ਸ਼ਾਕਮੂਲਫਲਾਹਾਰਾਸ੍ਤਪਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਮਹਾਰਾਜ ਤਤਃ ਕਮਲਪਾਲਿਕਾ
ਸਾਕ, ਮੂਲ ਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ ਪਾਂਡਵ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਰਹੇ; ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕਮਲਪਾਲਿਕਾ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ।
ਰਮਯਨ੍ਤੀ ਸਦਾ ਭੀਮਂ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਮਨੋਜਵਾ। ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਹਿ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਰਗਨੁਲੇਪਨਾ
ਉਹ, ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੀਮ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣੇ, ਵਸਤ੍ਰ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਲੇਪ ਲਾ ਕੇ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਏਵਂ ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਸਪ੍ਤ ਮਾਸਾਨ੍ਹਿਡਿਮ੍ਬਾऽਵਾਸਯਦ੍ਵਨੇ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਭੀਮਸੇਨਾਰ੍ਥੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸੱਤ ਮਹੀਨੇ ਆਸਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਖਂ ਸ ਵਿਹਰਨ੍ਭੀਮਸ੍ਤਤ੍ਕਾਲਂ ਪਰ੍ਯਣਾਮਯਤ੍। ਤਤੋऽਲਭਤ ਸਾ ਗਰ੍ਭਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀ
ਭੀਮ ਉਸ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਗਰਭ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਿਆ।
ਅਤृਪ੍ਤਾ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਸਪ੍ਤਮਾਸੋਪਸਂਗਤਾ।' ਪ੍ਰਜਜ੍ਞੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਪੁਤ੍ਰਂ ਭੀਮਸੇਨਾਨ੍ਮਹਾਬਲਾਤ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਾ ਹੋਈ, ਸੱਤ ਮਹੀਨੇ ਬੀਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਬਲ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਣਿਆ।
ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਙ੍ਕੁਕਰ੍ਣਂ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਭੀਮਰੂਪਂ ਸੁਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਂ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਉਸਦੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਅੰਗੀ ਸਨ, ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਕੰਨ ਚੱਕੀ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਡਰਾਉਣਾ ਚਿਹਰਾ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਤੇਜ਼ ਦੰਦ, ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਰਥੀ ਸੀ।
ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਮਹਾਸਤ੍ਵਂ ਮਹਾਜਵਮ੍। ਮਹਾਕਾਯਂ ਮਹਾਕਾਲਂ ਮਹਾਗ੍ਰੀਵਂ ਮਹਾਭੁਜਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ, ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ, ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ, ਚੌੜੀ ਗਰਦਨ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਅਮਾਨੁषਂ ਮਾਨੁषਜਂ ਭੀਮਵੇਗਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍। ਪਿਸ਼ਾਚਕਾਨਤੀਤ੍ਯਾਨ੍ਯਾਨ੍ਬਭੂਵਾਤਿ ਸ ਮਾਨੁषਾਨ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਸਦੇ ਭਿਆਨਕ ਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਵੈਰੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਹੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੀ।
ਬਾਲੋऽਪਿ ਵਿਕ੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਾਨੁषੇषੁ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਵਰੋ ਵੀਰਃ ਪ੍ਰਕਾਮਮਭਵਦ੍ਬਲੀ
ਬੱਚਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵੀਰਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਦ੍ਯੋ ਹਿ ਗਰ੍ਭਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਲਭਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਸਵਨ੍ਤਿ ਚ। ਕਾਮਰੂਪਧਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਭਵਨ੍ਤਿ ਬਹੁਰੂਪਿਕਾਃ
ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਤੁਰੰਤ ਗਰਭ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਤੇ ਜਣ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵਿਕਚਃ ਪਾਦਾਵਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਸ ਪਿਤੁਸ੍ਤਦਾ। ਮਾਤੁਸ਼੍ਚ ਪਰਮੇष੍ਵਾਸਸ੍ਤੌ ਚ ਨਾਮਾਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਤੁਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਨਮ ਸਕਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜਿਆ; ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਉਸਨੂੰ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ।
ਘਟੋਹਾਸ੍ਯੋਤ੍ਕਚ ਇਤਿ ਮਾਤਾ ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਅਭਵਤ੍ਤੇਨ ਨਾਮਾਸ੍ਯ ਘਟੋਤ੍ਕਚ ਇਤਿ ਸ੍ਮ ਹ
ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘਟੋਤਕਚ ਕਿਹਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਘੜੇ ਵਰਗਾ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਇਸ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।
ਅਨੁਰਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤਾਨਾਸੀਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਸ ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ। ਤੇषਾਂ ਚ ਦਯਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਿਤ੍ਯੋ ਬਭੂਵ ਹ
ਘਟੋਤਕਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਭਰਵਾਂ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਘਟੋਤ੍ਕਚੋ ਮਹਾਕਾਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪृਥਯਾ ਸਹ। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਪ੍ਰਭਾष੍ਯ ਤਾਨ੍
ਵੱਡਾ ਘਟੋਤਕਚ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਨਮ ਸਕਦਾ ਹੋਇਆ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕਂ ਵਦਤਾਨਘਾਃ। ਤਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਂ ਭੈਮਸੇਨਿਂ ਕੁਨ੍ਤੀ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
“ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਆਦਰਯੋਗ? ਨਿਸ਼ੰਕ ਹੋ ਕੇ ਦੱਸੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵੋ।” ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੂਣਾਂ ਕੁਲੇ ਜਾਤਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭੀਮਸਮੋ ਹ੍ਯਸਿ। ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਪੁਤ੍ਰੋਸਿ ਪਞ੍ਚਾਨਾਂ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਪੁਤ੍ਰਕ
“ਤੂੰ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ ਹੈਂ ਤੇ ਭੀਮ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਪੰਜਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ। ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰ।”
ਪृਥਯਾਪ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੈਵ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਯਥਾ ਹਿ ਰਾਵਣੋ ਲੋਕੇ ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਚ੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਵਰ੍ष੍ਮਵੀਰ੍ਯਸਮੋ ਲੋਕੇ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਸ਼੍ਚਾਭਵਂ ਨृषੁ
ਪ੍ਰਿਥਾ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਉਹ ਨਮ ਸਕਦਾ ਹੋਇਆ ਬੋਲਿਆ: “ਜਿਵੇਂ ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ, ਮੈਂ ਵੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਰੂਪ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿਚ ਬਰਾਬਰ ਤੇ ਵਧੀਆ ਹਾਂ।”
ਕृਤ੍ਯਕਾਲ ਉਪਸ੍ਥਾਸ੍ਯੇ ਪਿਤॄਨਿਤਿ ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ। ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਚੋਤ੍ਤਰਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘਟੋਤਕਚ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਆਵਾਂਗਾ,” ਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਹਿ ਸृष੍ਟੋ ਭਗਵਤਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਹੇਤੋਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਵਰ੍ਣਸ੍ਯਾਪ੍ਰਤਿਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਯੋਦ੍ਧਾ ਮਹਾਰਥਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ, ਭਗਵਾਨ ਵੱਲੋਂ ਤਾਕਤ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵੱਡਾ ਰਥੀ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਯੋਧਾ ਸੀ।
ਸਹ ਵਾਸੋ ਮਯਾ ਜੀਰ੍ਣਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਮਲਪਾਲਿਕੇ। ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਥਾਨਿਤ੍ਯਭਾषਤ ਤਾਂ ਤਦਾ
“ਕਮਲ-ਅੱਖ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿਆ ਹਾਂ; ਜਦ ਤੂੰ ਰਾਜ ਵਿਚ ਸਥਾਪਤ ਹੋਵੇਂਗੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਵੇਖੇਗੀ,” ਉਸਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਿਹਾ।
ਪਦਾ ਮਾਂ ਸਂਸ੍ਮਰੇਃ ਕਾਨ੍ਤ ਰਿਰਂਸੂ ਰਹਸਿ ਪ੍ਰਭੋ। ਤਦਾ ਤਵ ਵਸ਼ਂ ਭੂਯ ਆਗਨ੍ਤਾਸ੍ਮ੍ਯਾਸ਼ੁ ਭਾਰਤ
“ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇਂ, ਪ੍ਰੀਤਮ, ਤੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਤਦ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਗਿਆ ਵਿਚ ਤੁਰੰਤ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਭਾਰਤ।”
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਭਾਵਮਾਸਜ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵੇ। ਹਿਡਿਮ੍ਬਾ ਸਮਯਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਂ ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਿੜਿੰਬਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪਾਂਡਵ ਵੱਲ ਲਾ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਜਲਦੀ ਆਪਣੀ ਰਾਹ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਾਲਿਹੋਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮੇ ਤਦਾ। ਪੂਜਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਵਨ੍ਯੇਨ ਤਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ, ਸ਼ਾਲਿਹੋਤਰ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਵਣ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਏ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ।
ਜਟਾਃ ਕृਤ੍ਵਾऽऽਤ੍ਮਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਲ੍ਕਲਾਜਿਨਵਾਸਸਃ। ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸਹ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਬਿਭ੍ਰਤਸ੍ਤਾਪਸਂ ਵਪੁਃ
ਸਭ ਨੇ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਜਟਾ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਛਾਲਾਂ ਤੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਵੇਦਮਧੀਯਾਨਾ ਵੇਦਾਙ੍ਗਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਨੀਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾ ਨ੍ਯਾਯਜ੍ਞਾਨਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਨਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਲਾ ਵੇਦ, ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆ-ਅੰਗ, ਨੀਤੀ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਤੇ ਨਿਆਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਪੜ੍ਹਦੇ ਰਹੇ।
ਸ਼ਾਲਿਹੋਤ੍ਰਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤਿਮਵਾਪ੍ਯ ਚ।' ਤੇ ਵਨੇਨ ਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਘ੍ਨਨ੍ਤੋ ਮृਗਗਣਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਅਪਕ੍ਰਮ੍ਯ ਯਯੂ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਰਮਾਣਾ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਸ਼ਾਲਿਹੋਤਰ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਵਣ ਤੋਂ ਵਣ ਚਲੇ, ਬਹੁਤ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਨ੍ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨ੍ਕੀਚਕਾਨਨ੍ਤਰੇਣ ਚ। ਰਮਣੀਯਾਨ੍ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਃ ਸਰਾਂਸਿ ਚ
ਉਹ ਮਤਸਿਆਂ, ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ, ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਅਤੇ ਕੀਚਕਾਂ ਦੇ ਖੇਤਰ, ਸੁਹਣੇ ਵਣਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵਹਨ੍ਤੋ ਜਨਨੀਂ ਤ੍ਵਰਮਾਣਾ ਮਹਾਰਥਾਃ। `ਕ੍ਵਚਿਚ੍ਛ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਕਾਨ੍ਤਾਰੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਹਰ੍षਿਤਾਃ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੇ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਥੱਕ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ।
ਕ੍ਵਚਿਚ੍ਛਨ੍ਦੇਨ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪ੍ਰਸਭਂ ਪੁਨਃ। ਪਥਿ ਦ੍ਵੈਪਾਯਨ ਸਰ੍ਵੇ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸ੍ਵਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ; ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾਮਾ ਦਵੈਪਾਯਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤੇऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨਂ ਤਦਾ। ਤਸ੍ਥੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਹ ਮਾਤ੍ਰਾ ਪਰਨ੍ਤਪਾਃ
ਉਹ ਸਭ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਵੈਪਾਯਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।