ਚਿਰਾਯਮਾਣਾਂ ਮਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸ ਪੁਰੁषਾਦਕਃ। ਸ੍ਵਯਮੇਵਾਗਤੋ ਹਨ੍ਤੁਮਿਮਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਵਾਤ੍ਮਜਾਨ੍
ਜਦ ਉਸ ਮਨੁੱਖ-ਭੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਦੇਰ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਉਹ ਖੁਦ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਤੇਨ ਮਮ ਕਾਨ੍ਤੇਨ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ। ਬਲਾਦਿਤੋ ਵਿਨਿष੍ਪਿष੍ਯ ਵ੍ਯਪਨੀਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਪਰ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਕਰ੍षਨ੍ਤੌ ਮਹਾਵੇਗੌ ਗਰ੍ਜਮਾਨੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਪਸ਼੍ਯੈਵਂ ਯੁਧਿ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਵੇਤੌ ਚ ਨਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ
ਵੇਖ, ਇਹ ਦੋਨੋ — ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ — ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਤੇ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਵਚਨਮੁਤ੍ਪਪਾਤ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਨਕੁਲਸ਼੍ਚੈਵ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਅਰਜੁਨ, ਨਕੁਲ ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਸਾਹਦੇਵ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਤੌ ਤੇ ਦਦृਸ਼ੁਰਾਸਕ੍ਤੌ ਵਿਕਰ੍षਨ੍ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਮਾਣੌ ਜਯਂ ਚੈਵ ਸਿਂਹਾਵਿਵ ਬਲੋਤ੍ਕਟੌ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਖਿੱਚਦੇ ਹੋਏ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤਵਰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਥਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਵਿਕਰ੍षਨ੍ਤੌ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਦਾਵਾਗ੍ਨਿਧੂਮਸਦृਸ਼ਂ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਰਜਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਫ਼ੀ ਪਾ ਕੇ ਖਿੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਧੂੰਏ ਵਾਂਗ ਧੂੜ ਉਠਾ ਦਿੱਤੀ।
ਵਸੁਧਾਰੇਣੁਸਂਵੀਤੌ ਵਸੁਧਾਧਰਸਨ੍ਨਿਭੌ। ਬਭ੍ਰਾਜਤੁਰ੍ਯਥਾ ਸ਼ੈਲੌ ਨੀਹਾਰੇਣਾਭਿਸਂਵृਤੌ
ਧਰਤੀ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਲਗਦੇ, ਉਹ ਦੋਨੋ ਮਿਸਤਰੀ ਵਿੱਚ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਦੋ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ ਤਦਾ ਭੀਮਂ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਮਾਨਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ। ਉਵਾਚੇਦਂ ਵਚਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰਹਸਞ੍ਛਨਕੈਰਿਵ
ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਭੀਮ ਮਾਭੈਰ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਬੁਧ੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍। ਸਮੇਤਂ ਭੀਮਰੂਪੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਸ਼੍ਰਮਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਭੀਮ, ਡਰੋ ਨਾ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ। ਅਸੀਂ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ—ਇਹ ਭੀਮ ਹੀ ਹੈ ਜਾਂ ਭੀਮ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਰਾਕਸ਼ਸ।
ਸਾਹਾਯ੍ਯੇऽਸ੍ਮਿ ਸ੍ਥਿਤਃ ਪਾਰ੍ਥ ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍। ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਮਾਤਰਂ ਗੋਪਯਿष੍ਯਤਃ
ਪਾਰਥ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਇਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਹਦੇਵ ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਗੇ।
ਉਦਾਸੀਨੋ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਨ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸਂਭ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਨ ਜਾਤ੍ਵਯਂ ਪੁਨਰ੍ਜੀਵੇਨ੍ਮਦ੍ਬਾਹ੍ਵਨ੍ਤਰਮਾਗਤਃ
ਤੂੰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਵੇਖ, ਘਬਰਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੇ ਬਾਹਾਂ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮੁੜ ਕਦੇ ਜਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕਦਾ।
ਭੁਜਯੋਰਨ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਅਮृਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਵੀਰ੍ਯੇਣ ਮृਤੋ ਮਾ ਭੂਦਿਤਿ ਧ੍ਵਨਿਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਬਾਹਾਂ ਵਿਚ ਆਇਆ ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਪਾਰਥ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਰਿਆ ਹੀ ਸਮਝੋ; ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਰਹੇ।
ਅਯਮਸ੍ਮਾਂਸ੍ਤੁ ਨੋ ਹਨ੍ਯਾਜ੍ਜਾਤੁ ਪਾਰ੍ਥ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਜੀਵਨ੍ਤਂ ਨ ਪ੍ਰਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਾ ਭੈषੀਰ੍ਭਰਤਰ੍षਭ
ਪਾਰਥ, ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਜਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ; ਡਰੋ ਨਾ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ।
ਪੂਰ੍ਵਰਾਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੋऽਸਿ ਭੀਮ ਕ੍ਰੂਰੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਕ੍ਸ਼ਪਾ ਵ੍ਯੁष੍ਟਾ ਨ ਚੇਦਾਨੀਂ ਸਮਾਪ੍ਤੋਸੀਨ੍ਮਹਾਰਣਃ
ਭੀਮ, ਰਾਤ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪਹਰ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਕਠੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਆਕਰਮਣ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਜੇ ਰਾਤ ਮੁਕਦੀ ਨਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵੀ ਅਜੇ ਖਤਮ ਨਾ ਹੁੰਦੀ।
ਕਿਮੇਨਨ ਚਿਰਂ ਭੀਮ ਜੀਵਤਾ ਪਾਪਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਗਨ੍ਤਵ੍ਯੇ ਨ ਚਿਰਂ ਸ੍ਥਾਤੁਮਿਹ ਸ਼ਕ੍ਯਮਰਿਨ੍ਦਮ
ਭੀਮ, ਇਹ ਮਾੜਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਜਿੰਦਾ ਰਹੇਗਾ? ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਵਕਤ ਰਹਿਣਾ ਇਸ ਲਈ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ।
ਪੁਰਾ ਸਂਰਜ੍ਯਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀ ਪੁਰਾ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ। ਰੌਦ੍ਰੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਪ੍ਰਬਲਾਨਿ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੁਤ
ਜਦੋਂ ਪੂਰਬ ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਦੋਂ ਸਵੇਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਇਸ ਕੜੀ ਘੜੀ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਰਸ੍ਵ ਭੀਮ ਮਾ ਕ੍ਰੀਡ ਜਹਿ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਪੁਰਾ ਵਿਕੁਰੁਤੇ ਮਾਯਾਂ ਭੁਜਯੋਃ ਸਾਰਮਰ੍ਪਯ
ਭੀਮ, ਜਲਦੀ ਕਰ, ਖੇਡ ਨਾ ਕਰ; ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਵਰਤੇ—ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਬਾਹਾਂ ਵਿਚ ਲਾ।
ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨੋ ਵੇਤ੍ਥ ਨਰਾਣਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ। ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਜਹਿ ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪੁਰਾ ਵृਤ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਮਾਰ ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਅਥਵਾ ਮਨ੍ਯਸੇ ਭਾਰਂ ਤ੍ਵਮਿਮਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਯੁਧਿ। ਆਤਿष੍ਠੇ ਤਵ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਵ ਤੁ ਹਨ੍ਯਤਾਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਡਾ ਭਾਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਥਾਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਅਥਵਾ ਤ੍ਵਹਮੇਵੈਨਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਵृਕੋਦਰ। ਕृਤਕਰ੍ਮਾ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸਾਧੁ ਤਾਵਦੁਪਾਰਮ
ਜਾਂ ਫਿਰ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਮੈਂ ਖੁਦ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਤੇ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹੈਂ—ਹੁਣ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਆਰਾਮ ਕਰ।
ਅਰ੍ਜੁਨੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਭੀਮੋ ਰੋषਾਜ੍ਜ੍ਵਲਨ੍ਨਿਵ। ਬਲਮਾਹਾਰਯਾਮਾਸ ਯਦ੍ਵਾਯੋਰ੍ਜਗਤਃ ਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਐਸਾ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਭੀਮ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਅੰਤ ਲਿਆਉਣ ਲਈ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਮ੍ਬੁਦਾਭਸ੍ਯ ਭੀਮੋ ਰੋषਾਤ੍ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਅਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਾਭ੍ਰਾਮਯਦ੍ਦੇਹਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਭੀਮ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਫੜਕੇ, ਸੌ ਗੁਣਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ।
ਇਤਿ ਚੋਵਾਚ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭ੍ਰਾਮਯਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਂ ਤਨੁਮ੍। ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰਭਿਗਰ੍ਜਨ੍ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਭੀਮਸੇਨ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਗرجਦਾ ਗਿਆ।
ਨਰਮਾਂਸੈਰ੍ਵृਥਾ ਪੁष੍ਟੋ ਵृਥਾ ਵृਦ੍ਧੋ ਵृਥਾਮਤਿਃ। ਵृਥਾਮਰਣਮਰ੍ਹਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵृਥਾਦ੍ਯ ਨ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਮੋਟਾ ਹੋਇਆ, ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਤੂੰ ਵਿਅਰਥ ਮੌਤ ਦਾ ਹਕਦਾਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਅੱਜ ਤੂੰ ਰਹਿਣਾ ਨਹੀਂ।
ਕ੍ਸ਼ੇਮਮਦ੍ਯ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਵਨਮਕਣ੍ਟਕਮ੍। ਨ ਪੁਨਰ੍ਮਾਨੁषਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਸਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਕਾਂਟਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਾਂਗਾ। ਰਾਕਸ਼ਸ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਕਦੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤਂ ਨਿष੍ਪਿष੍ਯ ਧਰਣੀਤਲੇ। ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਮਵਪੀਡ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪਸ਼ੁਮਾਰਮਮਾਰਯਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਦਬਾਇਆ, ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਮਾਰ੍ਯਮਾਣੋ ਭੀਮੇਨ ਨਨਾਦ ਵਿਪੁਲਂ ਸ੍ਵਨਮ੍। ਪੂਰਯਂਸ੍ਤਦ੍ਵਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਲਾਰ੍ਦ੍ਰੇ ਇਵ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਃ
ਭੀਮ ਦੇ ਵਲੋਂ ਦਬਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਡੌਲ ਵੱਜਦੀ ਹੋਵੇ।
ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਯੋਕ੍ਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤਂ ਬਲਵਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ। `ਸਮੁਦ੍ਧਾਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਸਗ੍ਰੀਵਂ ਤਦਪਾਹਰਤ੍
ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਤੇ ਗਰਦਨ ਇਕੱਠੇ ਉਚੱਕ ਕੇ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਸਗ੍ਰੀਵਂ ਤਦੁਦਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍। ਤਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕਰ੍ਣਨਯਨਂ ਨਿਰ੍ਜਿਹ੍ਵਂ ਰੁਧਿਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਤੇ ਗਰਦਨ ਵੱਖ ਕਰ ਕੇ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਨ ਉੱਡੇ ਹੋਏ, ਅੱਖਾਂ ਕੱਢੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜੀਭ ਨਿਕਲ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਅਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਵਿਦ੍ਧਂ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਸ਼ਿਰੋ ਵਿਦਸ਼ਨਂ ਬਭੌ। ਪ੍ਰਸਾਰਿਤਭੁਜੋਦ੍ਧृष੍ਟੋ ਭਿਨ੍ਨਮਾਂਸਤ੍ਵਗਨ੍ਤਰਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਦੂਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਚੰਬੜੀ ਤੇ ਮਾਸ ਫਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬਾਂਹਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।