ਲੋਹਿਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰੂਰ੍ਧ੍ਵਕੇਸ਼ੋ ਮਹਾਨਨਃ। ਮੇਘਸਙ੍ਘਾਤਵਰ੍ष੍ਮਾ ਚ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਭਯਾਨਕਃ
ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹੇ ਵਾਲ, ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ, ਤੇਜ਼ ਦੰਦ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ।
ਤਲਂ ਤਲੇਨ ਸਂਹਤ੍ਯ ਬਾਹੂ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਚਾਸਕृਤ੍। ਉਦ੍ਵृਤ੍ਤਨੇਤ੍ਰਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਨ੍ਤਾਨ੍ਦਨ੍ਤੇषੁ ਨਿष੍ਕੁषਨ੍
ਉਹ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹੱਥ ਮਾਰਦਾ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹੀਆਂ, ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਰਗੜਦਾ।
ਕੋऽਦ੍ਯ ਮੇ ਭੋਕ੍ਤੁਕਾਮਸ੍ਯ ਵਿਘ੍ਨਂ ਚਰਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ। ਨ ਬਿਭੇਤਿ ਹਿਡਿਮ੍ਬੀ ਚ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਕਿਮਨਾਗਤਾ
ਅੱਜ ਕੌਣ ਇਹ ਮੂਰਖ ਹੈ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਹਿੜਿੰਬੀ ਡਰਦੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਭੇਜੀ ਗਈ ਸੀ—ਉਹ ਵਾਪਸ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਈ?
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੈ ਤਥਾ ਵਿਕृਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਹਿਡਿਮ੍ਬੋਵਾਚ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਭੀਮਸੇਨਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਿੜਿੰਬੀ ਡਰ ਗਈ ਤੇ ਭੀਮਸੈਨ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਆਪਤਤ੍ਯੇष ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪੁਰੁषਾਦਕਃ। ਸਾऽਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਭੈੜਾ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮੈਂ ਕਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਉਹੀ ਕਰ।
ਅਹਂ ਕਾਮਗਮਾ ਵੀਰ ਰਕ੍ਸ਼ੋਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਾ। ਆਰੁਹੇਮਾਂ ਮਮ ਸ਼੍ਰੋਣਿਂ ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਹਾਯਸਾ
ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਮੇਰੇ ਕੰਧੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਪ੍ਰਬੋਧਯੈਤਾਨ੍ਸਂਸੁਪ੍ਤਾਨ੍ਮਾਤਰਂ ਚ ਪਰਨ੍ਤਪ। ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਗਮਿष੍ਯਾਭਿ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵੋ ਵਿਹਾਯਸਾ
ਇਹ ਸੌਂਦੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾ ਦੇ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਰਾਹੀਂ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਮਾ ਭੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪृਥੁਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਨੈष ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ। ਅਹਮੇਨਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ
ਤੂੰ ਡਰ ਨਾ, ਚੌੜੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ।
ਨਾਯਂ ਪ੍ਰਤਿਬਲੋ ਭੀਰੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਪਸਦੋ ਮਮ। ਸੋਢੁਂ ਯੁਧਿ ਪਰਿਸ੍ਪਨ੍ਦਮਥਵਾ ਸਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚਲਾ ਨਿਕੰਮਾ, ਡਰਪੋਕ, ਮੇਰੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਮਿਲ ਕੇ ਮੇਰੀ ਵਿਰੋਧੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦੇ।
ਪਸ਼੍ਯ ਬਾਹੂ ਸੁਵृਤ੍ਤੌ ਮੇ ਹਸ੍ਤਿਹਸ੍ਤਨਿਭਾਵਿਮੌ। ਊਰੂ ਪਰਿਘਸਙ੍ਕਾਸ਼ੌ ਸਂਹਤਂ ਚਾਪ੍ਯੁਰੋ ਮਹਤ੍
ਮੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵੇਖ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਵਾਂਗ ਸੁਡੋਲ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਲੋਹੇ ਦੀ ਲੱਕੀ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਛਾਤੀ ਵੱਡਾ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ।
ਵਿਕ੍ਰਮਂ ਮੇ ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਾऽਦ੍ਯ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਸ਼ੋਭਨੇ। ਮਾऽਵਮਂਸ੍ਥਾਃ ਪृਥੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਮਤ੍ਵਾ ਮਾਮਿਹ ਮਾਨੁषਮ੍
ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖੇਗੀ, ਸੋਹਣੀ। ਮੈਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਸਮਝ ਕੇ ਘੱਟ ਨਾ ਆਂਕ, ਚੌੜੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ।
ਨਾਵਮਨ੍ਯੇ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਦੇਵਰੂਪਿਣਮ੍। ਦृष੍ਟਪ੍ਰਭਾਵਸ੍ਤੁ ਮਯਾ ਮਾਨੁषੇष੍ਵੇਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਆਂਕਦਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਪਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਇਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇਖੀ ਹੈ।
ਤਥਾ ਸਂਜਲ੍ਪਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਵਾਚਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਤਾਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪੁਰੁषਾਦਕਃ
ਭਾਰਤ, ਜਦ ਭੀਮਸੇਨ ਇੰਝ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਲਿਆ।
ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਹਿਡਿਮ੍ਬੋ ਮਾਨੁषਂ ਵਪੁਃ। ਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਪੂਰਿਤਸ਼ਿਖਾਂ ਸਮਗ੍ਰੇਨ੍ਦੁਨਿਭਾਨਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿਚ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਸਨ, ਤੇ ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੀ।
ਸੁਭ੍ਰੂਨਾਸਾਕ੍ਸ਼ਿਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤਾਂ ਸੁਕੁਮਾਰਨਖਤ੍ਵਚਮ੍। ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਮ੍ਬਰਧਾਰਿਣੀਮ੍
ਉਸਦੇ ਸੋਹਣੇ ਭੰਵ, ਨੱਕ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਵਾਲ, ਨਰਮ ਨਖ ਤੇ ਚਮੜੀ, ਸਾਰੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਨਰਮ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ।
ਤਾਂ ਤਥਾ ਮਾਨੁषਂ ਰੂਪਂ ਬਿਭ੍ਰਤੀਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍। ਪੁਂਸ੍ਕਾਮਾਂ ਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨਸ਼੍ਚ ਚੁਕ੍ਰੋਧ ਪੁਰੁषਾਦਕਃ
ਉਸਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਬਹੁਤ ਮਨਮੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਣ ਦਾ ਸ਼ੱਕ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਭਗਿਨ੍ਯਾਃ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮ। ਉਤ੍ਫਾਲ੍ਯ ਵਿਪੁਲੇ ਨੇਤ੍ਰੇ ਤਤਸ੍ਤਾਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸਾ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਕੋ ਹਿ ਮੇ ਭੋਕ੍ਤੁਕਾਮਸ੍ਯ ਵਿਘ੍ਨਂ ਚਰਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ। ਨ ਬਿਭੇषਿ ਹਿਡਿਮ੍ਬੇ ਕਿਂ ਮਤ੍ਕੋਪਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਮੋਹਿਤਾ
ਕੌਣ ਹੈ ਇਹ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਰੋਕਦਾ ਹੈ? ਹਿਡਿੰਬਾ, ਤੂੰ ਡਰਦੀ ਨਹੀਂ? ਮੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਭੁੱਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ?
ਧਿਕ੍ਤ੍ਵਾਮਸਤਿ ਪੁਂਸ੍ਕਾਮੇ ਮਮ ਵਿਪ੍ਰਿਯਕਾਰਿਣਿ। ਪੂਰ੍ਵੇषਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਯਸ਼ਸ੍ਕਰਿ
ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਵੇ, ਜੋ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।
ਯਾਨਿਮਾਨਾਸ਼੍ਰਿਤਾऽਕਾਰ੍षੀਰ੍ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਸਮੁਹਨ੍ਮਮ। ਏष ਤਾਨਦ੍ਯ ਵੈ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ
ਜੋ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇਹ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਹਫਾਜ਼ਤ ਵਿਚ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਿਡਿਮ੍ਬਾਂ ਸ ਹਿਡਿਮ੍ਬੋ ਲੋਹਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਵਧਾਯਾਭਿਪਪਾਤੈਨਾਨ੍ਦਨ੍ਤੈਰ੍ਦਨ੍ਤਾਨੁਪਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍
ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੂੰ, ਹਿਡਿੰਬਾ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਦੌੜਿਆ, ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਰਗੜਦਾ ਹੋਇਆ।
ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਮੇਵਂ ਵਿਜਨੇ ਭੀਮਸੇਨੋऽਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਮ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਪ੍ਰਬੋਧਂ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਮਾਤੁਸ਼੍ਚ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਉਸਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗੱਜਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਮਾਪਤਾਨ੍ਤਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਵਰਃ। ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਮਾਸ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸਨੂੰ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੀਮ, ਲੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਰੁਕ, ਰੁਕ!'
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ। ਭਗਿਨੀਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ, ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਕਿਂ ਤੇ ਹਿਡਿਮ੍ਬ ਏਤੈਰ੍ਵਾ ਸੁਖਸੁਪ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤੈਃ। ਮਾਮਾਸਾਦਯ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਤਰਸਾ ਤ੍ਵਂ ਨਰਾਸ਼ਨ
ਹਿਡਿੰਬਾ, ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਜੋ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੌ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾ ਕੇ ਤੇਰੇ ਕੀ ਫਾਇਦਾ? ਜੇ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ, ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲੇ!
ਮਯ੍ਯੇਵ ਪ੍ਰਹਰੈਹਿ ਤ੍ਵਂ ਨ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਹਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਵਿਸ਼ੇषਤੋऽਨਪਕृਤੇ ਪਰੇਣਾਪਕृਤੇ ਸਤਿ
ਤੂੰ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ; ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਕੋਈ ਗਲਤ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਨੇ ਦੋਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ।
ਨ ਹੀਯਂ ਸ੍ਵਵਸ਼ਾ ਬਾਲਾ ਕਾਮਯਤ੍ਯਦ੍ਯ ਮਾਮਿਹ। ਚੋਦਿਤੈषਾ ਹ੍ਯਨਙ੍ਗੇਨ ਸ਼ਰੀਰਾਨ੍ਤਰਚਾਰਿਣਾ
ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੀ, ਨਾ ਹੀ ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਤਾਂ ਕਾਮ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਜੋ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਮਜਬੂਰ ਹੋਈ ਹੈ।
ਭਗਿਨੀ ਤਵ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵੈ ਯਸ਼ੋਹਰ। ਤ੍ਵਨ੍ਨਿਯੋਗੇਨ ਚੈਵੇਯਂ ਰੂਪਂ ਮਮ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ
ਤੇਰੀ ਭੈਣ, ਬੁਰੇ ਚਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਰਾਖਸਾਂ ਵਿਚ ਨਾਕ ਵੱਟੀ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੁਣ ਇਹ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਕਾਮਯਤ੍ਯਦ੍ਯ ਮਾਂ ਭੀਰੁਸ੍ਤਵ ਨੈषਾਪਰਾਧ੍ਯਤਿ। ਅਨਙ੍ਗੇਨ ਕृਤੇ ਦੋषੇ ਨੇਮਾਂ ਗਰ੍ਹਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਹ ਡਰੀ ਹੋਈ ਕੁੜੀ ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹੈ; ਇਹ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ੀ ਨਹੀਂ। ਦੋਸ਼ ਤਾਂ ਕਾਮ ਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਦੇ।
ਮਯਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਨ੍ਨ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਹਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਸਂਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮੇਕੇਨੈਕੋ ਨਰਾਸ਼ਨ
ਜਦ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ। ਆ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ-ਇਕੱਲਾ ਜੰਗ ਕਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲੇ!