ਕਮ੍ਬੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪੁष੍ਕਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਭਰ੍ਤਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਭਵੇਨ੍ਮਮ। ਨਾਹਂ ਭ੍ਰਾਤृਵਚੋ ਜਾਤੁ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਕ੍ਰੂਰਮਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਕੌਂਚ ਵਾਂਗ ਗਰਦਨ ਵਾਲਾ, ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਯੋਗਯ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਕਠੋਰ ਆਗਿਆ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੰਨ ਸਕਦੀ।
ਪਤਿਸ੍ਨੇਹੋऽਤਿਬਲਵਾਨ੍ਨ ਤਥਾ ਭ੍ਰਾਤृਸੌਹृਦਮ੍। ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਵ ਤृਪ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਭਵੇਦ੍ਧਾਤੁਰ੍ਮਮੈਵ ਚ
ਪਤੀ ਨਾਲ ਪਤਨੀ ਦਾ ਪਿਆਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਭਰਾ ਨਾਲ ਐਸਾ ਸਬੰਧ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੇ ਰੱਖਵਾਲੀ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਵੀ ਸਿਰਫ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਹੀ ਆਰਾਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਹਤੈਰੇਤੈਰਹਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮੋਦਿष੍ਯੇ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਃ ਸਮਾਃ। `ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯੇਤ੍ਥਂ ਹਿਡਿਮ੍ਬਾ ਸਾ ਭੀਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਭੁਜਂ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਜਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਰਹਾਂਗੀ। ਐਸਾ ਨਿਸਚੈ ਕਰਕੇ, ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਭੀਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਰੂਪਂ ਮਾਨੁषਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਿਤਾ।' ਸਾ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀ ਰੂਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਦਨਮੋਹਿਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਈ।
ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਭੀਮਸੇਨਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾ। `ਇਙ੍ਗਿਤਾਕਾਰਕੁਸ਼ਲਾ ਸੋਪਾਸਰ੍ਪਚ੍ਛਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਉਹ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਚਲਾਕ, ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਤੇ ਹਾਵ-ਭਾਵ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰ, ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਮਹਾਨ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ।
ਵਿਨਮ੍ਯਮਾਨੇਵ ਲਤਾ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ। ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚ ਤਾਂ ਭੀਮਃ ਸਮੀਪਮੁਪਸਰ੍ਪਤੀਮ੍
ਉਹ ਦਿਵਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਲਤਾ ਵਾਂਗ ਝੁਕਦੀ ਹੋਈ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਭੀਮ ਵੀ, ਜਦ ਉਹ ਨੇੜੇ ਆਈ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਹਰ੍षਮਾਣਾਂ ਤਦਾ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਤਨ੍ਵੀਂ ਪੀਨਪਯੋਧਰਾਮ੍। ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਨਨਾਂ ਪਦ੍ਮਨੇਤ੍ਰਾਂ ਨੀਲਕੁਞ੍ਚਿਤਮੂਰ੍ਧਜਾਮ੍
ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ: ਪਤਲੀ, ਭਰਪੂਰ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ, ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਤੇ ਨੀਲੇ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ।
ਕृष੍ਣਾਂ ਸੁਪਾਣ੍ਡੁਰੈਰ੍ਦਨ੍ਤੈਰ੍ਬਿਮ੍ਬੋष੍ਠੀਂ ਚਾਰੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨਾਂ ਭੀਮੋ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਗਤਃ
ਕਾਲੀ ਚਮੜੀ, ਚਿੱਟੇ ਦੰਦ, ਬਿੰਬ ਫਲ ਵਰਗੇ ਹੋਠ, ਤੇ ਸੋਹਣੀ। ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵੇਖ ਕੇ ਭੀਮ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਉਪਚਾਰਗੁਣੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਂ ਲਲਿਤੈਰ੍ਹਾਸਸਂਮਿਤੈਃ। ਸਮੀਪਮੁਪਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭੀਮਂ ਸਾਥ ਵਰਾਨਤਾ
ਉਹ ਸੁਹਣੇ ਤਰੀਕੇ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਭੀਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਈ, ਤੇ ਵਾਰ ਮੰਗਣ ਵਾਲੀ ਵਾਂਗ ਝੁਕ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋਈ।
ਵਚੋ ਵਚਨਵੇਲਾਯਾਂ ਭੀਮਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਾਮਿਨੀ।' ਲਜ੍ਜਯਾ ਨਮ੍ਯਮਾਨੇਵ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ
ਸਭ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਔਰਤ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਬੋਲਿਆ।
ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭੀਮਸੇਨਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕੁਤਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਸ਼੍ਚਾਸਿ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ?'
ਕ ਇਮੇ ਸ਼ੇਰਤੇ ਚੇਹ ਪੁਰੁषਾ ਦੇਵਰੂਪਿਣਃ। ਕੇਯਂ ਵੈ ਬृਹਤੀ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਸੁਕੁਮਾਰੀ ਤਵਾਨਘ
ਇਹ ਕੌਣ ਹਨ ਜੋ ਇੱਥੇ ਸੁੱਤੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਹਨ? ਤੇ ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਲੰਮੀ, ਕਾਲੀ, ਨਰਮ-ਨਰਮ ਔਰਤ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੈ, ਨਿਰਮਲ?
ਸ਼ੇਤੇ ਵਨਮਿਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਯਥਾ। ਨੇਦਂ ਜਾਨੀਥ ਗਹਨਂ ਵਨਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਇੱਥੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਂਗ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਇਹ ਘਣਾ ਜੰਗਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਸਤਿ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਹਿਡਿਮ੍ਬੋ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਦੁਸ਼ਟ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਹਿਡਿੰਬਾ ਨਾਮ ਦਾ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨਾਹਂ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਦੁष੍ਟਭਾਵੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਬਿਭਕ੍ਸ਼ਯਿषਤਾ ਮਾਂਸਂ ਯੁष੍ਮਾਕਮਮਰੋਪਮਾਃ
ਮੇਰੇ ਭਰਾ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾੜੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਭੇਜਿਆ ਸੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਸਾऽਹਂ ਤ੍ਵਮਭਿਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੇਵਗਰ੍ਭਸਮਪ੍ਰਭਮ੍। ਨਾਨ੍ਯਂ ਭਰ੍ਤਾਰਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਪਰ ਜਦ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਏਤਦ੍ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਯੁਕ੍ਤਂ ਮਯਿ ਸਮਾਚਰ। ਕਾਮੋਪਹਤਚਿਤ੍ਤਾਂ ਹਿ ਭਜਮਾਨਾਂ ਭਜਸ੍ਵ ਮਾਮ੍
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਠੀਕ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰੋ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਖ਼ਾਤਰ ਆਈ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰੋ।
ਤ੍ਰਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਤ੍ਪੁਰੁषਾਦਕਾਤ੍। ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਵੋ ਗਿਰਿਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਭਰ੍ਤਾ ਭਵ ਮਮਾਨਘ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਮਹਾਂਬਲੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੋਂ ਬਚਾਵਾਂਗੀ। ਆਓ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਰਹੀਏ—ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣੋ, ਨਿਰਮਲ।
ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਵੀਰ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਮਾ ਮੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵਿਹਾਸਿषਃ। ਤ੍ਵਯਾ ਹ੍ਯਹਂ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਨ ਜੀਵੇਯਮਰਿਨ੍ਦਮ
ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ—ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਨਾ ਛੱਡੀਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਂ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਚਰੀ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿ ਕਾਮਤੋ ਵਿਚਰਾਮਿ ਚ। ਅਤੁਲਾਮਾਪ੍ਨੁਹਿ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਮਯਾ ਸਹ
ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਫਿਰਦੀ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕਰ।
ਏष ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਾਨ੍ਯਃ ਪਰਮਕੋ ਗੁਰੁਃ। ਅਨਿਵਿष੍ਟੋ ਹਿ ਤਨ੍ਨਾਹਂ ਪਰਿਵਿਦ੍ਯਾਂ ਕਥਂਚਨ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਹੈ, ਇੱਜ਼ਤਯੋਗ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਾਣਯੋਗ। ਜਦ ਉਹ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਣਉਚਿਤ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ।
ਮਾਤਰਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਕਨਿष੍ਠਾਨਪਰਾਨਪਿ। ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ ਕੋਨ੍ਵਦ੍ਯ ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਨਿਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਅੱਜ ਕੌਣ ਮਾਂ, ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕੋ ਹਿ ਸੁਪ੍ਤਾਨਿਮਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਭੋਜਨਮ੍। ਮਾਤਰਂ ਚ ਨਰੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਕਾਮਾਰ੍ਤ ਇਵ ਮਦ੍ਵਿਧਃ
ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੌਣ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਸੌਂਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਵਾਸਤੇ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੀ?
ਏਕਂ ਤ੍ਵਾਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਹ ਮਾਤ੍ਰਾ ਪਰਨ੍ਤਪ। ਸੋਦਰਾਨੁਤ੍ਸृਜੈਨਾਂਸ੍ਤ੍ਵਮਾਰੋਹ ਜਘਨਂ ਮਮ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਬਚਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੀ। ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡੀਂ—ਮੇਰੇ ਕੰਧੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ।
ਨਾਹਂ ਜੀਵਿਤੁਮਾਸ਼ਂਸੇ ਭ੍ਰਾਤॄਨੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਿ। ਯਥਾਸ਼੍ਰਦ੍ਧਂ ਵ੍ਰਜੈਕਾ ਹਿ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਮੇ ਪ੍ਰਭਾषਸੇ
ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੀਉਣ ਦੀ ਮੈਂ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਯਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਂ ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਾਨੇਤਾਨ੍ਪ੍ਰਬੋਧਯ। ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਕਾਮਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਤ੍ਪੁਰੁषਾਦਕਾਤ੍
ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਜਗਾ ਦੇ, ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਰੂਰ ਬਚਾਵਾਂਗਾ।
ਸੁਖਸੁਪ੍ਤਾਨ੍ਵਨੇ ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਮਾਤਰਂ ਚੈਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਿ। ਨ ਭਯਾਦ੍ਬੋਧਯਿष੍ਯਾਮਿ ਭ੍ਰਾਤੁਸ੍ਤਵ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੌਂਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਮਾਂ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਭੈੜੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਭਰਾ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਜਗਾਵਾਂਗਾ।
ਨ ਹਿ ਮੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭੀਰੁ ਸੋਢੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਨ ਮਨੁष੍ਯਾ ਨ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚਾਰੁਲੋਚਨੇ
ਹੇ ਡਰਪੋਕ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਮਨੁੱਖ, ਗੰਧਰਵ ਜਾਂ ਯਕਸ਼ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਗਚ੍ਛ ਵਾ ਤਿष੍ਠ ਵਾ ਭਦ੍ਰੇ ਯਦ੍ਵਾ ਪੀਚ੍ਛਸਿ ਤਤ੍ਕੁਰੁ। ਤਂ ਵਾ ਪ੍ਰੇषਯ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਪੁਰੁषਾਦਕਮ੍
ਹੇ ਭਲੀ, ਤੂੰ ਚਾਹੇ ਜਾ ਜਾਂ ਰਹਿ ਜਾਂ, ਜਾਂ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਕਰ। ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਭੇਜ ਦੇ, ਹੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ।
ਤਾਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਚਿਰਗਤਾਂ ਹਿਡਿਮ੍ਬੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਦ੍ਰੁਮਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦਾਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਰ ਗਿਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਹਿੜਿੰਬਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ, ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲ ਆਇਆ।