ਅਹਮੇਕੋ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮਦ੍ਯ ਯਮਸਾਦਨਮ੍। ਅਦ੍ਯ ਮਦ੍ਬਲਨਿष੍ਪਿष੍ਟਂ ਸ਼ਿਰੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਦੀਰ੍ਯਤਾਮ੍। ਕੁਞ੍ਜਰਸ੍ਯੇਵ ਪਾਦੇਨ ਵਿਨਿष੍ਪਿष੍ਟਂ ਬਲੀਯਸਾਃ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਕੁਚਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਰਾਖਸਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਡੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਕੁਚਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਤੇ ਕਙ੍ਕਾਃ ਸ਼੍ਯੇਨਾ ਗੋਮਾਯਵਸ੍ਤਥਾ। ਕਰ੍षਨ੍ਤੁ ਭੁਵਿ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਨਿਹਤਸ੍ਯ ਮਯਾ ਮृਧੇ
ਅੱਜ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਕਾਂ, ਗਿੱਧ ਤੇ ਗਿੱਟੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘਸੀਟਣ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਦ੍ਯ ਕਰਿष੍ਯੇऽਹਮਿਦਂ ਵਨਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍। ਪੁਰਾ ਯਦ੍ਦੂषਿਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਭਕ੍ਸ਼ਯਤਾ ਨਰਾਨ੍
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਇਸ ਰਾਖਸਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਕੇ ਸਦਾ ਗੰਦਾ ਕਰਦਾ ਆਇਆ, ਤੇਰੇ ਮਲੂਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਭਗਿਨੀ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਕृष੍ਯਮਾਣਂ ਮਯਾऽਸਕृਤ੍। ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤ੍ਯਦ੍ਰਿਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਸਿਂਹੇਨੇਵ ਮਹਾਦ੍ਵਿਪਮ੍
ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਭੈਣ ਤੈਨੂੰ, ਰਾਖਸਾ, ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਘਸੀਟਦੇ ਵੇਖੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਘਸੀਟਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰਾਬਾਧਾਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਹਤੇ ਮਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪਾਂਸਨ। ਵਨਮੇਤਚ੍ਚਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਾ ਵਨਚਾਰਿਣਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੀ ਜਾਤ ਨੂੰ ਗੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਘੁੰਮ ਸਕਣਗੇ।
ਗਰ੍ਜਿਤੇਨ ਵृਥਾ ਕਿਂ ਤੇ ਕਤ੍ਥਿਤੇਨ ਚ ਮਾਨੁष। ਕृਤ੍ਵੈਤਤ੍ਕਰ੍ਮਣਾ ਸਰ੍ਵਂ ਕਤ੍ਥੇਯਾ ਮਾ ਚਿਰਂ ਕृਥਾਃ
ਤੂੰ ਖਾਮਖਾ ਗਰਜਦਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖ! ਜੋ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਦਿਖਾ, ਦੇਰ ਨਾ ਕਰ।
ਬਲਿਨਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਯਚ੍ਚਾਪ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਸ੍ਯਦ੍ਯ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਮਯਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬਲਾਧਿਕਮ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਸ਼ੇਰ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਵਧ ਤਾਕਤਵਰ ਪਤਾ ਲੱਗੇਗਾ।
ਨ ਤਾਵਦੇਤਾਨ੍ਹਿਂਸਿष੍ਯੇ ਸ੍ਵਪਨ੍ਤ੍ਵੇਤੇ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਏष ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਨਿਹਨ੍ਮ੍ਯਦ੍ਯਾਪ੍ਰਿਯਂਵਦਮ੍
ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੁਖ ਨਾਲ ਸੌ ਰਹੇ ਹਨ; ਪਰ ਤੈਨੂੰ, ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅੱਜ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਪੀਤ੍ਵਾ ਤਵਾਸृਗ੍ਗਾਤ੍ਰੇਭ੍ਯਸ੍ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦਿਮਾਨਪਿ। ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦਿਮਾਂ ਵਿਪ੍ਰਿਯਕਾਰਿਣੀਮ੍
ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚੋਂ ਤੇਰਾ ਖੂਨ ਪੀ ਕੇ, ਫਿਰ ਇਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਬਾਹੁਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਪੁਰੁषਾਦਕਃ। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭੀਮਸੇਨਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦਾ ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਭੀਮਸੇਨ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਭਿਦ੍ਰਵਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਭੀਮੋ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਵੇਗੇਨ ਪ੍ਰਹਿਤਂ ਬਾਹੁਂ ਨਿਜਗ੍ਰਾਹ ਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਜਦ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ, ਭੀਮ, ਜੋ ਭੀਮ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਉਸ ਦੀ ਤਣੀ ਹੋਈ ਬਾਂਹ ਫੜ ਲੀ।
ਨਿਗृਹ੍ਯ ਤਂ ਬਲਾਦ੍ਭੀਮੋ ਵਿਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਂ ਚਕਰ੍ष ਹ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਸ਼ਾਦ੍ਧਨੂਂष੍ਯष੍ਟੌ ਸਿਂਹਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਂ ਯਥਾ
ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਛੁਟਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਘਸੀਟ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਛੋਟੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਘਸੀਟਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਬਲਾਰ੍ਦਿਤਃ। ਭੀਮਸੇਨਂ ਸਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਵ੍ਯਨਦਦ੍ਭੈਰਵਂ ਰਵਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਪਾਂਡਵ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗਰਜ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਚੀਖ ਪਿਆ।
ਪੁਨਰ੍ਭੀਮੋ ਬਲਾਦੇਨਂ ਵਿਚਕਰ੍ष ਮਹਾਬਲਃ। ਮਾ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸੁਖਸੁਪ੍ਤਾਨਾਂ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਮੇ ਭਵੇਦਿਤਿ
ਭੀਮ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਖਿੱਚਿਆ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਜੋ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੁੱਤੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੋਰ ਨਾ ਸੁਣਾਈ ਦੇ।
ਹਸ੍ਤੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਦੂਰਮਨ੍ਯਤ੍ਰ ਨੀਤਵਾਨ੍। ਪृਚ੍ਛੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁਣ੍ਡੇਨ ਗਰੁਡਃ ਪਨ੍ਨਗਂ ਯਥਾ
ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਦੂਰ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਸੱਪ ਫੜ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਤੌ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਚਕਰ੍षਤੁਰੋਜਸਾ। ਹਿਡਿਮ੍ਬੋ ਭੀਮਸੇਨਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰਮਂ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੁਸ਼ਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਹਿਡਿੰਬਾ ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਵੱਡਾ ਜੌਹਰ ਦਿਖਾਇਆ।
ਬਭਞ੍ਜਤੁਸ੍ਤਦਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਁਲ੍ਲਤਾਸ਼੍ਚਾਕਰ੍षਤੁਸ੍ਤਦਾ। ਮਤ੍ਤਾਵਿਵ ਚਂ ਸਂਰਬ੍ਧੌ ਵਾਰਣੌ षष੍ਟਿਹਾਯਨੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਰੁੱਖ ਤੋੜਦੇ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਖਿੱਚਦੇ, ਦੋ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਜੋ ਆਪਣੇ ਜੋਬਨ ਵਿਚ ਹੋਣ।
ਪਾਦਪਾਨੁਦ੍ਧਰਨ੍ਤੌ ਤਾਵੂਰੁਵੇਗੇਨ ਵੇਗਿਤੌ। ਸ੍ਫੋਟਯਨ੍ਤੌ ਲਤਾਜਾਲਾਨ੍ਯੂਰੁਭ੍ਯਾਂ ਗृਹ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀਆਂ ਤੰਗਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜਦੇ, ਲਤਾਵਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾੜਦੇ, ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲੈਂਦੇ।
ਵਿਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਤੌ ਤੌ ਸ਼ਬ੍ਦੈਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਬਲੇਨ ਬਲਿਨੌ ਮਤ੍ਤਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਵਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦੇ; ਦੋਵੇਂ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ।
ਭੀਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਦਾऽਵਰ੍ਤਤ ਦਾਰੁਣਮ੍। ਪੁਰਾ ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵਯੋਰਿਵ
ਭੀਮ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਭਙੂਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਹਾਸ਼ਾਖਾਂਸ੍ਤਾਡਯਾਮਾਸਤੁਃ ਕ੍ਰੁਧਾ। ਸਾਲਤਾਲਤਮਾਲਾਮ੍ਰਵਟਾਰ੍ਜੁਨਵਿਭੀਤਕਾਨ੍
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਵੱਡੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਤੋੜ ਕੇ, ਸਾਲ, ਤਾਲ, ਤਮਾਲ, ਆਮ, ਵਟ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਵਿਭੀਤਕਾ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ।
ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ਖਰ੍ਜੂਰਪਨਸਾਨਸ਼੍ਮਕਣ੍ਟਕਾਨ੍। ਏਤਾਨਨ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ਾਨੁਤ੍ਖਾਯ ਤਰਸਾऽਖਿਲਾਨ੍
ਉਹ ਬਨਯਾਨ, ਪਲਕਸ਼, ਖਜੂਰ, ਫਣਸ, ਅਸ਼ਮਕ ਤੇ ਕੰਟਾਲੀ ਰੁੱਖ ਵੀ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਖਾੜ ਲੈਂਦੇ।
ਉਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਰੋषੇਣ ਤਾਡਯਾਮਾਸਤੂ ਰਣੇ। ਯਦਾऽਭਵਦ੍ਵਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਸਙ੍ਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਰੁੱਖ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਦੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਸਾਰਾ ਜੰਗਲ ਜੋ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਸ਼ਿਲਾਸ਼੍ਚ ਕੁਞ੍ਜਾਂਸ਼੍ਚ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਕਣ੍ਟਕਿਨਸ੍ਤਥਾ। ਤਤਸ੍ਤੌ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ਼੍ਚਾਭ੍ਰਲੇਲਿਹਾਨ੍
ਫਿਰ ਪੱਥਰ, ਝਾੜੀਆਂ ਤੇ ਕੰਟਾਲੀ ਰੁੱਖ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਸੁੱਟਦੇ ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਛੁਹਦੇ ਸਨ।
ਸ਼ੈਲਾਂਸ਼੍ਚ ਗਣ੍ਡਪਾषਾਣਾਨੁਤ੍ਖਾਯਾਦਾਯ ਵੈਰਿਣੌ। ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪਤੁਰੁਪਰ੍ਯਾਜਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਵਿਜਯੇषਿਣੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੈਰੀ ਪੱਥਰ ਤੇ ਚਟਾਨਾਂ ਉਖਾੜ ਕੇ ਫੜਦੇ ਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਦੇ, ਦੋਵੇਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ।
ਤਦ੍ਵਨਂ ਪਰਿਤਃ ਪਞ੍ਚਯੋਜਨਂ ਨਿਰ੍ਮਹੀਰੁਹਮ੍। ਨਿਰ੍ਲਤਾਗੁਲ੍ਮਪਾषਾਣਂ ਨਿਰ੍ਮृਗਂ ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਜੰਗਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁੱਖ, ਲਤਾ, ਝਾੜੀਆਂ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਦ੍ਵਨਂ ਭੀਮਰਕ੍ਸ਼ਸੋਃ। ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨਾਭਵਤ੍ਕੂਮਰ੍ਪृष੍ਠਵਚ੍ਛ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਭੀਮ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਜੰਗਲ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਸਮਤਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਊਰੁਬਾਹੁਪਰਿਕ੍ਲੇਸ਼ਾਤ੍ਕਰ੍षਨ੍ਤਾਵਿਤਰੇਤਰਮ੍। ਉਤ੍ਕਰ੍षਨ੍ਤੌ ਵਿਕਰ੍षਨ੍ਤੌ ਪ੍ਰਕਰ੍षਨ੍ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀਆਂ ਤੰਗਾਂ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ, ਉਖਾੜਦੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਲਗਾ ਕੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਧਦੇ।
ਤੌ ਸ੍ਵਨੇਨ ਵਿਨਾ ਰਾਜਨ੍ਗਰ੍ਜਨ੍ਤੌ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਪਾषਾਣਸਂਘਟ੍ਟਨਿਭੈਃ ਪ੍ਰਹਾਰੈਰਭਿਜਘ੍ਨਤੁਃ
ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਨਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਗਰਜਦੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਵੱਜ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਚ ਸਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਵਿਕਰ੍षਨ੍ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧਮਭੂਦ੍ਧੋਰਂ ਬਲਿਵਾਸਵਯੋਰਿਵ। ਯੁਦ੍ਧਸਂਰਮ੍ਭਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਤ੍ਫੂਤ੍ਕਾਰਰਵਨਿਸ੍ਵਨਮ੍
ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ ਖਿੱਚਦੇ ਤੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਬਲੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਗਰਜ ਤੇ ਚੀਖ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਦੀ।