ਏष ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਾਨ੍ਯਃ ਪਰਮਕੋ ਗੁਰੁਃ। ਅਨਿਵਿष੍ਟੋ ਹਿ ਤਨ੍ਨਾਹਂ ਪਰਿਵਿਦ੍ਯਾਂ ਕਥਂਚਨ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਹੈ, ਇੱਜ਼ਤਯੋਗ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਾਣਯੋਗ। ਜਦ ਉਹ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਣਉਚਿਤ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ।
ਮਾਤਰਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਕਨਿष੍ਠਾਨਪਰਾਨਪਿ। ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ ਕੋਨ੍ਵਦ੍ਯ ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਨਿਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਅੱਜ ਕੌਣ ਮਾਂ, ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕੋ ਹਿ ਸੁਪ੍ਤਾਨਿਮਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਭੋਜਨਮ੍। ਮਾਤਰਂ ਚ ਨਰੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਕਾਮਾਰ੍ਤ ਇਵ ਮਦ੍ਵਿਧਃ
ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੌਣ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਸੌਂਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਵਾਸਤੇ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੀ?
ਏਕਂ ਤ੍ਵਾਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਹ ਮਾਤ੍ਰਾ ਪਰਨ੍ਤਪ। ਸੋਦਰਾਨੁਤ੍ਸृਜੈਨਾਂਸ੍ਤ੍ਵਮਾਰੋਹ ਜਘਨਂ ਮਮ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਬਚਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੀ। ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡੀਂ—ਮੇਰੇ ਕੰਧੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ।
ਨਾਹਂ ਜੀਵਿਤੁਮਾਸ਼ਂਸੇ ਭ੍ਰਾਤॄਨੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਿ। ਯਥਾਸ਼੍ਰਦ੍ਧਂ ਵ੍ਰਜੈਕਾ ਹਿ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਮੇ ਪ੍ਰਭਾषਸੇ
ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੀਉਣ ਦੀ ਮੈਂ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਯਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਂ ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਾਨੇਤਾਨ੍ਪ੍ਰਬੋਧਯ। ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਕਾਮਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਤ੍ਪੁਰੁषਾਦਕਾਤ੍
ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਜਗਾ ਦੇ, ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਰੂਰ ਬਚਾਵਾਂਗਾ।
ਸੁਖਸੁਪ੍ਤਾਨ੍ਵਨੇ ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਮਾਤਰਂ ਚੈਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਿ। ਨ ਭਯਾਦ੍ਬੋਧਯਿष੍ਯਾਮਿ ਭ੍ਰਾਤੁਸ੍ਤਵ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੌਂਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਮਾਂ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਭੈੜੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਭਰਾ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਜਗਾਵਾਂਗਾ।
ਨ ਹਿ ਮੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭੀਰੁ ਸੋਢੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਨ ਮਨੁष੍ਯਾ ਨ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚਾਰੁਲੋਚਨੇ
ਹੇ ਡਰਪੋਕ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਮਨੁੱਖ, ਗੰਧਰਵ ਜਾਂ ਯਕਸ਼ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਗਚ੍ਛ ਵਾ ਤਿष੍ਠ ਵਾ ਭਦ੍ਰੇ ਯਦ੍ਵਾ ਪੀਚ੍ਛਸਿ ਤਤ੍ਕੁਰੁ। ਤਂ ਵਾ ਪ੍ਰੇषਯ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਪੁਰੁषਾਦਕਮ੍
ਹੇ ਭਲੀ, ਤੂੰ ਚਾਹੇ ਜਾ ਜਾਂ ਰਹਿ ਜਾਂ, ਜਾਂ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਕਰ। ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਭੇਜ ਦੇ, ਹੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ।
ਤਾਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਚਿਰਗਤਾਂ ਹਿਡਿਮ੍ਬੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਦ੍ਰੁਮਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦਾਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਰ ਗਿਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਹਿੜਿੰਬਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ, ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲ ਆਇਆ।
ਲੋਹਿਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰੂਰ੍ਧ੍ਵਕੇਸ਼ੋ ਮਹਾਨਨਃ। ਮੇਘਸਙ੍ਘਾਤਵਰ੍ष੍ਮਾ ਚ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਭਯਾਨਕਃ
ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹੇ ਵਾਲ, ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ, ਤੇਜ਼ ਦੰਦ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ।
ਤਲਂ ਤਲੇਨ ਸਂਹਤ੍ਯ ਬਾਹੂ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਚਾਸਕृਤ੍। ਉਦ੍ਵृਤ੍ਤਨੇਤ੍ਰਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਨ੍ਤਾਨ੍ਦਨ੍ਤੇषੁ ਨਿष੍ਕੁषਨ੍
ਉਹ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹੱਥ ਮਾਰਦਾ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹੀਆਂ, ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਰਗੜਦਾ।
ਕੋऽਦ੍ਯ ਮੇ ਭੋਕ੍ਤੁਕਾਮਸ੍ਯ ਵਿਘ੍ਨਂ ਚਰਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ। ਨ ਬਿਭੇਤਿ ਹਿਡਿਮ੍ਬੀ ਚ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਕਿਮਨਾਗਤਾ
ਅੱਜ ਕੌਣ ਇਹ ਮੂਰਖ ਹੈ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਹਿੜਿੰਬੀ ਡਰਦੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਭੇਜੀ ਗਈ ਸੀ—ਉਹ ਵਾਪਸ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਈ?
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੈ ਤਥਾ ਵਿਕृਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਹਿਡਿਮ੍ਬੋਵਾਚ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਭੀਮਸੇਨਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਿੜਿੰਬੀ ਡਰ ਗਈ ਤੇ ਭੀਮਸੈਨ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਆਪਤਤ੍ਯੇष ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪੁਰੁषਾਦਕਃ। ਸਾऽਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਭੈੜਾ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮੈਂ ਕਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਉਹੀ ਕਰ।
ਅਹਂ ਕਾਮਗਮਾ ਵੀਰ ਰਕ੍ਸ਼ੋਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਾ। ਆਰੁਹੇਮਾਂ ਮਮ ਸ਼੍ਰੋਣਿਂ ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਹਾਯਸਾ
ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਮੇਰੇ ਕੰਧੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਪ੍ਰਬੋਧਯੈਤਾਨ੍ਸਂਸੁਪ੍ਤਾਨ੍ਮਾਤਰਂ ਚ ਪਰਨ੍ਤਪ। ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਗਮਿष੍ਯਾਭਿ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵੋ ਵਿਹਾਯਸਾ
ਇਹ ਸੌਂਦੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾ ਦੇ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਰਾਹੀਂ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਮਾ ਭੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪृਥੁਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਨੈष ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ। ਅਹਮੇਨਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ
ਤੂੰ ਡਰ ਨਾ, ਚੌੜੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ।
ਨਾਯਂ ਪ੍ਰਤਿਬਲੋ ਭੀਰੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਪਸਦੋ ਮਮ। ਸੋਢੁਂ ਯੁਧਿ ਪਰਿਸ੍ਪਨ੍ਦਮਥਵਾ ਸਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚਲਾ ਨਿਕੰਮਾ, ਡਰਪੋਕ, ਮੇਰੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਮਿਲ ਕੇ ਮੇਰੀ ਵਿਰੋਧੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦੇ।
ਪਸ਼੍ਯ ਬਾਹੂ ਸੁਵृਤ੍ਤੌ ਮੇ ਹਸ੍ਤਿਹਸ੍ਤਨਿਭਾਵਿਮੌ। ਊਰੂ ਪਰਿਘਸਙ੍ਕਾਸ਼ੌ ਸਂਹਤਂ ਚਾਪ੍ਯੁਰੋ ਮਹਤ੍
ਮੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵੇਖ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਵਾਂਗ ਸੁਡੋਲ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਲੋਹੇ ਦੀ ਲੱਕੀ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਛਾਤੀ ਵੱਡਾ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ।
ਵਿਕ੍ਰਮਂ ਮੇ ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਾऽਦ੍ਯ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਸ਼ੋਭਨੇ। ਮਾऽਵਮਂਸ੍ਥਾਃ ਪृਥੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਮਤ੍ਵਾ ਮਾਮਿਹ ਮਾਨੁषਮ੍
ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖੇਗੀ, ਸੋਹਣੀ। ਮੈਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਸਮਝ ਕੇ ਘੱਟ ਨਾ ਆਂਕ, ਚੌੜੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ।
ਨਾਵਮਨ੍ਯੇ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਦੇਵਰੂਪਿਣਮ੍। ਦृष੍ਟਪ੍ਰਭਾਵਸ੍ਤੁ ਮਯਾ ਮਾਨੁषੇष੍ਵੇਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਆਂਕਦਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਪਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਇਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇਖੀ ਹੈ।
ਤਥਾ ਸਂਜਲ੍ਪਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਵਾਚਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਤਾਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪੁਰੁषਾਦਕਃ
ਭਾਰਤ, ਜਦ ਭੀਮਸੇਨ ਇੰਝ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਲਿਆ।
ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਹਿਡਿਮ੍ਬੋ ਮਾਨੁषਂ ਵਪੁਃ। ਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਪੂਰਿਤਸ਼ਿਖਾਂ ਸਮਗ੍ਰੇਨ੍ਦੁਨਿਭਾਨਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿਚ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਸਨ, ਤੇ ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੀ।
ਸੁਭ੍ਰੂਨਾਸਾਕ੍ਸ਼ਿਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤਾਂ ਸੁਕੁਮਾਰਨਖਤ੍ਵਚਮ੍। ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਮ੍ਬਰਧਾਰਿਣੀਮ੍
ਉਸਦੇ ਸੋਹਣੇ ਭੰਵ, ਨੱਕ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਵਾਲ, ਨਰਮ ਨਖ ਤੇ ਚਮੜੀ, ਸਾਰੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਨਰਮ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ।
ਤਾਂ ਤਥਾ ਮਾਨੁषਂ ਰੂਪਂ ਬਿਭ੍ਰਤੀਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍। ਪੁਂਸ੍ਕਾਮਾਂ ਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨਸ਼੍ਚ ਚੁਕ੍ਰੋਧ ਪੁਰੁषਾਦਕਃ
ਉਸਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਬਹੁਤ ਮਨਮੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਣ ਦਾ ਸ਼ੱਕ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਭਗਿਨ੍ਯਾਃ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮ। ਉਤ੍ਫਾਲ੍ਯ ਵਿਪੁਲੇ ਨੇਤ੍ਰੇ ਤਤਸ੍ਤਾਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸਾ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਕੋ ਹਿ ਮੇ ਭੋਕ੍ਤੁਕਾਮਸ੍ਯ ਵਿਘ੍ਨਂ ਚਰਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ। ਨ ਬਿਭੇषਿ ਹਿਡਿਮ੍ਬੇ ਕਿਂ ਮਤ੍ਕੋਪਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਮੋਹਿਤਾ
ਕੌਣ ਹੈ ਇਹ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਰੋਕਦਾ ਹੈ? ਹਿਡਿੰਬਾ, ਤੂੰ ਡਰਦੀ ਨਹੀਂ? ਮੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਭੁੱਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ?
ਧਿਕ੍ਤ੍ਵਾਮਸਤਿ ਪੁਂਸ੍ਕਾਮੇ ਮਮ ਵਿਪ੍ਰਿਯਕਾਰਿਣਿ। ਪੂਰ੍ਵੇषਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਯਸ਼ਸ੍ਕਰਿ
ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਵੇ, ਜੋ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।
ਯਾਨਿਮਾਨਾਸ਼੍ਰਿਤਾऽਕਾਰ੍षੀਰ੍ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਸਮੁਹਨ੍ਮਮ। ਏष ਤਾਨਦ੍ਯ ਵੈ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ
ਜੋ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇਹ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਹਫਾਜ਼ਤ ਵਿਚ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।