ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਿਡਿਮ੍ਬਾਂ ਸ ਹਿਡਿਮ੍ਬੋ ਲੋਹਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਵਧਾਯਾਭਿਪਪਾਤੈਨਾਨ੍ਦਨ੍ਤੈਰ੍ਦਨ੍ਤਾਨੁਪਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍
ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੂੰ, ਹਿਡਿੰਬਾ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਦੌੜਿਆ, ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਰਗੜਦਾ ਹੋਇਆ।
ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਮੇਵਂ ਵਿਜਨੇ ਭੀਮਸੇਨੋऽਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਮ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਪ੍ਰਬੋਧਂ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਮਾਤੁਸ਼੍ਚ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਉਸਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗੱਜਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਮਾਪਤਾਨ੍ਤਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਵਰਃ। ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਮਾਸ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸਨੂੰ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੀਮ, ਲੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਰੁਕ, ਰੁਕ!'
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ। ਭਗਿਨੀਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ, ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਕਿਂ ਤੇ ਹਿਡਿਮ੍ਬ ਏਤੈਰ੍ਵਾ ਸੁਖਸੁਪ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤੈਃ। ਮਾਮਾਸਾਦਯ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਤਰਸਾ ਤ੍ਵਂ ਨਰਾਸ਼ਨ
ਹਿਡਿੰਬਾ, ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਜੋ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੌ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾ ਕੇ ਤੇਰੇ ਕੀ ਫਾਇਦਾ? ਜੇ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ, ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲੇ!
ਮਯ੍ਯੇਵ ਪ੍ਰਹਰੈਹਿ ਤ੍ਵਂ ਨ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਹਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਵਿਸ਼ੇषਤੋऽਨਪਕृਤੇ ਪਰੇਣਾਪਕृਤੇ ਸਤਿ
ਤੂੰ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ; ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਕੋਈ ਗਲਤ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਨੇ ਦੋਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ।
ਨ ਹੀਯਂ ਸ੍ਵਵਸ਼ਾ ਬਾਲਾ ਕਾਮਯਤ੍ਯਦ੍ਯ ਮਾਮਿਹ। ਚੋਦਿਤੈषਾ ਹ੍ਯਨਙ੍ਗੇਨ ਸ਼ਰੀਰਾਨ੍ਤਰਚਾਰਿਣਾ
ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੀ, ਨਾ ਹੀ ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਤਾਂ ਕਾਮ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਜੋ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਮਜਬੂਰ ਹੋਈ ਹੈ।
ਭਗਿਨੀ ਤਵ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵੈ ਯਸ਼ੋਹਰ। ਤ੍ਵਨ੍ਨਿਯੋਗੇਨ ਚੈਵੇਯਂ ਰੂਪਂ ਮਮ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ
ਤੇਰੀ ਭੈਣ, ਬੁਰੇ ਚਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਰਾਖਸਾਂ ਵਿਚ ਨਾਕ ਵੱਟੀ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੁਣ ਇਹ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਕਾਮਯਤ੍ਯਦ੍ਯ ਮਾਂ ਭੀਰੁਸ੍ਤਵ ਨੈषਾਪਰਾਧ੍ਯਤਿ। ਅਨਙ੍ਗੇਨ ਕृਤੇ ਦੋषੇ ਨੇਮਾਂ ਗਰ੍ਹਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਹ ਡਰੀ ਹੋਈ ਕੁੜੀ ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹੈ; ਇਹ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ੀ ਨਹੀਂ। ਦੋਸ਼ ਤਾਂ ਕਾਮ ਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਦੇ।
ਮਯਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਨ੍ਨ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਹਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਸਂਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮੇਕੇਨੈਕੋ ਨਰਾਸ਼ਨ
ਜਦ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ। ਆ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ-ਇਕੱਲਾ ਜੰਗ ਕਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲੇ!
ਅਹਮੇਕੋ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮਦ੍ਯ ਯਮਸਾਦਨਮ੍। ਅਦ੍ਯ ਮਦ੍ਬਲਨਿष੍ਪਿष੍ਟਂ ਸ਼ਿਰੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਦੀਰ੍ਯਤਾਮ੍। ਕੁਞ੍ਜਰਸ੍ਯੇਵ ਪਾਦੇਨ ਵਿਨਿष੍ਪਿष੍ਟਂ ਬਲੀਯਸਾਃ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਕੁਚਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਰਾਖਸਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਡੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਕੁਚਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਤੇ ਕਙ੍ਕਾਃ ਸ਼੍ਯੇਨਾ ਗੋਮਾਯਵਸ੍ਤਥਾ। ਕਰ੍षਨ੍ਤੁ ਭੁਵਿ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਨਿਹਤਸ੍ਯ ਮਯਾ ਮृਧੇ
ਅੱਜ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਕਾਂ, ਗਿੱਧ ਤੇ ਗਿੱਟੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘਸੀਟਣ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਦ੍ਯ ਕਰਿष੍ਯੇऽਹਮਿਦਂ ਵਨਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍। ਪੁਰਾ ਯਦ੍ਦੂषਿਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਭਕ੍ਸ਼ਯਤਾ ਨਰਾਨ੍
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਇਸ ਰਾਖਸਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਕੇ ਸਦਾ ਗੰਦਾ ਕਰਦਾ ਆਇਆ, ਤੇਰੇ ਮਲੂਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਭਗਿਨੀ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਕृष੍ਯਮਾਣਂ ਮਯਾऽਸਕृਤ੍। ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤ੍ਯਦ੍ਰਿਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਸਿਂਹੇਨੇਵ ਮਹਾਦ੍ਵਿਪਮ੍
ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਭੈਣ ਤੈਨੂੰ, ਰਾਖਸਾ, ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਘਸੀਟਦੇ ਵੇਖੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਘਸੀਟਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰਾਬਾਧਾਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਹਤੇ ਮਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪਾਂਸਨ। ਵਨਮੇਤਚ੍ਚਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਾ ਵਨਚਾਰਿਣਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੀ ਜਾਤ ਨੂੰ ਗੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਘੁੰਮ ਸਕਣਗੇ।
ਗਰ੍ਜਿਤੇਨ ਵृਥਾ ਕਿਂ ਤੇ ਕਤ੍ਥਿਤੇਨ ਚ ਮਾਨੁष। ਕृਤ੍ਵੈਤਤ੍ਕਰ੍ਮਣਾ ਸਰ੍ਵਂ ਕਤ੍ਥੇਯਾ ਮਾ ਚਿਰਂ ਕृਥਾਃ
ਤੂੰ ਖਾਮਖਾ ਗਰਜਦਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖ! ਜੋ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਦਿਖਾ, ਦੇਰ ਨਾ ਕਰ।
ਬਲਿਨਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਯਚ੍ਚਾਪ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਸ੍ਯਦ੍ਯ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਮਯਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬਲਾਧਿਕਮ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਸ਼ੇਰ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਵਧ ਤਾਕਤਵਰ ਪਤਾ ਲੱਗੇਗਾ।
ਨ ਤਾਵਦੇਤਾਨ੍ਹਿਂਸਿष੍ਯੇ ਸ੍ਵਪਨ੍ਤ੍ਵੇਤੇ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਏष ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਨਿਹਨ੍ਮ੍ਯਦ੍ਯਾਪ੍ਰਿਯਂਵਦਮ੍
ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੁਖ ਨਾਲ ਸੌ ਰਹੇ ਹਨ; ਪਰ ਤੈਨੂੰ, ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅੱਜ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਪੀਤ੍ਵਾ ਤਵਾਸृਗ੍ਗਾਤ੍ਰੇਭ੍ਯਸ੍ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦਿਮਾਨਪਿ। ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦਿਮਾਂ ਵਿਪ੍ਰਿਯਕਾਰਿਣੀਮ੍
ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚੋਂ ਤੇਰਾ ਖੂਨ ਪੀ ਕੇ, ਫਿਰ ਇਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਬਾਹੁਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਪੁਰੁषਾਦਕਃ। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭੀਮਸੇਨਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦਾ ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਭੀਮਸੇਨ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਭਿਦ੍ਰਵਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਭੀਮੋ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਵੇਗੇਨ ਪ੍ਰਹਿਤਂ ਬਾਹੁਂ ਨਿਜਗ੍ਰਾਹ ਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਜਦ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ, ਭੀਮ, ਜੋ ਭੀਮ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਉਸ ਦੀ ਤਣੀ ਹੋਈ ਬਾਂਹ ਫੜ ਲੀ।
ਨਿਗृਹ੍ਯ ਤਂ ਬਲਾਦ੍ਭੀਮੋ ਵਿਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਂ ਚਕਰ੍ष ਹ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਸ਼ਾਦ੍ਧਨੂਂष੍ਯष੍ਟੌ ਸਿਂਹਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਂ ਯਥਾ
ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਛੁਟਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਘਸੀਟ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਛੋਟੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਘਸੀਟਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਬਲਾਰ੍ਦਿਤਃ। ਭੀਮਸੇਨਂ ਸਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਵ੍ਯਨਦਦ੍ਭੈਰਵਂ ਰਵਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਪਾਂਡਵ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗਰਜ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਚੀਖ ਪਿਆ।
ਪੁਨਰ੍ਭੀਮੋ ਬਲਾਦੇਨਂ ਵਿਚਕਰ੍ष ਮਹਾਬਲਃ। ਮਾ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸੁਖਸੁਪ੍ਤਾਨਾਂ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਮੇ ਭਵੇਦਿਤਿ
ਭੀਮ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਖਿੱਚਿਆ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਜੋ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੁੱਤੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੋਰ ਨਾ ਸੁਣਾਈ ਦੇ।
ਹਸ੍ਤੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਦੂਰਮਨ੍ਯਤ੍ਰ ਨੀਤਵਾਨ੍। ਪृਚ੍ਛੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁਣ੍ਡੇਨ ਗਰੁਡਃ ਪਨ੍ਨਗਂ ਯਥਾ
ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਦੂਰ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਸੱਪ ਫੜ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਤੌ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਚਕਰ੍षਤੁਰੋਜਸਾ। ਹਿਡਿਮ੍ਬੋ ਭੀਮਸੇਨਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰਮਂ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੁਸ਼ਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਹਿਡਿੰਬਾ ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਵੱਡਾ ਜੌਹਰ ਦਿਖਾਇਆ।
ਬਭਞ੍ਜਤੁਸ੍ਤਦਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਁਲ੍ਲਤਾਸ਼੍ਚਾਕਰ੍षਤੁਸ੍ਤਦਾ। ਮਤ੍ਤਾਵਿਵ ਚਂ ਸਂਰਬ੍ਧੌ ਵਾਰਣੌ षष੍ਟਿਹਾਯਨੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਰੁੱਖ ਤੋੜਦੇ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਖਿੱਚਦੇ, ਦੋ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਜੋ ਆਪਣੇ ਜੋਬਨ ਵਿਚ ਹੋਣ।
ਪਾਦਪਾਨੁਦ੍ਧਰਨ੍ਤੌ ਤਾਵੂਰੁਵੇਗੇਨ ਵੇਗਿਤੌ। ਸ੍ਫੋਟਯਨ੍ਤੌ ਲਤਾਜਾਲਾਨ੍ਯੂਰੁਭ੍ਯਾਂ ਗृਹ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀਆਂ ਤੰਗਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜਦੇ, ਲਤਾਵਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾੜਦੇ, ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲੈਂਦੇ।
ਵਿਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਤੌ ਤੌ ਸ਼ਬ੍ਦੈਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਬਲੇਨ ਬਲਿਨੌ ਮਤ੍ਤਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਵਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦੇ; ਦੋਵੇਂ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ।
ਭੀਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਦਾऽਵਰ੍ਤਤ ਦਾਰੁਣਮ੍। ਪੁਰਾ ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵਯੋਰਿਵ
ਭੀਮ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।