ਚੇਰੁਰ੍ਭੈਸ਼੍ਰਂ ਤਦਾ ਤੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। `ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਚ ਕੁਨ੍ਤੀਂ ਚ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤ ਉਪਾਸਤੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਸਾਰੇ ਨਾਗਰਿਕ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਫਿਰਦੇ ਸਨ।
ਭੈਕ੍ਸ਼ਂ ਚਰਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਜਟਿਲਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ। ਬਭੂਵੁਰ੍ਨਾਗਰਾਣਾਂ ਚ ਗੁਣੈਃ ਸਂਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਉਹ ਸੰਨਿਆਸੀ ਭੀਖ ਮੰਗਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋ ਗਏ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾ ਦੇਵਗਰ੍ਭੋਪਮਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ। ਭੈਕ੍ਸ਼ਾਨਰ੍ਹਾਸ਼੍ਚ ਰਾਜ੍ਯਾਰ੍ਹਾਃ ਸੁਕੁਮਾਰਾਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ
ਉਹ ਦੁਜਾਤੀ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ, ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਭੀਖ ਲਈ ਤੇ ਰਾਜ ਲਈ ਯੋਗ, ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਸਨ।
ਨੈਤੇ ਯਥਾਰ੍ਥਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸੁਕੁਮਾਰਾਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ। ਚਰਨ੍ਤਿ ਭੂਮੌ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਾਃ ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚਿਤ੍ਕਾਰਣਾਦਿਹ
ਇਹ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਸੰਨਿਆਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਚਲਦੇ; ਕਿਸੇ ਅਣਜਾਣ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੁਕ ਕੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਾ ਭੈਕ੍ਸ਼ਂ ਨਾਰ੍ਹਨ੍ਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਿਨਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤੀਤਿ ਤਰ੍ਕਯਨ੍ਤ ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲੇ ਇਹ ਨਿੱਤ ਭੀਖ ਮੰਗਣ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਲੋਕ ਸੋਚਦੇ ਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਕਿ ਇਹ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਲਈ ਭੀਖ ਮੰਗਦੇ ਹਨ।
ਬਨ੍ਧੂਨਾਮਾਗਮਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮੁਪਚਾਰੈਸ੍ਤੁ ਨਾਗਰਾਃ। ਭਾਜਨਾਨਿ ਚ ਪੂਰ੍ਣਾਨਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯੈਰਕਾਰਯਨ੍
ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਉਣ ਕਰਕੇ, ਨਾਗਰਿਕ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਭਾਂਡੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਮਿੱਠਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਮੌਨਵ੍ਰਤੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਭੈਸ਼੍ਰਂ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਮਾਤਾ ਚਿਰਗਤਾਨ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤੀ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਪਾਂਡਵ ਮੌਨ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ ਭੀਖ ਲੈਂਦੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਗਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ।
ਦੁਃਖਾਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਨਯਨਾ ਲਿਖਨ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਮਹੀਤਲਮ੍। ਭਿਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਗੇਹੇषੁ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਾਤਰਮ੍
ਦੁਖ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਲਿਖ ਰਹੀ ਸੀ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ 'ਚ ਭੀਖ ਮੰਗ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ।
ਤ੍ਵਰਮਾਣਾ ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਮਾਤृਗੌਰਵਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾਃ। ਮਾਤ੍ਰੇ ਨਿਵੇਦਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯੈ ਭੈਕ੍ਸ਼ਂ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਮਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਭੀਖ ਦਾ ਹਾਲ ਦੱਸਦੇ।
ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਪੂਰ੍ਣਭੈਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਂ ਮਾਤृਦਤ੍ਤਂ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍। ਵਿਭਜ੍ਯਾਭੁਞ੍ਜਤੇष੍ਟਂ ਤੇ ਯਥਾਭਾਗਂ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸਾਰਾ ਭੀਖ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੰਡ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਮੁਤਾਬਕ ਖਾਂਦੇ।
ਅਰ੍ਧਂ ਸ੍ਮ ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਪਞ੍ਚ ਸਹ ਮਾਤ੍ਰਾ ਪਰਨ੍ਤਪਾਃ। ਅਰ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਭੈਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਭੀਮੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਪੰਜੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਰੇ ਭੀਖ ਦੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਅੱਧਾ ਖਾਂਦੇ; ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮ ਬਾਕੀ ਅੱਧਾ ਖਾਂਦਾ।
ਸ ਨਾਸ਼ਿਤਸ਼੍ਚ ਭਵਤਿ ਕਲ੍ਯਾਣਾਨ੍ਨਭੁਜਿਃ ਪੁਰਾ। ਸ ਵੈਵਰ੍ਣ੍ਯਂ ਚ ਕਾਰ੍ਸ਼੍ਯਂ ਚ ਜਗਾਮਾਤृਪ੍ਤਿਕਾਰਿਤਮ੍
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਅਤ੍ਰਪਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਸੁੱਕਾ ਤੇ ਪੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਜ੍ਯਬਿਨ੍ਦੁਰ੍ਯਥਾ ਵਹ੍ਨੌ ਮਹਤਿ ਜ੍ਵਲਿਤੇ ਭਵੇਤ੍। ਤਥਾਰ੍ਧਭਾਗਂ ਭੀਮਸ੍ਯ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਸ੍ਯ ਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਅੱਗ 'ਚ ਘੀ ਦੀ ਇਕ ਬੂੰਦ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਭੀਮ ਦਾ ਅੱਧਾ ਭੀਖ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਨਰੋਤਮ, ਉਸ ਲਈ ਸੀ।
ਤਥੈਵ ਵਸਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਤੇषਾਂ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਅਤਿਚਕ੍ਰਾਮ ਸੁਮਹਾਨ੍ਕਾਲੋऽਥ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਰਹੇ, ਰਾਜਨ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਭਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਭੀਮੋऽਪਿ ਕ੍ਰੀਡਯਿਤ੍ਵਾਥ ਮਿਥੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਬਨ੍ਧੁषੁ। ਕੁਮ੍ਭਕਾਰੇਣ ਸਂਬਨ੍ਧਾਲ੍ਲੇਭੇ ਪਾਤ੍ਰਂ ਮਹਤ੍ਤਰਮ੍
ਭੀਮ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕੇ, ਕੁੰਭਕਾਰ ਨਾਲ ਸਬੰਧ ਰੱਖ ਕੇ, ਇਕ ਵੱਡਾ ਭਾਂਡਾ ਲੈ ਲਿਆ।
ਕੁਮ੍ਭਕਾਰੋऽਦਦਾਤ੍ਪਾਤ੍ਰਂ ਮਹਤ੍ਕृਤ੍ਵਾਤਿਮਾਤ੍ਰਕਮ੍। ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਭੀਮਸੇਨਾਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਕੁੰਭਕਾਰ ਨੇ ਵੱਡਾ ਭਾਂਡਾ ਬਣਾਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਹੱਸਦਿਆਂ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਦ੍ਭੁਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਮृਦ੍ਭਾਰਂ ਮਹਦਾਦਦੇ। ਮृਦ੍ਭਾਰੈਃ ਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰੈਃ ਕੁਮ੍ਭਕਾਰਮਤੋषਯਤ੍
ਉਹ ਅਜੀਬ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਵੱਡਾ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਭਾਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ; ਲੱਖਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁੰਭਕਾਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਚਕ੍ਰੇ ਚਕ੍ਰੇ ਚ ਮृਦ੍ਭਾਣ੍ਡਾਨ੍ਸਤਤਂ ਭੈਕ੍ਸ਼ਮਾਚਰਨ੍। ਤਦਾਦਾਯਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਸਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਤਿ ਚ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਬਣਾਉਂਦਾ ਤੇ ਭੀਖ ਮੰਗਣ ਜਾਂਦਾ; ਜੋ ਉਹ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ ਸਭ ਹੱਸਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਯਾਦਾਯ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤਿ ਚ। ਏਵਮੇਵ ਸਦਾ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਤ੍ਰੇ ਵਦਤਿ ਵੈ ਰਹਃ। ਨ ਚਾਸ਼ਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਭਵਤਿ ਕਲ੍ਯਾਣਾਨ੍ਨਭृਤਃ ਪੁਰਾ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਚਾਵ ਨਾਲ ਖਾਏ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਿਆ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਆਖਦਾ ਹੈ: 'ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਇੰਨਾ ਚੰਗਾ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਚੱਖਿਆ।'
ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਦ੍ਭੈਕ੍ਸ਼ਾਯ ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਪੁਰषਰ੍षਭਾਃ। ਸਂਗਤ੍ਯ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਪृਥਯਾ ਸਹ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਧੀਆ ਲੋਕ ਭੀਖ ਮੰਗਣ ਗਏ; ਭੀਮਸੇਨ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਅਥਾਰ੍ਤਿਜਂ ਮਹਾਸ਼ਬ੍ਦਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ। ਭृਸ਼ਮੁਤ੍ਪਤਿਤਂ ਘੋਰਂ ਕੁਨ੍ਤੀ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਭਾਰਤ
ਓ ਭਾਰਤ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰੋਂ ਉੱਚੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਦੁੱਖ ਭਰੀ ਚੀਖ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠੀ ਸੀ।
ਰੋਰੁਯਮਾਣਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਿਦੇਵਯਤਸ਼੍ਚ ਸਾ। ਕਾਰੁਣ੍ਯਾਤ੍ਸਾਧੁਭਾਵਾਚ੍ਚ ਕੁਨ੍ਤੀ ਰਾਜਨ੍ਨ ਚਕ੍ਸ਼ਮੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਂਦੇ ਤੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਦਇਆ ਤੇ ਨੇਕਦਿਲੀ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ।
ਮਥ੍ਯਮਾਨੇਵ ਦੁਃਖੇਨ ਹृਦਯੇਨ ਪृਥਾ ਤਦਾ। ਉਵਾਚ ਭੀਮਂ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਕृਪਾਨ੍ਵਿਤਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦਾ ਦਿਲ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਮਥਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਦਇਆ ਭਰੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਵਸਾਮਃ ਸੁਸੁਖਂ ਪੁਤ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ। ਅਜ੍ਞਾਤਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸਤ੍ਕृਤਾਂ ਵੀਤਮਨ੍ਯਵਃ
ਪੁੱਤਰ, ਅਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸੁਖ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ, ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਤੇ ਰੁੱਸੇ ਬਿਨਾ।
ਸਾ ਚਿਨ੍ਤਯੇ ਸਦਾ ਪੁਤ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਕਿਂ ਨ੍ਵਹਮ੍।। ਕਦਾ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਕੁਰ੍ਯੁਰੁषਿਤਾਃ ਸੁਖਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ; ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਪਿਆਰੀ ਚੀਜ਼ ਕਰਾਂਗੀ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਵੇ।
ਏਤਾਵਾਨ੍ਪੁਰੁषਸ੍ਤਾਤ ਕृਤਂ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ। ਯਾਵਚ੍ਚ ਕੁਰ੍ਯਾਦਨ੍ਯੋऽਸ੍ਯ ਕੁਰ੍ਯਾਦਭ੍ਯਧਿਕਂ ਤਤਃ
ਪੁੱਤਰ, ਉਹੀ ਮਨੁੱਖ ਕਾਮਯਾਬ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ; ਪਰ ਜੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਤਦਿਦਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਦੁਃਖਮਾਪਤਿਤਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਨ ਤਤ੍ਰ ਯਦਿ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਮ ਸੁਕृਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਇਹ ਦੁੱਖ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਜ੍ਞਾਯਤਾਮਸ੍ਯ ਯਦ੍ਦੁਃਖਂ ਯਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍। ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਵਸਿष੍ਯਾਮਿ ਯਦ੍ਯਪਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਆਉ, ਪਤਾ ਕਰੀਏ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਖ ਕੀ ਹੈ ਤੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈ; ਜਦ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਫੈਸਲਾ ਕਰਾਂਗੀ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕੰਮ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੋਵੇ।
ਏਵਂ ਤੌ ਕਥਯਨ੍ਤੌ ਚ ਭੂਯਃ ਸੁਸ਼੍ਰੁਵਤੁਃ ਸ੍ਵਨਮ੍। ਆਰ੍ਤਿਜਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਸਭਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਲੋਂ ਆਉਂਦੀ ਦੁੱਖ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਵਿਵੇਸ਼ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਬਦ੍ਧਵਤ੍ਸੇਵ ਸੌਰਭੀ
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ, ਗਾਂ ਦੀ ਆਪਣੇ ਵੱਛੇ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ।