ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੇषਾ ਹਿ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਧਰ੍ਮਂ ਵਦਤਿ ਸਾਧੁ ਵੈ। ਭਾਵੇਨ ਦੁष੍ਟਾ ਭੀਮਂ ਵੈ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ
ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਦੀ ਗੱਲ ਰਾਹੀਂ ਸੱਚਾ ਧਰਮ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੋਟਾ ਹੈ, ਪਰ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਭੀਮ ਨੂੰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਏਵਮੇਤਦ੍ਯਥਾऽऽਤ੍ਥ ਤ੍ਵਂ ਹਿਡਿਮ੍ਬੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਹਿਡਿੰਬਾ, ਇਹੀ ਸਚ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਧਰ੍ਮੇ ਯਥਾ ਬ੍ਰੂਯਾਂ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ। `ਨਿਤ੍ਯਂ ਕृਤਾਹ੍ਨਿਕਾ ਸ੍ਨਾਤਾ ਕृਤਸ਼ੌਚਾ ਸੁਰੂਪਿਣੀ
ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਧਰਮ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ, ਸਾਫ ਰਹਿ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਬਣੀ ਰਹਿ।
ਸ੍ਨਾਤਂ ਕृਤਾਹ੍ਨਿਕਂ ਭਦ੍ਰੇ ਕृਤਕੌਤੁਕਮਙ੍ਗਲਮ੍। ਭੀਮਸੇਨਂ ਭਜੇਥਾਸ੍ਤ੍ਵਮੁਦਿਤੇ ਵੈ ਦਿਵਾਕਰੇ
ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾਵੇਂ ਜਦ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇ।
ਅਹਸ੍ਸੁ ਵਿਹਰਾਨੇਨ ਯਥਾਕਾਮਂ ਮਨੋਜਵਾ। ਅਯਂ ਤ੍ਵਾਨਯਿਤਵ੍ਯਸ੍ਤੇ ਭੀਮਸੇਨਃ ਸਦਾ ਨਿਸ਼ਿ
ਦਿਨ ਵਿਚ ਤੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਘੁੰਮ, ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੀ। ਪਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਪ੍ਰਾਕ੍ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਤੋ ਵਿਮੋਕ੍ਤਵ੍ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਏਵਂ ਰਮਸ੍ਵ ਭੀਮੇਨ ਯਾਵਦ੍ਗਰ੍ਭਸ੍ਯ ਵੇਦਨਮ੍
ਸਵੇਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਮ ਨਾਲ ਰਹਿ ਜਦ ਤੱਕ ਗਰਭ ਦੇ ਲੱਛਣ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਹੋਣ।
ਏष ਤੇ ਸਮਯੋ ਭਦ੍ਰੇ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾ ਚਾਪ੍ਰਮਤ੍ਤਯਾ। ਨਿਤ੍ਯਾਨੁਕੂਲਯਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ਼ੋਭਨਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਹ ਤੇਰਾ ਵਾਅਦਾ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਮਹਿਲਾ। ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗਾ ਮਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੁਨ੍ਤੀਮਙ੍ਗੇऽਧਿਰੋਪ੍ਯ ਸਾ। ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਾਨ੍ਤਰਗਤਾ ਯਮਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਪੁਰਸ੍ਕृਤਾ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਤੇ ਚੁਕਿਆ, ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਜੁੜਵਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਿਆ।
ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ ਯਾਤਿ ਹਿਡਿਮ੍ਬਾ ਭੀਮਗਾਮਿਨੀ। ਸ਼ਾਲਿਹੋਤ੍ਰਸਰੋ ਰਮ੍ਯਮਾਸਸਾਦ ਜਲਾਰ੍ਥਿਨੀ
ਹਿਡਿੰਬਾ, ਜੋ ਭੀਮ ਨਾਲ ਚੱਲਦੀ ਸੀ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਪਾਸੋਂ ਗਈ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸ਼ਾਲੀਹੋਤ੍ਰ ਦੀ ਸੁਹਾਵਣੀ ਝੀਲ ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ।
ਵਨਸ੍ਪਤਿਤਲਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪਰਿਮृਜ੍ਯ ਗृਹਂ ਯਥਾ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਵਾਸਂ ਸਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਣਮਯਂ ਤਥਾ
ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਘਰ ਵਾਂਗ ਸਾਫ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਝੋਪੜੀ ਬਣਾਈ।
ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾ ਏਕੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਚਕਾਰ ਸਾ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤੁ ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਃ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਮੁਪਾਸ੍ਯ ਚ
ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਵੱਖਰੇ ਥਾਂ ਕੀਤਾ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤृषਿਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਰ੍ਤਾ ਜਲਮਾਤ੍ਰੇਣ ਵਰ੍ਤਯਨ੍। ਸ਼ਾਲਿਹੋਤ੍ਰਸ੍ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਪਿਆਸ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੰਗ ਹੋ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਸ਼ਾਲੀਹੋਤਰ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਵੇਖਿਆ।
ਮਨਸਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਪਾਨੀਯਂ ਭੋਜਨਂ ਮਹਤ੍। ਤਤਸ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਪृਥਯਾ ਸਹ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਖਾਣਾ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਸੋਚ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਸਮੇਤ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਯਥਾ ਜਤੁਗृਹੇ ਵृਤ੍ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ ਕृਤਂ ਚ ਯਤ੍। ਕृਤ੍ਵਾ ਕਥਾ ਬਹੁਵਿਧਾਃ ਕਥਾਨ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਤੁਗ੍ਰਹ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਘਟਨਾ ਤੇ ਰਾਖਸ ਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਬਾਰੇ detail ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਕਈ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਂਡੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ...
ਕੁਨ੍ਤੀ ਰਾਜਸੁਤਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭੀਮਸੇਨਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਯਥਾ ਪਾਣ੍ਡੁਸ੍ਤਥਾ ਮਾਨ੍ਯਸ੍ਤਵ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਕੁੰਤੀ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਪਾਂਡੁ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੀ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ।'
ਅਹਂ ਧਰ੍ਮਵਿਦਾऽਨੇਨ ਮਾਨ੍ਯਾ ਗੁਰੁਤਰਾ ਤਵ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਹਿਤਾਰ੍ਥਂ ਮੇ ਯੁਵਰਾਜ ਹਿਤਂ ਕੁਰੁ
'ਇਹ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਆਦਰਯੋਗ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪਾਂਡੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਯੁਵਰਾਜ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰ।'
ਨਿਕृਤਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਪਾਪੇਨਾਕृਤਬੁਦ੍ਧਿਨਾ। ਦੁष੍ਕृਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤੀਕਾਰਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵृਕੋਦਰ
'ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਯੋਧਨ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪੀ ਤੇ ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਹੈ। ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਉਸ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਦਾ ਕੋਈ ਇਲਾਜ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਤਿਪਯਾਹੇਨ ਯੋਗਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਦੁਰ੍ਗਮਿਮਂ ਵਾਸਂ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮ ਹਿ ਯਥਾ ਵਯਮ੍
'ਇਸ ਲਈ, ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਸਾਡੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੇ ਜੀਵਨ ਇਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹੇਗਾ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਕਠਨ ਥਾਂ ਤੇ ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਇਦਮਨ੍ਯਨ੍ਮਹਦੁਃਖਂ ਧਰ੍ਮਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਵृਕੋਦਰ। ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਅਨਙ੍ਗਾਭਿਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾ
'ਇਹ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੀ ਕਠਿਨਾਈ ਹੈ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ। ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਉਹ ਇਛਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ।'
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਚ ਮਾਂ ਚੈਵ ਵਰਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਤਃ। ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਦੇਹਿ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਸ ਨਃ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
'ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਚੁਣਿਆ। ਧਰਮ ਲਈ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੇ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਰੇਗਾ।'
ਪ੍ਰਤਿਵਾਕ੍ਯਂ ਤੁ ਨੇਚ੍ਛਾਮਿ ਆਵਯੋਰ੍ਵਚਨਂ ਕੁਰੁ
'ਪਰ ਮੈਂ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਤੂੰ ਉਹੀ ਕਰ।'
ਸ਼ਾਸਨਂ ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵੇਦਸ਼ਾਸਨਮਿਤ੍ਯਪਿ। ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਭ੍ਰਾਤृਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਤਾਂ ਚੋਵਾਚ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਮ੍
'ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦ ਦਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।' ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਖਸੀ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਿ ਸਤ੍ਯੇਨ ਸਮਯਂ ਤੇ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍।' ਯਾਵਤ੍ਕਾਲੇਨ ਭਵਤਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯੋਤ੍ਪਾਦਨਂ ਸ਼ੁਭੇ
'ਸੁਣ, ਰਾਖਸੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ: ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਲਈ ਲੱਗੇਗਾ, ਸੁਭਾਗਿਨੀ,'
ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ। `ਵਿਸ਼ੇषਤੋ ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ੇ ਮਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯ ਨੀਚਤਾਮ੍
'ਉਹ ਸਮਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਾਂਗਾ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ। ਪਰ ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨੀਚ ਜਾਤ ਨਾਂ ਦੱਸੀਂ।'
ਸਾ ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਹਿਡਿਮ੍ਬਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਤਥਾ
ਹਿਡਿੰਬਾ ਰਾਖਸੀ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਗਤਾऽਹਨਿ ਨਿਵੇਸ਼ੇषੁ ਭੋਜ੍ਯਂ ਰਾਜਾਰ੍ਹਮਾਨਯਤ੍। ਸਾ ਕਦਾਚਿਦ੍ਵਿਹਾਰਾਰ੍ਥਂ ਹਿਡਿਮ੍ਬਾ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀ
ਉਹ ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਰਾਜਾ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਲਿਆਉਂਦੀ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ, ਹਿਡਿੰਬਾ ਜੋ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਸੀ,
ਭੀਮਸੇਨਮੁਪਾਦਾਯ ਊਰ੍ਧ੍ਵਮਾਚਕ੍ਰਮਂ ਤਦਾ। ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗੇषੁ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਦੇਵਤਾਯਤਨੇषੁ ਚ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ।
ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਵਿਘृष੍ਟੇषੁ ਰਮਣੀਯੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ। ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾ ਪਰਮਂ ਰੂਪਂ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ
ਜਿੱਥੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਆਉਂਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਸੁਹਣੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ।
ਸਂਜਲ੍ਪਨ੍ਤੀ ਸੁਮਧੁਰਂ ਰਮਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍। ਤਥੈਵ ਵਨਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਪਰ੍ਵਤਦ੍ਰੁਮਸਾਨੁषੁ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ, ਟਿਲਿਆਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ 'ਚ ਵੀ।
ਸਰਸ੍ਤੁ ਰਮਣੀਯੇषੁ ਪਦ੍ਮੋਤ੍ਪਲਵਨੇषੁ ਚ। ਨਦੀਦ੍ਵੀਪਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇषੁ ਵੈਡੂਰ੍ਯਸਿਕਤੇषੁ ਚ
ਸੋਹਣੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਕਮਲ ਤੇ ਨੀਲੋਫਰ ਦੇ ਬਾਗਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਟਾਪੂਆਂ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ, ਤੇ ਪਤ्थਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਰੇਤਾਂ 'ਤੇ ਵੀ।