ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾ ਏਕੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਚਕਾਰ ਸਾ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤੁ ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਃ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਮੁਪਾਸ੍ਯ ਚ
ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਵੱਖਰੇ ਥਾਂ ਕੀਤਾ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤृषਿਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਰ੍ਤਾ ਜਲਮਾਤ੍ਰੇਣ ਵਰ੍ਤਯਨ੍। ਸ਼ਾਲਿਹੋਤ੍ਰਸ੍ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਪਿਆਸ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੰਗ ਹੋ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਸ਼ਾਲੀਹੋਤਰ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਵੇਖਿਆ।
ਮਨਸਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਪਾਨੀਯਂ ਭੋਜਨਂ ਮਹਤ੍। ਤਤਸ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਪृਥਯਾ ਸਹ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਖਾਣਾ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਸੋਚ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਸਮੇਤ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਯਥਾ ਜਤੁਗृਹੇ ਵृਤ੍ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ ਕृਤਂ ਚ ਯਤ੍। ਕृਤ੍ਵਾ ਕਥਾ ਬਹੁਵਿਧਾਃ ਕਥਾਨ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਤੁਗ੍ਰਹ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਘਟਨਾ ਤੇ ਰਾਖਸ ਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਬਾਰੇ detail ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਕਈ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਂਡੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ...
ਕੁਨ੍ਤੀ ਰਾਜਸੁਤਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭੀਮਸੇਨਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਯਥਾ ਪਾਣ੍ਡੁਸ੍ਤਥਾ ਮਾਨ੍ਯਸ੍ਤਵ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਕੁੰਤੀ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਪਾਂਡੁ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੀ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ।'
ਅਹਂ ਧਰ੍ਮਵਿਦਾऽਨੇਨ ਮਾਨ੍ਯਾ ਗੁਰੁਤਰਾ ਤਵ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਹਿਤਾਰ੍ਥਂ ਮੇ ਯੁਵਰਾਜ ਹਿਤਂ ਕੁਰੁ
'ਇਹ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਆਦਰਯੋਗ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪਾਂਡੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਯੁਵਰਾਜ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰ।'
ਨਿਕृਤਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਪਾਪੇਨਾਕृਤਬੁਦ੍ਧਿਨਾ। ਦੁष੍ਕृਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤੀਕਾਰਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵृਕੋਦਰ
'ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਯੋਧਨ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪੀ ਤੇ ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਹੈ। ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਉਸ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਦਾ ਕੋਈ ਇਲਾਜ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਤਿਪਯਾਹੇਨ ਯੋਗਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਦੁਰ੍ਗਮਿਮਂ ਵਾਸਂ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮ ਹਿ ਯਥਾ ਵਯਮ੍
'ਇਸ ਲਈ, ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਸਾਡੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੇ ਜੀਵਨ ਇਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹੇਗਾ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਕਠਨ ਥਾਂ ਤੇ ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਇਦਮਨ੍ਯਨ੍ਮਹਦੁਃਖਂ ਧਰ੍ਮਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਵृਕੋਦਰ। ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਅਨਙ੍ਗਾਭਿਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾ
'ਇਹ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੀ ਕਠਿਨਾਈ ਹੈ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ। ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਉਹ ਇਛਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ।'
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਚ ਮਾਂ ਚੈਵ ਵਰਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਤਃ। ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਦੇਹਿ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਸ ਨਃ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
'ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਚੁਣਿਆ। ਧਰਮ ਲਈ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੇ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਰੇਗਾ।'
ਪ੍ਰਤਿਵਾਕ੍ਯਂ ਤੁ ਨੇਚ੍ਛਾਮਿ ਆਵਯੋਰ੍ਵਚਨਂ ਕੁਰੁ
'ਪਰ ਮੈਂ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਤੂੰ ਉਹੀ ਕਰ।'
ਸ਼ਾਸਨਂ ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵੇਦਸ਼ਾਸਨਮਿਤ੍ਯਪਿ। ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਭ੍ਰਾਤृਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਤਾਂ ਚੋਵਾਚ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਮ੍
'ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦ ਦਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।' ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਖਸੀ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਿ ਸਤ੍ਯੇਨ ਸਮਯਂ ਤੇ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍।' ਯਾਵਤ੍ਕਾਲੇਨ ਭਵਤਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯੋਤ੍ਪਾਦਨਂ ਸ਼ੁਭੇ
'ਸੁਣ, ਰਾਖਸੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ: ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਲਈ ਲੱਗੇਗਾ, ਸੁਭਾਗਿਨੀ,'
ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ। `ਵਿਸ਼ੇषਤੋ ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ੇ ਮਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯ ਨੀਚਤਾਮ੍
'ਉਹ ਸਮਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਾਂਗਾ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ। ਪਰ ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨੀਚ ਜਾਤ ਨਾਂ ਦੱਸੀਂ।'
ਸਾ ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਹਿਡਿਮ੍ਬਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਤਥਾ
ਹਿਡਿੰਬਾ ਰਾਖਸੀ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਗਤਾऽਹਨਿ ਨਿਵੇਸ਼ੇषੁ ਭੋਜ੍ਯਂ ਰਾਜਾਰ੍ਹਮਾਨਯਤ੍। ਸਾ ਕਦਾਚਿਦ੍ਵਿਹਾਰਾਰ੍ਥਂ ਹਿਡਿਮ੍ਬਾ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀ
ਉਹ ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਰਾਜਾ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਲਿਆਉਂਦੀ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ, ਹਿਡਿੰਬਾ ਜੋ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਸੀ,
ਭੀਮਸੇਨਮੁਪਾਦਾਯ ਊਰ੍ਧ੍ਵਮਾਚਕ੍ਰਮਂ ਤਦਾ। ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗੇषੁ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਦੇਵਤਾਯਤਨੇषੁ ਚ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ।
ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਵਿਘृष੍ਟੇषੁ ਰਮਣੀਯੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ। ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾ ਪਰਮਂ ਰੂਪਂ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ
ਜਿੱਥੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਆਉਂਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਸੁਹਣੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ।
ਸਂਜਲ੍ਪਨ੍ਤੀ ਸੁਮਧੁਰਂ ਰਮਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍। ਤਥੈਵ ਵਨਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਪਰ੍ਵਤਦ੍ਰੁਮਸਾਨੁषੁ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ, ਟਿਲਿਆਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ 'ਚ ਵੀ।
ਸਰਸ੍ਤੁ ਰਮਣੀਯੇषੁ ਪਦ੍ਮੋਤ੍ਪਲਵਨੇषੁ ਚ। ਨਦੀਦ੍ਵੀਪਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇषੁ ਵੈਡੂਰ੍ਯਸਿਕਤੇषੁ ਚ
ਸੋਹਣੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਕਮਲ ਤੇ ਨੀਲੋਫਰ ਦੇ ਬਾਗਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਟਾਪੂਆਂ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ, ਤੇ ਪਤ्थਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਰੇਤਾਂ 'ਤੇ ਵੀ।
ਦੇਵਾਰਣ੍ਯੇषੁ ਪੁਣ੍ਯੇषੁ ਤਥਾ ਪਰ੍ਵਤਸਾਨੁषੁ। ਸੁਤੀਰ੍ਥਵਨਤੋਯਾਸੁ ਤਥਾ ਗਿਰਿਨਦੀषੁ ਚ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਟਿਲਿਆਂ, ਸਾਫ਼ ਘਾਟਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਪਾਣੀ, ਤੇ ਪਹਾੜੀ ਦਰਿਆਵਾਂ 'ਚ ਵੀ।
ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇषੁ ਭਣਿਹੇਮਯੁਤੇषੁ ਚ। ਗੁਹ੍ਯਕਾਨਾਂ ਨਿਵਾਸੇषੁ ਕੁਲਪਰ੍ਵਤਸਾਨੁषੁ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ, ਗੁਪਤ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵਸੇਬਿਆਂ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ 'ਤੇ ਵੀ।
ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਫਲਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਮਾਨਸੇषੁ ਵਨੇषੁ ਚ। ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਪਰਮਂ ਰੂਪਂ ਰਮਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍
ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਫਲ ਲਗਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਤੇ ਮਨਭਾਵਨ ਜੰਗਲਾਂ 'ਚ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਦਿਖਾ ਕੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਯਥਾ ਸੁਮੋਦਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸੁਕृਤ੍ਯਪ੍ਸਰਸਾ ਸਹ। ਸੁਤਰਾਂ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤਥਾ ਰੇਮੇ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੁਰਗ 'ਚ ਚੰਗੀ ਅਪਸਰਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਿਹਾ।
ਸ਼ੁਭਂ ਹਿ ਜਘਨਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਵਰ੍ਣਮਣਿਮੇਖਲਮ੍। ਨ ਤਤਰ੍ਪ ਤਦਾ ਮृਦ੍ਗਨ੍ਭੀਮਸੇਨੋ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਸ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕਮਰ, ਰੰਗ-ਮਿਲਦੇ ਮਣੀਆਂ ਵਾਲੀ ਕਮਰਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੇਖਣ 'ਤੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਜ ਨਹੀਂ ਆਏ।
ਰਮਯਨ੍ਤੀ ਤਤੋ ਭੀਮਂ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਮਨੋਜਵਾ। ਸਾ ਰੇਮੇ ਤੇਨ ਸਂਹਰ੍षਾਤ੍ਤृਪ੍ਯਨ੍ਤੀ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਫੁਰਤੀਲੇ ਮਨ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਭੀਮ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰੱਜਦੀ ਰਹੀ।
ਅਹਸ੍ਸੁ ਰਮਯਨ੍ਤੀ ਸਾ ਨਿਸ਼ਾਕਾਲੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍। ਆਨੀਯ ਵੈ ਸ੍ਵਕੇ ਗੇਹੇ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਮਾਤਰਮ੍
ਦਿਨ 'ਚ ਉਹ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਇਆ।
ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਪਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਤਥਾ। ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪਰਿਚਰਨ੍ਤੀ ਸਾ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇਵਸਨ੍ਨਿਸ਼ਾਂ
ਪਾਂਡਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਕੁੰਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਕਾਮਾਂਸ਼੍ਚ ਮੁਖਵਾਸਾਦੀਨਾਨਯਿष੍ਯਤਿ ਭੋਜਨਮ੍। ਤਸ੍ਯਾਂ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਤੀਤਾਯਾਮਾਜਗਾਮ ਮਹਾਵ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮੂੰਹ-ਵਾਸ ਤੇ ਹੋਰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਲਿਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ ਆ ਗਿਆ।
ਪਾਰਾਸ਼ਰ੍ਯੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਦਿਵ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ੀ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਤੇऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਤਸ੍ਥੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਸ੍ਨੁषਾ ਚੈਵ ਮਾਧਵੀ
ਪਾਰਾਸਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਦਿਵ੍ਯ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲਾ ਵਿਅਾਸ, ਸਭ ਨੇ, ਮਾਧਵੀ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।