ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭੀਮਸੇਨਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕੁਤਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਸ਼੍ਚਾਸਿ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ?'
ਕ ਇਮੇ ਸ਼ੇਰਤੇ ਚੇਹ ਪੁਰੁषਾ ਦੇਵਰੂਪਿਣਃ। ਕੇਯਂ ਵੈ ਬृਹਤੀ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਸੁਕੁਮਾਰੀ ਤਵਾਨਘ
ਇਹ ਕੌਣ ਹਨ ਜੋ ਇੱਥੇ ਸੁੱਤੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਹਨ? ਤੇ ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਲੰਮੀ, ਕਾਲੀ, ਨਰਮ-ਨਰਮ ਔਰਤ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੈ, ਨਿਰਮਲ?
ਸ਼ੇਤੇ ਵਨਮਿਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਯਥਾ। ਨੇਦਂ ਜਾਨੀਥ ਗਹਨਂ ਵਨਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਇੱਥੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਂਗ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਇਹ ਘਣਾ ਜੰਗਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਸਤਿ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਹਿਡਿਮ੍ਬੋ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਦੁਸ਼ਟ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਹਿਡਿੰਬਾ ਨਾਮ ਦਾ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨਾਹਂ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਦੁष੍ਟਭਾਵੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਬਿਭਕ੍ਸ਼ਯਿषਤਾ ਮਾਂਸਂ ਯੁष੍ਮਾਕਮਮਰੋਪਮਾਃ
ਮੇਰੇ ਭਰਾ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾੜੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਭੇਜਿਆ ਸੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਸਾऽਹਂ ਤ੍ਵਮਭਿਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੇਵਗਰ੍ਭਸਮਪ੍ਰਭਮ੍। ਨਾਨ੍ਯਂ ਭਰ੍ਤਾਰਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਪਰ ਜਦ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਏਤਦ੍ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਯੁਕ੍ਤਂ ਮਯਿ ਸਮਾਚਰ। ਕਾਮੋਪਹਤਚਿਤ੍ਤਾਂ ਹਿ ਭਜਮਾਨਾਂ ਭਜਸ੍ਵ ਮਾਮ੍
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਠੀਕ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰੋ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਖ਼ਾਤਰ ਆਈ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰੋ।
ਤ੍ਰਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਤ੍ਪੁਰੁषਾਦਕਾਤ੍। ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਵੋ ਗਿਰਿਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਭਰ੍ਤਾ ਭਵ ਮਮਾਨਘ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਮਹਾਂਬਲੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੋਂ ਬਚਾਵਾਂਗੀ। ਆਓ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਰਹੀਏ—ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣੋ, ਨਿਰਮਲ।
ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਵੀਰ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਮਾ ਮੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵਿਹਾਸਿषਃ। ਤ੍ਵਯਾ ਹ੍ਯਹਂ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਨ ਜੀਵੇਯਮਰਿਨ੍ਦਮ
ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ—ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਨਾ ਛੱਡੀਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਂ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਚਰੀ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿ ਕਾਮਤੋ ਵਿਚਰਾਮਿ ਚ। ਅਤੁਲਾਮਾਪ੍ਨੁਹਿ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਮਯਾ ਸਹ
ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਫਿਰਦੀ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕਰ।
ਏष ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਾਨ੍ਯਃ ਪਰਮਕੋ ਗੁਰੁਃ। ਅਨਿਵਿष੍ਟੋ ਹਿ ਤਨ੍ਨਾਹਂ ਪਰਿਵਿਦ੍ਯਾਂ ਕਥਂਚਨ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਹੈ, ਇੱਜ਼ਤਯੋਗ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਾਣਯੋਗ। ਜਦ ਉਹ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਣਉਚਿਤ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ।
ਮਾਤਰਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਕਨਿष੍ਠਾਨਪਰਾਨਪਿ। ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ ਕੋਨ੍ਵਦ੍ਯ ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਨਿਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਅੱਜ ਕੌਣ ਮਾਂ, ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕੋ ਹਿ ਸੁਪ੍ਤਾਨਿਮਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਭੋਜਨਮ੍। ਮਾਤਰਂ ਚ ਨਰੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਕਾਮਾਰ੍ਤ ਇਵ ਮਦ੍ਵਿਧਃ
ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੌਣ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਸੌਂਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਵਾਸਤੇ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੀ?
ਏਕਂ ਤ੍ਵਾਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਹ ਮਾਤ੍ਰਾ ਪਰਨ੍ਤਪ। ਸੋਦਰਾਨੁਤ੍ਸृਜੈਨਾਂਸ੍ਤ੍ਵਮਾਰੋਹ ਜਘਨਂ ਮਮ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਬਚਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੀ। ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡੀਂ—ਮੇਰੇ ਕੰਧੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ।
ਨਾਹਂ ਜੀਵਿਤੁਮਾਸ਼ਂਸੇ ਭ੍ਰਾਤॄਨੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਿ। ਯਥਾਸ਼੍ਰਦ੍ਧਂ ਵ੍ਰਜੈਕਾ ਹਿ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਮੇ ਪ੍ਰਭਾषਸੇ
ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੀਉਣ ਦੀ ਮੈਂ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਯਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਂ ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਾਨੇਤਾਨ੍ਪ੍ਰਬੋਧਯ। ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਕਾਮਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਤ੍ਪੁਰੁषਾਦਕਾਤ੍
ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਜਗਾ ਦੇ, ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਰੂਰ ਬਚਾਵਾਂਗਾ।
ਸੁਖਸੁਪ੍ਤਾਨ੍ਵਨੇ ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਮਾਤਰਂ ਚੈਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਿ। ਨ ਭਯਾਦ੍ਬੋਧਯਿष੍ਯਾਮਿ ਭ੍ਰਾਤੁਸ੍ਤਵ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੌਂਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਮਾਂ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਭੈੜੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਭਰਾ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਜਗਾਵਾਂਗਾ।
ਨ ਹਿ ਮੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭੀਰੁ ਸੋਢੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਨ ਮਨੁष੍ਯਾ ਨ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚਾਰੁਲੋਚਨੇ
ਹੇ ਡਰਪੋਕ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਮਨੁੱਖ, ਗੰਧਰਵ ਜਾਂ ਯਕਸ਼ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਗਚ੍ਛ ਵਾ ਤਿष੍ਠ ਵਾ ਭਦ੍ਰੇ ਯਦ੍ਵਾ ਪੀਚ੍ਛਸਿ ਤਤ੍ਕੁਰੁ। ਤਂ ਵਾ ਪ੍ਰੇषਯ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਪੁਰੁषਾਦਕਮ੍
ਹੇ ਭਲੀ, ਤੂੰ ਚਾਹੇ ਜਾ ਜਾਂ ਰਹਿ ਜਾਂ, ਜਾਂ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਕਰ। ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਭੇਜ ਦੇ, ਹੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ।
ਤਾਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਚਿਰਗਤਾਂ ਹਿਡਿਮ੍ਬੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਦ੍ਰੁਮਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦਾਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਰ ਗਿਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਹਿੜਿੰਬਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ, ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲ ਆਇਆ।
ਲੋਹਿਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰੂਰ੍ਧ੍ਵਕੇਸ਼ੋ ਮਹਾਨਨਃ। ਮੇਘਸਙ੍ਘਾਤਵਰ੍ष੍ਮਾ ਚ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਭਯਾਨਕਃ
ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹੇ ਵਾਲ, ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ, ਤੇਜ਼ ਦੰਦ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ।
ਤਲਂ ਤਲੇਨ ਸਂਹਤ੍ਯ ਬਾਹੂ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਚਾਸਕृਤ੍। ਉਦ੍ਵृਤ੍ਤਨੇਤ੍ਰਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਨ੍ਤਾਨ੍ਦਨ੍ਤੇषੁ ਨਿष੍ਕੁषਨ੍
ਉਹ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹੱਥ ਮਾਰਦਾ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹੀਆਂ, ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਰਗੜਦਾ।
ਕੋऽਦ੍ਯ ਮੇ ਭੋਕ੍ਤੁਕਾਮਸ੍ਯ ਵਿਘ੍ਨਂ ਚਰਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ। ਨ ਬਿਭੇਤਿ ਹਿਡਿਮ੍ਬੀ ਚ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਕਿਮਨਾਗਤਾ
ਅੱਜ ਕੌਣ ਇਹ ਮੂਰਖ ਹੈ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਹਿੜਿੰਬੀ ਡਰਦੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਭੇਜੀ ਗਈ ਸੀ—ਉਹ ਵਾਪਸ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਈ?
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੈ ਤਥਾ ਵਿਕृਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਹਿਡਿਮ੍ਬੋਵਾਚ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਭੀਮਸੇਨਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਿੜਿੰਬੀ ਡਰ ਗਈ ਤੇ ਭੀਮਸੈਨ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਆਪਤਤ੍ਯੇष ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪੁਰੁषਾਦਕਃ। ਸਾऽਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਭੈੜਾ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮੈਂ ਕਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਉਹੀ ਕਰ।
ਅਹਂ ਕਾਮਗਮਾ ਵੀਰ ਰਕ੍ਸ਼ੋਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਾ। ਆਰੁਹੇਮਾਂ ਮਮ ਸ਼੍ਰੋਣਿਂ ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਹਾਯਸਾ
ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਮੇਰੇ ਕੰਧੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਪ੍ਰਬੋਧਯੈਤਾਨ੍ਸਂਸੁਪ੍ਤਾਨ੍ਮਾਤਰਂ ਚ ਪਰਨ੍ਤਪ। ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਗਮਿष੍ਯਾਭਿ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵੋ ਵਿਹਾਯਸਾ
ਇਹ ਸੌਂਦੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾ ਦੇ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਰਾਹੀਂ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਮਾ ਭੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪृਥੁਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਨੈष ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ। ਅਹਮੇਨਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ
ਤੂੰ ਡਰ ਨਾ, ਚੌੜੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ।
ਨਾਯਂ ਪ੍ਰਤਿਬਲੋ ਭੀਰੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਪਸਦੋ ਮਮ। ਸੋਢੁਂ ਯੁਧਿ ਪਰਿਸ੍ਪਨ੍ਦਮਥਵਾ ਸਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚਲਾ ਨਿਕੰਮਾ, ਡਰਪੋਕ, ਮੇਰੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਮਿਲ ਕੇ ਮੇਰੀ ਵਿਰੋਧੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦੇ।
ਪਸ਼੍ਯ ਬਾਹੂ ਸੁਵृਤ੍ਤੌ ਮੇ ਹਸ੍ਤਿਹਸ੍ਤਨਿਭਾਵਿਮੌ। ਊਰੂ ਪਰਿਘਸਙ੍ਕਾਸ਼ੌ ਸਂਹਤਂ ਚਾਪ੍ਯੁਰੋ ਮਹਤ੍
ਮੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵੇਖ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਵਾਂਗ ਸੁਡੋਲ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਲੋਹੇ ਦੀ ਲੱਕੀ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਛਾਤੀ ਵੱਡਾ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ।