ਪ੍ਰਤਿਵਾਕ੍ਯਂ ਤੁ ਨੇਚ੍ਛਾਮਿ ਆਵਯੋਰ੍ਵਚਨਂ ਕੁਰੁ
'ਪਰ ਮੈਂ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਤੂੰ ਉਹੀ ਕਰ।'
ਸ਼ਾਸਨਂ ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵੇਦਸ਼ਾਸਨਮਿਤ੍ਯਪਿ। ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਭ੍ਰਾਤृਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਤਾਂ ਚੋਵਾਚ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਮ੍
'ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦ ਦਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।' ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਖਸੀ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਿ ਸਤ੍ਯੇਨ ਸਮਯਂ ਤੇ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍।' ਯਾਵਤ੍ਕਾਲੇਨ ਭਵਤਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯੋਤ੍ਪਾਦਨਂ ਸ਼ੁਭੇ
'ਸੁਣ, ਰਾਖਸੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ: ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਲਈ ਲੱਗੇਗਾ, ਸੁਭਾਗਿਨੀ,'
ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ। `ਵਿਸ਼ੇषਤੋ ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ੇ ਮਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯ ਨੀਚਤਾਮ੍
'ਉਹ ਸਮਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਾਂਗਾ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ। ਪਰ ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨੀਚ ਜਾਤ ਨਾਂ ਦੱਸੀਂ।'
ਸਾ ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਹਿਡਿਮ੍ਬਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਤਥਾ
ਹਿਡਿੰਬਾ ਰਾਖਸੀ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਗਤਾऽਹਨਿ ਨਿਵੇਸ਼ੇषੁ ਭੋਜ੍ਯਂ ਰਾਜਾਰ੍ਹਮਾਨਯਤ੍। ਸਾ ਕਦਾਚਿਦ੍ਵਿਹਾਰਾਰ੍ਥਂ ਹਿਡਿਮ੍ਬਾ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀ
ਉਹ ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਰਾਜਾ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਲਿਆਉਂਦੀ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ, ਹਿਡਿੰਬਾ ਜੋ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਸੀ,
ਭੀਮਸੇਨਮੁਪਾਦਾਯ ਊਰ੍ਧ੍ਵਮਾਚਕ੍ਰਮਂ ਤਦਾ। ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗੇषੁ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਦੇਵਤਾਯਤਨੇषੁ ਚ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ।
ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਵਿਘृष੍ਟੇषੁ ਰਮਣੀਯੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ। ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾ ਪਰਮਂ ਰੂਪਂ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ
ਜਿੱਥੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਆਉਂਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਸੁਹਣੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ।
ਸਂਜਲ੍ਪਨ੍ਤੀ ਸੁਮਧੁਰਂ ਰਮਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍। ਤਥੈਵ ਵਨਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਪਰ੍ਵਤਦ੍ਰੁਮਸਾਨੁषੁ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ, ਟਿਲਿਆਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ 'ਚ ਵੀ।
ਸਰਸ੍ਤੁ ਰਮਣੀਯੇषੁ ਪਦ੍ਮੋਤ੍ਪਲਵਨੇषੁ ਚ। ਨਦੀਦ੍ਵੀਪਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇषੁ ਵੈਡੂਰ੍ਯਸਿਕਤੇषੁ ਚ
ਸੋਹਣੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਕਮਲ ਤੇ ਨੀਲੋਫਰ ਦੇ ਬਾਗਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਟਾਪੂਆਂ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ, ਤੇ ਪਤ्थਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਰੇਤਾਂ 'ਤੇ ਵੀ।
ਦੇਵਾਰਣ੍ਯੇषੁ ਪੁਣ੍ਯੇषੁ ਤਥਾ ਪਰ੍ਵਤਸਾਨੁषੁ। ਸੁਤੀਰ੍ਥਵਨਤੋਯਾਸੁ ਤਥਾ ਗਿਰਿਨਦੀषੁ ਚ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਟਿਲਿਆਂ, ਸਾਫ਼ ਘਾਟਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਪਾਣੀ, ਤੇ ਪਹਾੜੀ ਦਰਿਆਵਾਂ 'ਚ ਵੀ।
ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇषੁ ਭਣਿਹੇਮਯੁਤੇषੁ ਚ। ਗੁਹ੍ਯਕਾਨਾਂ ਨਿਵਾਸੇषੁ ਕੁਲਪਰ੍ਵਤਸਾਨੁषੁ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ, ਗੁਪਤ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵਸੇਬਿਆਂ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ 'ਤੇ ਵੀ।
ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਫਲਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਮਾਨਸੇषੁ ਵਨੇषੁ ਚ। ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਪਰਮਂ ਰੂਪਂ ਰਮਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍
ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਫਲ ਲਗਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਤੇ ਮਨਭਾਵਨ ਜੰਗਲਾਂ 'ਚ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਦਿਖਾ ਕੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਯਥਾ ਸੁਮੋਦਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸੁਕृਤ੍ਯਪ੍ਸਰਸਾ ਸਹ। ਸੁਤਰਾਂ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤਥਾ ਰੇਮੇ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੁਰਗ 'ਚ ਚੰਗੀ ਅਪਸਰਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਿਹਾ।
ਸ਼ੁਭਂ ਹਿ ਜਘਨਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਵਰ੍ਣਮਣਿਮੇਖਲਮ੍। ਨ ਤਤਰ੍ਪ ਤਦਾ ਮृਦ੍ਗਨ੍ਭੀਮਸੇਨੋ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਸ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕਮਰ, ਰੰਗ-ਮਿਲਦੇ ਮਣੀਆਂ ਵਾਲੀ ਕਮਰਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੇਖਣ 'ਤੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਜ ਨਹੀਂ ਆਏ।
ਰਮਯਨ੍ਤੀ ਤਤੋ ਭੀਮਂ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਮਨੋਜਵਾ। ਸਾ ਰੇਮੇ ਤੇਨ ਸਂਹਰ੍षਾਤ੍ਤृਪ੍ਯਨ੍ਤੀ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਫੁਰਤੀਲੇ ਮਨ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਭੀਮ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰੱਜਦੀ ਰਹੀ।
ਅਹਸ੍ਸੁ ਰਮਯਨ੍ਤੀ ਸਾ ਨਿਸ਼ਾਕਾਲੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍। ਆਨੀਯ ਵੈ ਸ੍ਵਕੇ ਗੇਹੇ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਮਾਤਰਮ੍
ਦਿਨ 'ਚ ਉਹ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਇਆ।
ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਪਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਤਥਾ। ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪਰਿਚਰਨ੍ਤੀ ਸਾ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇਵਸਨ੍ਨਿਸ਼ਾਂ
ਪਾਂਡਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਕੁੰਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਕਾਮਾਂਸ਼੍ਚ ਮੁਖਵਾਸਾਦੀਨਾਨਯਿष੍ਯਤਿ ਭੋਜਨਮ੍। ਤਸ੍ਯਾਂ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਤੀਤਾਯਾਮਾਜਗਾਮ ਮਹਾਵ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮੂੰਹ-ਵਾਸ ਤੇ ਹੋਰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਲਿਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ ਆ ਗਿਆ।
ਪਾਰਾਸ਼ਰ੍ਯੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਦਿਵ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ੀ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਤੇऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਤਸ੍ਥੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਸ੍ਨੁषਾ ਚੈਵ ਮਾਧਵੀ
ਪਾਰਾਸਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਦਿਵ੍ਯ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲਾ ਵਿਅਾਸ, ਸਭ ਨੇ, ਮਾਧਵੀ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਮਯੇਦਂ ਮਨਸਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਦਿਤਂ ਭਰਤਰ੍षਭਾਃ। ਯਥਾ ਸ੍ਥਿਤੈਰਧਰ੍ਮੇਣ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੌਰ੍ਵਿਵਾਸਿਤਾਃ
ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਮਨ 'ਚ ਜਾਣ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਕਲ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦ੍ਵਿਦਿਤ੍ਵਾऽਸ੍ਮਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ਚਿਕੀਰ੍ष੍ਵੈ ਪਰਂ ਹਿਤਮ੍। ਨ ਵਿषਾਦੋ ਹਿ ਵਃ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਸੁਖਾਯ ਵਃ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਸੁਖ ਲਈ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸੁਹृਦ੍ਵਿਯੋਜਨਂ ਕਰ੍ਮ ਪੁਰਾਕृਤਮਰਿਨ੍ਦਮਾਃ। ਤਸ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਿਰਿਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਾ ਸ਼ੋਚਤ ਪਰਨ੍ਤਪਾਃ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੋ, ਦੋਸਤਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਕੰਮ ਸੀ; ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਹੈ—ਤੁਸੀਂ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋਵੋ।
ਸਮਾਪ੍ਤੇ ਦੁष੍ਕृਤੇ ਚੈਵ ਯੂਯਂ ਤੇ ਵੈ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਸ੍ਵਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਵਿਹਰਿष੍ਯਨ੍ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਥ ਸਬਾਨ੍ਧਵਾਃ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੁਖ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹੋਗੇ।
ਦੀਨਤੋ ਬਾਲਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਨੇਹਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ। ਤਸ੍ਮਾਦਭ੍ਯਧਿਕਃ ਸ੍ਨੇਹੋ ਯੁष੍ਮਾਸੁ ਮਮ ਸਂਪ੍ਰਤਿ
ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦੁਖੀ ਜਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਪਿਆਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੁਣ ਹੋਰ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ੍ਨੇਹਪੂਰ੍ਵਂ ਚਿਕੀਰ੍षਾਮਿ ਹਿਤਂ ਯਤ੍ਤਨ੍ਨਿਬੋਧਤ। ਵਸਤੇਹ ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਮਮਾਗਮਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ: ਇੱਥੇ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹੋ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੋ।
ਏਤਦ੍ਵੈ ਸ਼ਾਲਿਹੋਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਪਸਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਸਰਃ। ਰਮਣੀਯਮਿਦਂ ਤੋਯਂ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਸ਼੍ਰਮਾਪਹਮ੍
ਇਹ ਝੀਲ ਸ਼ਾਲੀਹੋਤ੍ਰ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਸੁਹਣਾ ਪਾਣੀ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਿਨਸ੍ਤੁ षਣ੍ਮਾਸਾਨ੍ਵਿਹਰਧ੍ਵਂ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਰਹੋ।
ਏਵਂ ਸ ਤਾਨ੍ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਵ੍ਯਾਸਃ ਪਾਰ੍ਥਾਨਰਿਨ੍ਦਮਾਨ੍। ਸ੍ਨੇਹਾਚ੍ਚ ਸਂਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਕੁਨ੍ਤੀਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਕੁੰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ।
ਸ੍ਨੁषੇ ਮਾ ਰੋਦ ਮਾ ਰੋਦੇਤ੍ਯੇਵਂ ਵ੍ਯਾਸੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ। ਜੀਵਪੁਤ੍ਰੇ ਸੁਤਸ੍ਤੇऽਯਂ ਧਰ੍ਮਨਿਤ੍ਯੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਪੁਤ੍ਰਵਧੂ, ਨਾ ਰੋ, ਨਾ ਵਿਲਾਪ ਕਰ; ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਜੀਵਦਾ ਹੈ।'