ਤਯੋਃ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਹਤਾ ਵਿਬੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤੇ ਨਰਰ੍षਭਾਃ। ਸਹ ਮਾਤ੍ਰਾ ਚ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਹਿਡਿਮ੍ਬਾਮਗ੍ਰਤਃਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਜਾਗ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਆਪਣੇ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਦੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤੇ ਹਿਡਿਮ੍ਬਾਯਾ ਰੂਪਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤਿਮਾਨੁषਮ੍। ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾ ਬਭੂਵੁਃ ਪृਥਯਾ ਸਹ
ਜਦ ਉਹ ਜਾਗੇ ਅਤੇ ਹਿਡਿੰਬਾ ਦਾ ਮਨੁੱਖੀ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਪੁਰਖ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਕੁਨ੍ਤੀ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਨਾਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਰੂਪਸਂਪਦਾ। ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਸ਼ੈਨਃ
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ 'ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਧੀਰਜ ਦੇ ਕੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਕਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਸੁਰਗਰ੍ਭਾਭੇ ਕਾਵਾऽਸਿ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ। ਕੇਨ ਕਾਰ੍ਯੇਣ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕੁਤਸ਼੍ਚਾਗਮਨਂ ਤਵ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਦੇਵੀ ਵਰਗੀ ਲਗਦੀ ਹੈਂ? ਕਿਹੜੀ ਘਰ ਦੀ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ? ਕਿਸ ਕੰਮ ਲਈ ਆਈ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਹੈਂ?
ਯਦਿ ਵਾऽਸ੍ਯ ਵਨਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਤਾ ਯਦਿ ਵਾऽਪ੍ਸਰਾਃ। ਆਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮਮ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚੇਹ ਤਿष੍ਠਸਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਜੰਗਲ ਦੀ ਕੋਈ ਦੇਵੀ ਹੈਂ ਜਾਂ ਅਪਸਰਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ, ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਖੜੀ ਹੈਂ?
ਯਦੇਤਤ੍ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਵਨਂ ਨੀਲਮੇਘਨਿਂ ਮਹਤ੍। ਨਿਵਾਸੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯੈष ਹਿਡਿਮ੍ਬਸ੍ਯ ਮਮੈਵ ਚ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ, ਜੋ ਤੂੰ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਕਾਲੀ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਿਡਿੰਬਾ ਦਾ ਤੇ ਮੇਰਾ ਘਰ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਮਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਗਿਨੀਂ ਵਿਦ੍ਦਿ ਭਾਮਿਨਿ। ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸਂਪ੍ਰੇषਿਤਾਮਾਰ੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਸਪੁਤ੍ਰਾਂ ਜਿਘਾਂਸਤਾ
ਸੋਹਣੀਏ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਭੈਣ ਸਮਝ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।
ਕ੍ਰੂਰਬੁਦ੍ਧੇਰਹਂ ਤਸ੍ਯ ਵਚਨਾਦਾਗਤਾ ਤ੍ਵਿਹ। ਅਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਨਵਹੇਮਾਭਂ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਕਠੋਰ ਮਨ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਈ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਨਵੇਂ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ, ਵੇਖਿਆ।
ਤਤੋऽਹਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਭਾਵੇ ਵਿਚਰਤਾ ਸ਼ੁਭੇ। ਚੋਦਿਤਾ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਮਨ੍ਮਥੇਨ ਵਸ਼ਾਨੁਗਾ
ਫਿਰ, ਨੀਕ ਜੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ ਨੇ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਵृਤੋ ਮਯਾ ਭਰ੍ਤਾ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਅਪਨੇਤੁਂ ਚ ਯਤਿਤੋ ਨ ਚੈਵ ਸ਼ਕਿਤੋ ਮਯਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਲਿਆ, ਤੇ ਦਿਲੋਂ ਹਟਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਹਟ ਨਹੀਂ ਸਕੀ।
ਚਿਰਾਯਮਾਣਾਂ ਮਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸ ਪੁਰੁषਾਦਕਃ। ਸ੍ਵਯਮੇਵਾਗਤੋ ਹਨ੍ਤੁਮਿਮਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਵਾਤ੍ਮਜਾਨ੍
ਜਦ ਉਸ ਮਨੁੱਖ-ਭੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਦੇਰ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਉਹ ਖੁਦ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਤੇਨ ਮਮ ਕਾਨ੍ਤੇਨ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ। ਬਲਾਦਿਤੋ ਵਿਨਿष੍ਪਿष੍ਯ ਵ੍ਯਪਨੀਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਪਰ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਕਰ੍षਨ੍ਤੌ ਮਹਾਵੇਗੌ ਗਰ੍ਜਮਾਨੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਪਸ਼੍ਯੈਵਂ ਯੁਧਿ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਵੇਤੌ ਚ ਨਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ
ਵੇਖ, ਇਹ ਦੋਨੋ — ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ — ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਤੇ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਵਚਨਮੁਤ੍ਪਪਾਤ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਨਕੁਲਸ਼੍ਚੈਵ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਅਰਜੁਨ, ਨਕੁਲ ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਸਾਹਦੇਵ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਤੌ ਤੇ ਦਦृਸ਼ੁਰਾਸਕ੍ਤੌ ਵਿਕਰ੍षਨ੍ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਮਾਣੌ ਜਯਂ ਚੈਵ ਸਿਂਹਾਵਿਵ ਬਲੋਤ੍ਕਟੌ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਖਿੱਚਦੇ ਹੋਏ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤਵਰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਥਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਵਿਕਰ੍षਨ੍ਤੌ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਦਾਵਾਗ੍ਨਿਧੂਮਸਦृਸ਼ਂ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਰਜਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਫ਼ੀ ਪਾ ਕੇ ਖਿੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਧੂੰਏ ਵਾਂਗ ਧੂੜ ਉਠਾ ਦਿੱਤੀ।
ਵਸੁਧਾਰੇਣੁਸਂਵੀਤੌ ਵਸੁਧਾਧਰਸਨ੍ਨਿਭੌ। ਬਭ੍ਰਾਜਤੁਰ੍ਯਥਾ ਸ਼ੈਲੌ ਨੀਹਾਰੇਣਾਭਿਸਂਵृਤੌ
ਧਰਤੀ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਲਗਦੇ, ਉਹ ਦੋਨੋ ਮਿਸਤਰੀ ਵਿੱਚ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਦੋ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ ਤਦਾ ਭੀਮਂ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਮਾਨਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ। ਉਵਾਚੇਦਂ ਵਚਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰਹਸਞ੍ਛਨਕੈਰਿਵ
ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਭੀਮ ਮਾਭੈਰ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਬੁਧ੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍। ਸਮੇਤਂ ਭੀਮਰੂਪੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਸ਼੍ਰਮਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਭੀਮ, ਡਰੋ ਨਾ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ। ਅਸੀਂ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ—ਇਹ ਭੀਮ ਹੀ ਹੈ ਜਾਂ ਭੀਮ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਰਾਕਸ਼ਸ।
ਸਾਹਾਯ੍ਯੇऽਸ੍ਮਿ ਸ੍ਥਿਤਃ ਪਾਰ੍ਥ ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍। ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਮਾਤਰਂ ਗੋਪਯਿष੍ਯਤਃ
ਪਾਰਥ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਇਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਹਦੇਵ ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਗੇ।
ਉਦਾਸੀਨੋ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਨ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸਂਭ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਨ ਜਾਤ੍ਵਯਂ ਪੁਨਰ੍ਜੀਵੇਨ੍ਮਦ੍ਬਾਹ੍ਵਨ੍ਤਰਮਾਗਤਃ
ਤੂੰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਵੇਖ, ਘਬਰਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੇ ਬਾਹਾਂ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮੁੜ ਕਦੇ ਜਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕਦਾ।
ਭੁਜਯੋਰਨ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਅਮृਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਵੀਰ੍ਯੇਣ ਮृਤੋ ਮਾ ਭੂਦਿਤਿ ਧ੍ਵਨਿਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਬਾਹਾਂ ਵਿਚ ਆਇਆ ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਪਾਰਥ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਰਿਆ ਹੀ ਸਮਝੋ; ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਰਹੇ।
ਅਯਮਸ੍ਮਾਂਸ੍ਤੁ ਨੋ ਹਨ੍ਯਾਜ੍ਜਾਤੁ ਪਾਰ੍ਥ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਜੀਵਨ੍ਤਂ ਨ ਪ੍ਰਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਾ ਭੈषੀਰ੍ਭਰਤਰ੍षਭ
ਪਾਰਥ, ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਜਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ; ਡਰੋ ਨਾ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ।
ਪੂਰ੍ਵਰਾਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੋऽਸਿ ਭੀਮ ਕ੍ਰੂਰੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਕ੍ਸ਼ਪਾ ਵ੍ਯੁष੍ਟਾ ਨ ਚੇਦਾਨੀਂ ਸਮਾਪ੍ਤੋਸੀਨ੍ਮਹਾਰਣਃ
ਭੀਮ, ਰਾਤ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪਹਰ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਕਠੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਆਕਰਮਣ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਜੇ ਰਾਤ ਮੁਕਦੀ ਨਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵੀ ਅਜੇ ਖਤਮ ਨਾ ਹੁੰਦੀ।
ਕਿਮੇਨਨ ਚਿਰਂ ਭੀਮ ਜੀਵਤਾ ਪਾਪਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਗਨ੍ਤਵ੍ਯੇ ਨ ਚਿਰਂ ਸ੍ਥਾਤੁਮਿਹ ਸ਼ਕ੍ਯਮਰਿਨ੍ਦਮ
ਭੀਮ, ਇਹ ਮਾੜਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਜਿੰਦਾ ਰਹੇਗਾ? ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਵਕਤ ਰਹਿਣਾ ਇਸ ਲਈ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ।
ਪੁਰਾ ਸਂਰਜ੍ਯਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀ ਪੁਰਾ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ। ਰੌਦ੍ਰੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਪ੍ਰਬਲਾਨਿ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੁਤ
ਜਦੋਂ ਪੂਰਬ ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਦੋਂ ਸਵੇਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਇਸ ਕੜੀ ਘੜੀ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਰਸ੍ਵ ਭੀਮ ਮਾ ਕ੍ਰੀਡ ਜਹਿ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਪੁਰਾ ਵਿਕੁਰੁਤੇ ਮਾਯਾਂ ਭੁਜਯੋਃ ਸਾਰਮਰ੍ਪਯ
ਭੀਮ, ਜਲਦੀ ਕਰ, ਖੇਡ ਨਾ ਕਰ; ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਵਰਤੇ—ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਬਾਹਾਂ ਵਿਚ ਲਾ।
ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨੋ ਵੇਤ੍ਥ ਨਰਾਣਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ। ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਜਹਿ ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪੁਰਾ ਵृਤ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਮਾਰ ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਅਥਵਾ ਮਨ੍ਯਸੇ ਭਾਰਂ ਤ੍ਵਮਿਮਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਯੁਧਿ। ਆਤਿष੍ਠੇ ਤਵ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਵ ਤੁ ਹਨ੍ਯਤਾਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਡਾ ਭਾਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਥਾਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਅਥਵਾ ਤ੍ਵਹਮੇਵੈਨਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਵृਕੋਦਰ। ਕृਤਕਰ੍ਮਾ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸਾਧੁ ਤਾਵਦੁਪਾਰਮ
ਜਾਂ ਫਿਰ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਮੈਂ ਖੁਦ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਤੇ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹੈਂ—ਹੁਣ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਆਰਾਮ ਕਰ।