ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵਿਕਚਃ ਪਾਦਾਵਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਸ ਪਿਤੁਸ੍ਤਦਾ। ਮਾਤੁਸ਼੍ਚ ਪਰਮੇष੍ਵਾਸਸ੍ਤੌ ਚ ਨਾਮਾਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਤੁਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਨਮ ਸਕਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜਿਆ; ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਉਸਨੂੰ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ।
ਘਟੋਹਾਸ੍ਯੋਤ੍ਕਚ ਇਤਿ ਮਾਤਾ ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਅਭਵਤ੍ਤੇਨ ਨਾਮਾਸ੍ਯ ਘਟੋਤ੍ਕਚ ਇਤਿ ਸ੍ਮ ਹ
ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘਟੋਤਕਚ ਕਿਹਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਘੜੇ ਵਰਗਾ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਇਸ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।
ਅਨੁਰਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤਾਨਾਸੀਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਸ ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ। ਤੇषਾਂ ਚ ਦਯਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਿਤ੍ਯੋ ਬਭੂਵ ਹ
ਘਟੋਤਕਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਭਰਵਾਂ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਘਟੋਤ੍ਕਚੋ ਮਹਾਕਾਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪृਥਯਾ ਸਹ। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਪ੍ਰਭਾष੍ਯ ਤਾਨ੍
ਵੱਡਾ ਘਟੋਤਕਚ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਨਮ ਸਕਦਾ ਹੋਇਆ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕਂ ਵਦਤਾਨਘਾਃ। ਤਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਂ ਭੈਮਸੇਨਿਂ ਕੁਨ੍ਤੀ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
“ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਆਦਰਯੋਗ? ਨਿਸ਼ੰਕ ਹੋ ਕੇ ਦੱਸੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵੋ।” ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੂਣਾਂ ਕੁਲੇ ਜਾਤਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭੀਮਸਮੋ ਹ੍ਯਸਿ। ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਪੁਤ੍ਰੋਸਿ ਪਞ੍ਚਾਨਾਂ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਪੁਤ੍ਰਕ
“ਤੂੰ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ ਹੈਂ ਤੇ ਭੀਮ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਪੰਜਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ। ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰ।”
ਪृਥਯਾਪ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੈਵ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਯਥਾ ਹਿ ਰਾਵਣੋ ਲੋਕੇ ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਚ੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਵਰ੍ष੍ਮਵੀਰ੍ਯਸਮੋ ਲੋਕੇ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਸ਼੍ਚਾਭਵਂ ਨृषੁ
ਪ੍ਰਿਥਾ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਉਹ ਨਮ ਸਕਦਾ ਹੋਇਆ ਬੋਲਿਆ: “ਜਿਵੇਂ ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ, ਮੈਂ ਵੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਰੂਪ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿਚ ਬਰਾਬਰ ਤੇ ਵਧੀਆ ਹਾਂ।”
ਕृਤ੍ਯਕਾਲ ਉਪਸ੍ਥਾਸ੍ਯੇ ਪਿਤॄਨਿਤਿ ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ। ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਚੋਤ੍ਤਰਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘਟੋਤਕਚ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਆਵਾਂਗਾ,” ਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਹਿ ਸृष੍ਟੋ ਭਗਵਤਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਹੇਤੋਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਵਰ੍ਣਸ੍ਯਾਪ੍ਰਤਿਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਯੋਦ੍ਧਾ ਮਹਾਰਥਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ, ਭਗਵਾਨ ਵੱਲੋਂ ਤਾਕਤ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵੱਡਾ ਰਥੀ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਯੋਧਾ ਸੀ।
ਸਹ ਵਾਸੋ ਮਯਾ ਜੀਰ੍ਣਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਮਲਪਾਲਿਕੇ। ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਥਾਨਿਤ੍ਯਭਾषਤ ਤਾਂ ਤਦਾ
“ਕਮਲ-ਅੱਖ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿਆ ਹਾਂ; ਜਦ ਤੂੰ ਰਾਜ ਵਿਚ ਸਥਾਪਤ ਹੋਵੇਂਗੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਵੇਖੇਗੀ,” ਉਸਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਿਹਾ।
ਪਦਾ ਮਾਂ ਸਂਸ੍ਮਰੇਃ ਕਾਨ੍ਤ ਰਿਰਂਸੂ ਰਹਸਿ ਪ੍ਰਭੋ। ਤਦਾ ਤਵ ਵਸ਼ਂ ਭੂਯ ਆਗਨ੍ਤਾਸ੍ਮ੍ਯਾਸ਼ੁ ਭਾਰਤ
“ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇਂ, ਪ੍ਰੀਤਮ, ਤੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਤਦ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਗਿਆ ਵਿਚ ਤੁਰੰਤ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਭਾਰਤ।”
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਭਾਵਮਾਸਜ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵੇ। ਹਿਡਿਮ੍ਬਾ ਸਮਯਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਂ ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਿੜਿੰਬਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪਾਂਡਵ ਵੱਲ ਲਾ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਜਲਦੀ ਆਪਣੀ ਰਾਹ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਾਲਿਹੋਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮੇ ਤਦਾ। ਪੂਜਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਵਨ੍ਯੇਨ ਤਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ, ਸ਼ਾਲਿਹੋਤਰ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਵਣ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਏ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ।
ਜਟਾਃ ਕृਤ੍ਵਾऽऽਤ੍ਮਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਲ੍ਕਲਾਜਿਨਵਾਸਸਃ। ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸਹ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਬਿਭ੍ਰਤਸ੍ਤਾਪਸਂ ਵਪੁਃ
ਸਭ ਨੇ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਜਟਾ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਛਾਲਾਂ ਤੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਵੇਦਮਧੀਯਾਨਾ ਵੇਦਾਙ੍ਗਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਨੀਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾ ਨ੍ਯਾਯਜ੍ਞਾਨਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਨਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਲਾ ਵੇਦ, ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆ-ਅੰਗ, ਨੀਤੀ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਤੇ ਨਿਆਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਪੜ੍ਹਦੇ ਰਹੇ।
ਸ਼ਾਲਿਹੋਤ੍ਰਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤਿਮਵਾਪ੍ਯ ਚ।' ਤੇ ਵਨੇਨ ਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਘ੍ਨਨ੍ਤੋ ਮृਗਗਣਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਅਪਕ੍ਰਮ੍ਯ ਯਯੂ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਰਮਾਣਾ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਸ਼ਾਲਿਹੋਤਰ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਵਣ ਤੋਂ ਵਣ ਚਲੇ, ਬਹੁਤ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਨ੍ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨ੍ਕੀਚਕਾਨਨ੍ਤਰੇਣ ਚ। ਰਮਣੀਯਾਨ੍ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਃ ਸਰਾਂਸਿ ਚ
ਉਹ ਮਤਸਿਆਂ, ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ, ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਅਤੇ ਕੀਚਕਾਂ ਦੇ ਖੇਤਰ, ਸੁਹਣੇ ਵਣਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵਹਨ੍ਤੋ ਜਨਨੀਂ ਤ੍ਵਰਮਾਣਾ ਮਹਾਰਥਾਃ। `ਕ੍ਵਚਿਚ੍ਛ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਕਾਨ੍ਤਾਰੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਹਰ੍षਿਤਾਃ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੇ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਥੱਕ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ।
ਕ੍ਵਚਿਚ੍ਛਨ੍ਦੇਨ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪ੍ਰਸਭਂ ਪੁਨਃ। ਪਥਿ ਦ੍ਵੈਪਾਯਨ ਸਰ੍ਵੇ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸ੍ਵਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ; ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾਮਾ ਦਵੈਪਾਯਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤੇऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨਂ ਤਦਾ। ਤਸ੍ਥੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਹ ਮਾਤ੍ਰਾ ਪਰਨ੍ਤਪਾਃ
ਉਹ ਸਭ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਵੈਪਾਯਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਦਾਸ਼੍ਰਮਾਨ੍ਨਿਰ੍ਗਮਨਂ ਮਯਾ ਜ੍ਞਾਤਂ ਨਰਰ੍षਭਾਃ। ਘਟੋਤ੍ਕਚਸ੍ਯ ਚੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤਿਰਵਰ੍ਧਤ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲੈ ਲਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਘਟੋਤਕਚ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਜਾਣ ਕੇ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧ ਗਈ।
ਇਦਂ ਨਗਰਮਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਰਮਣੀਯਂ ਨਿਰਾਮਯਮ੍। ਵਸਤੇਹ ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਮਮਾਗਮਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਸੁਹਣਾ ਤੇ ਸਿਹਤਮੰਦ ਥਾਂ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਮੇਰੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਏਵਂ ਸ ਤਾਨ੍ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਵ੍ਯਾਸਃ ਪਾਰ੍ਤਾਨਰਿਨ੍ਦਮਾਨ੍। ਏਕਚਕ੍ਰਾਮਭਿਗਤਾਂ ਕੁਨ੍ਤੀਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਆਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਤੇ ਕੰਤਿ ਨੂੰ, ਜੋ ਏਕਚਕਰਾ ਆਈ ਸੀ, ਭੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।
ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨ ਕੇਵਲਂ ਧਰ੍ਮਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਚ ਤਥਾਨ ਨਰਃ। ਸੁਕृਤਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਲੋਕੇ ਨ ਕਰ੍ਤਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਨਾ ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਕਰੇ, ਨਾ ਸਿਰਫ ਪਾਪ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਸਿਰਫ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਮਾੜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਕਰ੍ਤਾ ਫਲਂ ਵੈ ਪੁਣ੍ਯਪਾਪਯੋਃ। ਦੁष੍ਕृਤਸ੍ਯ ਫਲੇਨੈਵ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵ੍ਯਸਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਾਪ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਜ਼ਰੂਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆਈ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯੈਨਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜਗਾਮ ਭਗਵਾਨ੍ਵ੍ਯਾਸੋ ਯਤਾਕਾਮਮृषਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਭਗਵਾਨ ਵਿਆਸ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਏਕਚਕ੍ਰਾਂ ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਅਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਿਮਕੁਰ੍ਵਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਏਕਚਕਰਾ ਆ ਗਏ; ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਏਕਚਕ੍ਰਾਂ ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਕਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਊषੁਰ੍ਨਾਤਿਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਏਕਚਕਰਾ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।
ਰਮਣੀਯਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਵਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨਪਿ ਚੋਦ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਸਰਿਤਸ਼੍ਚ ਸਰਾਂਸਿ ਚ
ਉਹ ਸੁਹਣੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਣਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਖੇਤਰ, ਦਰਿਆ ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ।