਗਨ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਯਾ ਤੁ ਮਮ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਤੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ, ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਹਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਮਿਲੇ, ਉਥੇ ਜਾਵਾਂ; ਪਰ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ।