ਭਙੂਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਹਾਸ਼ਾਖਾਂਸ੍ਤਾਡਯਾਮਾਸਤੁਃ ਕ੍ਰੁਧਾ। ਸਾਲਤਾਲਤਮਾਲਾਮ੍ਰਵਟਾਰ੍ਜੁਨਵਿਭੀਤਕਾਨ੍
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਵੱਡੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਤੋੜ ਕੇ, ਸਾਲ, ਤਾਲ, ਤਮਾਲ, ਆਮ, ਵਟ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਵਿਭੀਤਕਾ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ।
ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ਖਰ੍ਜੂਰਪਨਸਾਨਸ਼੍ਮਕਣ੍ਟਕਾਨ੍। ਏਤਾਨਨ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ਾਨੁਤ੍ਖਾਯ ਤਰਸਾऽਖਿਲਾਨ੍
ਉਹ ਬਨਯਾਨ, ਪਲਕਸ਼, ਖਜੂਰ, ਫਣਸ, ਅਸ਼ਮਕ ਤੇ ਕੰਟਾਲੀ ਰੁੱਖ ਵੀ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਖਾੜ ਲੈਂਦੇ।
ਉਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਰੋषੇਣ ਤਾਡਯਾਮਾਸਤੂ ਰਣੇ। ਯਦਾऽਭਵਦ੍ਵਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਸਙ੍ਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਰੁੱਖ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਦੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਸਾਰਾ ਜੰਗਲ ਜੋ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਸ਼ਿਲਾਸ਼੍ਚ ਕੁਞ੍ਜਾਂਸ਼੍ਚ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਕਣ੍ਟਕਿਨਸ੍ਤਥਾ। ਤਤਸ੍ਤੌ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ਼੍ਚਾਭ੍ਰਲੇਲਿਹਾਨ੍
ਫਿਰ ਪੱਥਰ, ਝਾੜੀਆਂ ਤੇ ਕੰਟਾਲੀ ਰੁੱਖ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਸੁੱਟਦੇ ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਛੁਹਦੇ ਸਨ।
ਸ਼ੈਲਾਂਸ਼੍ਚ ਗਣ੍ਡਪਾषਾਣਾਨੁਤ੍ਖਾਯਾਦਾਯ ਵੈਰਿਣੌ। ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪਤੁਰੁਪਰ੍ਯਾਜਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਵਿਜਯੇषਿਣੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੈਰੀ ਪੱਥਰ ਤੇ ਚਟਾਨਾਂ ਉਖਾੜ ਕੇ ਫੜਦੇ ਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਦੇ, ਦੋਵੇਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ।
ਤਦ੍ਵਨਂ ਪਰਿਤਃ ਪਞ੍ਚਯੋਜਨਂ ਨਿਰ੍ਮਹੀਰੁਹਮ੍। ਨਿਰ੍ਲਤਾਗੁਲ੍ਮਪਾषਾਣਂ ਨਿਰ੍ਮृਗਂ ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਜੰਗਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁੱਖ, ਲਤਾ, ਝਾੜੀਆਂ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਦ੍ਵਨਂ ਭੀਮਰਕ੍ਸ਼ਸੋਃ। ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨਾਭਵਤ੍ਕੂਮਰ੍ਪृष੍ਠਵਚ੍ਛ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਭੀਮ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਜੰਗਲ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਸਮਤਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਊਰੁਬਾਹੁਪਰਿਕ੍ਲੇਸ਼ਾਤ੍ਕਰ੍षਨ੍ਤਾਵਿਤਰੇਤਰਮ੍। ਉਤ੍ਕਰ੍षਨ੍ਤੌ ਵਿਕਰ੍षਨ੍ਤੌ ਪ੍ਰਕਰ੍षਨ੍ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀਆਂ ਤੰਗਾਂ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ, ਉਖਾੜਦੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਲਗਾ ਕੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਧਦੇ।
ਤੌ ਸ੍ਵਨੇਨ ਵਿਨਾ ਰਾਜਨ੍ਗਰ੍ਜਨ੍ਤੌ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਪਾषਾਣਸਂਘਟ੍ਟਨਿਭੈਃ ਪ੍ਰਹਾਰੈਰਭਿਜਘ੍ਨਤੁਃ
ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਨਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਗਰਜਦੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਵੱਜ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਚ ਸਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਵਿਕਰ੍षਨ੍ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧਮਭੂਦ੍ਧੋਰਂ ਬਲਿਵਾਸਵਯੋਰਿਵ। ਯੁਦ੍ਧਸਂਰਮ੍ਭਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਤ੍ਫੂਤ੍ਕਾਰਰਵਨਿਸ੍ਵਨਮ੍
ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ ਖਿੱਚਦੇ ਤੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਬਲੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਗਰਜ ਤੇ ਚੀਖ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਦੀ।
ਤਯੋਃ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਹਤਾ ਵਿਬੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤੇ ਨਰਰ੍षਭਾਃ। ਸਹ ਮਾਤ੍ਰਾ ਚ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਹਿਡਿਮ੍ਬਾਮਗ੍ਰਤਃਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਜਾਗ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਆਪਣੇ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਦੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤੇ ਹਿਡਿਮ੍ਬਾਯਾ ਰੂਪਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤਿਮਾਨੁषਮ੍। ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾ ਬਭੂਵੁਃ ਪृਥਯਾ ਸਹ
ਜਦ ਉਹ ਜਾਗੇ ਅਤੇ ਹਿਡਿੰਬਾ ਦਾ ਮਨੁੱਖੀ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਪੁਰਖ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਕੁਨ੍ਤੀ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਨਾਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਰੂਪਸਂਪਦਾ। ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਸ਼ੈਨਃ
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ 'ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਧੀਰਜ ਦੇ ਕੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਕਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਸੁਰਗਰ੍ਭਾਭੇ ਕਾਵਾऽਸਿ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ। ਕੇਨ ਕਾਰ੍ਯੇਣ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕੁਤਸ਼੍ਚਾਗਮਨਂ ਤਵ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਦੇਵੀ ਵਰਗੀ ਲਗਦੀ ਹੈਂ? ਕਿਹੜੀ ਘਰ ਦੀ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ? ਕਿਸ ਕੰਮ ਲਈ ਆਈ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਹੈਂ?
ਯਦਿ ਵਾऽਸ੍ਯ ਵਨਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਤਾ ਯਦਿ ਵਾऽਪ੍ਸਰਾਃ। ਆਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮਮ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚੇਹ ਤਿष੍ਠਸਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਜੰਗਲ ਦੀ ਕੋਈ ਦੇਵੀ ਹੈਂ ਜਾਂ ਅਪਸਰਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ, ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਖੜੀ ਹੈਂ?
ਯਦੇਤਤ੍ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਵਨਂ ਨੀਲਮੇਘਨਿਂ ਮਹਤ੍। ਨਿਵਾਸੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯੈष ਹਿਡਿਮ੍ਬਸ੍ਯ ਮਮੈਵ ਚ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ, ਜੋ ਤੂੰ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਕਾਲੀ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਿਡਿੰਬਾ ਦਾ ਤੇ ਮੇਰਾ ਘਰ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਮਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਗਿਨੀਂ ਵਿਦ੍ਦਿ ਭਾਮਿਨਿ। ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸਂਪ੍ਰੇषਿਤਾਮਾਰ੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਸਪੁਤ੍ਰਾਂ ਜਿਘਾਂਸਤਾ
ਸੋਹਣੀਏ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਭੈਣ ਸਮਝ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।
ਕ੍ਰੂਰਬੁਦ੍ਧੇਰਹਂ ਤਸ੍ਯ ਵਚਨਾਦਾਗਤਾ ਤ੍ਵਿਹ। ਅਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਨਵਹੇਮਾਭਂ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਕਠੋਰ ਮਨ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਈ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਨਵੇਂ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ, ਵੇਖਿਆ।
ਤਤੋऽਹਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਭਾਵੇ ਵਿਚਰਤਾ ਸ਼ੁਭੇ। ਚੋਦਿਤਾ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਮਨ੍ਮਥੇਨ ਵਸ਼ਾਨੁਗਾ
ਫਿਰ, ਨੀਕ ਜੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ ਨੇ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਵृਤੋ ਮਯਾ ਭਰ੍ਤਾ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਅਪਨੇਤੁਂ ਚ ਯਤਿਤੋ ਨ ਚੈਵ ਸ਼ਕਿਤੋ ਮਯਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਲਿਆ, ਤੇ ਦਿਲੋਂ ਹਟਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਹਟ ਨਹੀਂ ਸਕੀ।
ਚਿਰਾਯਮਾਣਾਂ ਮਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸ ਪੁਰੁषਾਦਕਃ। ਸ੍ਵਯਮੇਵਾਗਤੋ ਹਨ੍ਤੁਮਿਮਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਵਾਤ੍ਮਜਾਨ੍
ਜਦ ਉਸ ਮਨੁੱਖ-ਭੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਦੇਰ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਉਹ ਖੁਦ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਤੇਨ ਮਮ ਕਾਨ੍ਤੇਨ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ। ਬਲਾਦਿਤੋ ਵਿਨਿष੍ਪਿष੍ਯ ਵ੍ਯਪਨੀਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਪਰ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਕਰ੍षਨ੍ਤੌ ਮਹਾਵੇਗੌ ਗਰ੍ਜਮਾਨੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਪਸ਼੍ਯੈਵਂ ਯੁਧਿ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਵੇਤੌ ਚ ਨਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ
ਵੇਖ, ਇਹ ਦੋਨੋ — ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ — ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਤੇ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਵਚਨਮੁਤ੍ਪਪਾਤ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਨਕੁਲਸ਼੍ਚੈਵ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਅਰਜੁਨ, ਨਕੁਲ ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਸਾਹਦੇਵ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਤੌ ਤੇ ਦਦृਸ਼ੁਰਾਸਕ੍ਤੌ ਵਿਕਰ੍षਨ੍ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਮਾਣੌ ਜਯਂ ਚੈਵ ਸਿਂਹਾਵਿਵ ਬਲੋਤ੍ਕਟੌ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਖਿੱਚਦੇ ਹੋਏ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤਵਰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਥਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਵਿਕਰ੍षਨ੍ਤੌ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਦਾਵਾਗ੍ਨਿਧੂਮਸਦृਸ਼ਂ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਰਜਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਫ਼ੀ ਪਾ ਕੇ ਖਿੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਧੂੰਏ ਵਾਂਗ ਧੂੜ ਉਠਾ ਦਿੱਤੀ।
ਵਸੁਧਾਰੇਣੁਸਂਵੀਤੌ ਵਸੁਧਾਧਰਸਨ੍ਨਿਭੌ। ਬਭ੍ਰਾਜਤੁਰ੍ਯਥਾ ਸ਼ੈਲੌ ਨੀਹਾਰੇਣਾਭਿਸਂਵृਤੌ
ਧਰਤੀ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਲਗਦੇ, ਉਹ ਦੋਨੋ ਮਿਸਤਰੀ ਵਿੱਚ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਦੋ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ ਤਦਾ ਭੀਮਂ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਮਾਨਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ। ਉਵਾਚੇਦਂ ਵਚਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰਹਸਞ੍ਛਨਕੈਰਿਵ
ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਭੀਮ ਮਾਭੈਰ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਬੁਧ੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍। ਸਮੇਤਂ ਭੀਮਰੂਪੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਸ਼੍ਰਮਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਭੀਮ, ਡਰੋ ਨਾ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ। ਅਸੀਂ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ—ਇਹ ਭੀਮ ਹੀ ਹੈ ਜਾਂ ਭੀਮ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਰਾਕਸ਼ਸ।
ਸਾਹਾਯ੍ਯੇऽਸ੍ਮਿ ਸ੍ਥਿਤਃ ਪਾਰ੍ਥ ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍। ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਮਾਤਰਂ ਗੋਪਯਿष੍ਯਤਃ
ਪਾਰਥ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਇਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਹਦੇਵ ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਗੇ।