ਤਦਾਸ਼੍ਰਮਾਨ੍ਨਿਰ੍ਗਮਨਂ ਮਯਾ ਜ੍ਞਾਤਂ ਨਰਰ੍षਭਾਃ। ਘਟੋਤ੍ਕਚਸ੍ਯ ਚੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤਿਰਵਰ੍ਧਤ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲੈ ਲਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਘਟੋਤਕਚ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਜਾਣ ਕੇ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧ ਗਈ।
ਇਦਂ ਨਗਰਮਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਰਮਣੀਯਂ ਨਿਰਾਮਯਮ੍। ਵਸਤੇਹ ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਮਮਾਗਮਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਸੁਹਣਾ ਤੇ ਸਿਹਤਮੰਦ ਥਾਂ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਮੇਰੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਏਵਂ ਸ ਤਾਨ੍ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਵ੍ਯਾਸਃ ਪਾਰ੍ਤਾਨਰਿਨ੍ਦਮਾਨ੍। ਏਕਚਕ੍ਰਾਮਭਿਗਤਾਂ ਕੁਨ੍ਤੀਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਆਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਤੇ ਕੰਤਿ ਨੂੰ, ਜੋ ਏਕਚਕਰਾ ਆਈ ਸੀ, ਭੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।
ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨ ਕੇਵਲਂ ਧਰ੍ਮਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਚ ਤਥਾਨ ਨਰਃ। ਸੁਕृਤਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਲੋਕੇ ਨ ਕਰ੍ਤਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਨਾ ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਕਰੇ, ਨਾ ਸਿਰਫ ਪਾਪ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਸਿਰਫ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਮਾੜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਕਰ੍ਤਾ ਫਲਂ ਵੈ ਪੁਣ੍ਯਪਾਪਯੋਃ। ਦੁष੍ਕृਤਸ੍ਯ ਫਲੇਨੈਵ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵ੍ਯਸਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਾਪ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਜ਼ਰੂਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆਈ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯੈਨਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜਗਾਮ ਭਗਵਾਨ੍ਵ੍ਯਾਸੋ ਯਤਾਕਾਮਮृषਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਭਗਵਾਨ ਵਿਆਸ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਏਕਚਕ੍ਰਾਂ ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਅਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਿਮਕੁਰ੍ਵਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਏਕਚਕਰਾ ਆ ਗਏ; ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਏਕਚਕ੍ਰਾਂ ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਕਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਊषੁਰ੍ਨਾਤਿਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਏਕਚਕਰਾ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।
ਰਮਣੀਯਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਵਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨਪਿ ਚੋਦ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਸਰਿਤਸ਼੍ਚ ਸਰਾਂਸਿ ਚ
ਉਹ ਸੁਹਣੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਣਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਖੇਤਰ, ਦਰਿਆ ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ।
ਚੇਰੁਰ੍ਭੈਸ਼੍ਰਂ ਤਦਾ ਤੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। `ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਚ ਕੁਨ੍ਤੀਂ ਚ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤ ਉਪਾਸਤੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਸਾਰੇ ਨਾਗਰਿਕ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਫਿਰਦੇ ਸਨ।
ਭੈਕ੍ਸ਼ਂ ਚਰਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਜਟਿਲਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ। ਬਭੂਵੁਰ੍ਨਾਗਰਾਣਾਂ ਚ ਗੁਣੈਃ ਸਂਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਉਹ ਸੰਨਿਆਸੀ ਭੀਖ ਮੰਗਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋ ਗਏ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾ ਦੇਵਗਰ੍ਭੋਪਮਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ। ਭੈਕ੍ਸ਼ਾਨਰ੍ਹਾਸ਼੍ਚ ਰਾਜ੍ਯਾਰ੍ਹਾਃ ਸੁਕੁਮਾਰਾਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ
ਉਹ ਦੁਜਾਤੀ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ, ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਭੀਖ ਲਈ ਤੇ ਰਾਜ ਲਈ ਯੋਗ, ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਸਨ।
ਨੈਤੇ ਯਥਾਰ੍ਥਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸੁਕੁਮਾਰਾਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ। ਚਰਨ੍ਤਿ ਭੂਮੌ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਾਃ ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚਿਤ੍ਕਾਰਣਾਦਿਹ
ਇਹ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਸੰਨਿਆਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਚਲਦੇ; ਕਿਸੇ ਅਣਜਾਣ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੁਕ ਕੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਾ ਭੈਕ੍ਸ਼ਂ ਨਾਰ੍ਹਨ੍ਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਿਨਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤੀਤਿ ਤਰ੍ਕਯਨ੍ਤ ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲੇ ਇਹ ਨਿੱਤ ਭੀਖ ਮੰਗਣ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਲੋਕ ਸੋਚਦੇ ਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਕਿ ਇਹ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਲਈ ਭੀਖ ਮੰਗਦੇ ਹਨ।
ਬਨ੍ਧੂਨਾਮਾਗਮਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮੁਪਚਾਰੈਸ੍ਤੁ ਨਾਗਰਾਃ। ਭਾਜਨਾਨਿ ਚ ਪੂਰ੍ਣਾਨਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯੈਰਕਾਰਯਨ੍
ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਉਣ ਕਰਕੇ, ਨਾਗਰਿਕ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਭਾਂਡੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਮਿੱਠਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਮੌਨਵ੍ਰਤੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਭੈਸ਼੍ਰਂ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਮਾਤਾ ਚਿਰਗਤਾਨ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤੀ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਪਾਂਡਵ ਮੌਨ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ ਭੀਖ ਲੈਂਦੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਗਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ।
ਦੁਃਖਾਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਨਯਨਾ ਲਿਖਨ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਮਹੀਤਲਮ੍। ਭਿਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਗੇਹੇषੁ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਾਤਰਮ੍
ਦੁਖ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਲਿਖ ਰਹੀ ਸੀ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ 'ਚ ਭੀਖ ਮੰਗ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ।
ਤ੍ਵਰਮਾਣਾ ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਮਾਤृਗੌਰਵਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾਃ। ਮਾਤ੍ਰੇ ਨਿਵੇਦਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯੈ ਭੈਕ੍ਸ਼ਂ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਮਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਭੀਖ ਦਾ ਹਾਲ ਦੱਸਦੇ।
ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਪੂਰ੍ਣਭੈਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਂ ਮਾਤृਦਤ੍ਤਂ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍। ਵਿਭਜ੍ਯਾਭੁਞ੍ਜਤੇष੍ਟਂ ਤੇ ਯਥਾਭਾਗਂ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸਾਰਾ ਭੀਖ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੰਡ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਮੁਤਾਬਕ ਖਾਂਦੇ।
ਅਰ੍ਧਂ ਸ੍ਮ ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਪਞ੍ਚ ਸਹ ਮਾਤ੍ਰਾ ਪਰਨ੍ਤਪਾਃ। ਅਰ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਭੈਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਭੀਮੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਪੰਜੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਰੇ ਭੀਖ ਦੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਅੱਧਾ ਖਾਂਦੇ; ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮ ਬਾਕੀ ਅੱਧਾ ਖਾਂਦਾ।
ਸ ਨਾਸ਼ਿਤਸ਼੍ਚ ਭਵਤਿ ਕਲ੍ਯਾਣਾਨ੍ਨਭੁਜਿਃ ਪੁਰਾ। ਸ ਵੈਵਰ੍ਣ੍ਯਂ ਚ ਕਾਰ੍ਸ਼੍ਯਂ ਚ ਜਗਾਮਾਤृਪ੍ਤਿਕਾਰਿਤਮ੍
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਅਤ੍ਰਪਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਸੁੱਕਾ ਤੇ ਪੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਜ੍ਯਬਿਨ੍ਦੁਰ੍ਯਥਾ ਵਹ੍ਨੌ ਮਹਤਿ ਜ੍ਵਲਿਤੇ ਭਵੇਤ੍। ਤਥਾਰ੍ਧਭਾਗਂ ਭੀਮਸ੍ਯ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਸ੍ਯ ਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਅੱਗ 'ਚ ਘੀ ਦੀ ਇਕ ਬੂੰਦ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਭੀਮ ਦਾ ਅੱਧਾ ਭੀਖ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਨਰੋਤਮ, ਉਸ ਲਈ ਸੀ।
ਤਥੈਵ ਵਸਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਤੇषਾਂ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਅਤਿਚਕ੍ਰਾਮ ਸੁਮਹਾਨ੍ਕਾਲੋऽਥ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਰਹੇ, ਰਾਜਨ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਭਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਭੀਮੋऽਪਿ ਕ੍ਰੀਡਯਿਤ੍ਵਾਥ ਮਿਥੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਬਨ੍ਧੁषੁ। ਕੁਮ੍ਭਕਾਰੇਣ ਸਂਬਨ੍ਧਾਲ੍ਲੇਭੇ ਪਾਤ੍ਰਂ ਮਹਤ੍ਤਰਮ੍
ਭੀਮ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕੇ, ਕੁੰਭਕਾਰ ਨਾਲ ਸਬੰਧ ਰੱਖ ਕੇ, ਇਕ ਵੱਡਾ ਭਾਂਡਾ ਲੈ ਲਿਆ।
ਕੁਮ੍ਭਕਾਰੋऽਦਦਾਤ੍ਪਾਤ੍ਰਂ ਮਹਤ੍ਕृਤ੍ਵਾਤਿਮਾਤ੍ਰਕਮ੍। ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਭੀਮਸੇਨਾਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਕੁੰਭਕਾਰ ਨੇ ਵੱਡਾ ਭਾਂਡਾ ਬਣਾਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਹੱਸਦਿਆਂ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਦ੍ਭੁਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਮृਦ੍ਭਾਰਂ ਮਹਦਾਦਦੇ। ਮृਦ੍ਭਾਰੈਃ ਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰੈਃ ਕੁਮ੍ਭਕਾਰਮਤੋषਯਤ੍
ਉਹ ਅਜੀਬ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਵੱਡਾ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਭਾਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ; ਲੱਖਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁੰਭਕਾਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਚਕ੍ਰੇ ਚਕ੍ਰੇ ਚ ਮृਦ੍ਭਾਣ੍ਡਾਨ੍ਸਤਤਂ ਭੈਕ੍ਸ਼ਮਾਚਰਨ੍। ਤਦਾਦਾਯਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਸਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਤਿ ਚ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਬਣਾਉਂਦਾ ਤੇ ਭੀਖ ਮੰਗਣ ਜਾਂਦਾ; ਜੋ ਉਹ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ ਸਭ ਹੱਸਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਯਾਦਾਯ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤਿ ਚ। ਏਵਮੇਵ ਸਦਾ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਤ੍ਰੇ ਵਦਤਿ ਵੈ ਰਹਃ। ਨ ਚਾਸ਼ਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਭਵਤਿ ਕਲ੍ਯਾਣਾਨ੍ਨਭृਤਃ ਪੁਰਾ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਚਾਵ ਨਾਲ ਖਾਏ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਿਆ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਆਖਦਾ ਹੈ: 'ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਇੰਨਾ ਚੰਗਾ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਚੱਖਿਆ।'
ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਦ੍ਭੈਕ੍ਸ਼ਾਯ ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਪੁਰषਰ੍षਭਾਃ। ਸਂਗਤ੍ਯ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਪृਥਯਾ ਸਹ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਧੀਆ ਲੋਕ ਭੀਖ ਮੰਗਣ ਗਏ; ਭੀਮਸੇਨ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ।