ਕ੍ਰੂਰੋ ਮਾਨੁषਮਾਂਸਾਦੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਪ੍ਰਾਵृਡ੍ਜਲਧਰਸ਼੍ਯਾਮਃ ਪਿਙ੍ਗਾਕ੍ਸ਼ੋ ਦਾਰੁਣਾਕृਤਿਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਰੂੜ, ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲਾ, ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ, ਪੀਲੇ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਦष੍ਟ੍ਰਾਕਰਾਲਵਦਨਃ ਕਰਾਲੋ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਲਮ੍ਬਸ੍ਫਿਗ੍ਲਮ੍ਬਜਠਰੋ ਰਕ੍ਤਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਸ਼ਿਰੋਰੁਹਃ
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਡਰਾਉਣਾ, ਦੰਦ ਬਾਹਰ, ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ, ਲਟਕਦੇ ਪਿੱਠ ਤੇ ਪੇਟ, ਲਾਲ ਦਾਡੀ ਤੇ ਵਾਲ ਸੀ।
ਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ਗਲਸ੍ਕਨ੍ਧਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰ੍ਣੋ ਵਿਭੀषਣਃ। ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਤਾਨਪਸ਼੍ਯਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਵੱਡੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵਰਗਾ ਮੋਟਾ ਕੰਧ ਵਾਲਾ ਸ਼ੰਕਰਨ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਯਾਦ-ਅਚਾਨਕ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਯੋਧੇ ਸਨ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਵਿਰੂਪਰੂਪਃ ਪਿਙ੍ਗਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕਰਾਲੋ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਪਿਸ਼ਿਤੇਪ੍ਸੁਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤਸ਼੍ਚ ਜਿਘ੍ਰਨ੍ਗਨ੍ਧਂ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਅਜੀਬ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ, ਪੀਲੇ ਅੱਖਾਂ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਦਾ ਇੱਛਕ, ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਫਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਮਾਸ ਦੀ ਵਾਸ਼ ਪਕੜ ਲਿਆ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਾਙ੍ਗੁਲਿਃ ਸ ਕਣ੍ਡੂਯਨ੍ਧੁਨ੍ਵਨ੍ਰੂਕ੍ਸ਼ਾਞ੍ਸ਼ਿਰੋਰੁਹਾਨ੍। ਜृਮ੍ਭਮਾਣੋ ਮਹਾਵਕ੍ਤ੍ਰਃ ਪੁਨਃਪੁਨਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ
ਉਹ ਉਂਗਲਾਂ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰੁੱਖੇ ਵਾਲ ਖੰਜ ਕੇ ਤੇ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ ਕੇ ਉੱਘਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ।
ਹृष੍ਟੋ ਮਾਨੁषਮਾਂਸਸ੍ਯ ਮਹਾਕਾਯੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਆਘ੍ਰਾਯ ਮਾਨੁषਂ ਗਨ੍ਧਂ ਭਗਿਨੀਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਾਨਵ ਮਾਸ ਦੀ ਵਾਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮਾਨਵ ਦੀ ਵਾਸ਼ ਗਹਿਰੀ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਉਪਪਨ੍ਨਂ ਚਿਰਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਮਮ ਮਨਃਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਜਿਘ੍ਰਤਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰੁਤਾ ਸ੍ਨੇਹਾਜ੍ਜਿਹ੍ਵਾ ਪਰ੍ਯੇਤਿ ਮੇ ਮੁਖਾਤ੍
ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਮਿਲਿਆ ਹੈ; ਜਦ ਮੈਂ ਵਾਸ਼ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਜੀਭ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅष੍ਟੌ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਃ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਾਸ਼੍ਚਿਰਸ੍ਯਾਪਾਤਦੁਃਸਹਾਃ। ਦੇਹੇषੁ ਮਜ੍ਜਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੇषੁ ਪਿਸ਼ਿਤੇषੁ ਚ
ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਠ ਦੰਦ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਲੰਬੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਹਿਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੇ ਨਰਮ ਮਾਸ ਵਿੱਚ ਗਾੜ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਆਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਾਨੁषਂ ਕਣ੍ਠਮਾਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਧਮਨੀਮਪਿ। ਉष੍ਣਂ ਨਵਂ ਪ੍ਰਪਾਸ੍ਯਾਮਿ ਫੇਨਲਿਂ ਰੁਧਿਰਂ ਬਹੁ
ਮੈਂ ਮਾਨਵ ਦਾ ਗਲਾ ਫੜ ਕੇ, ਨਸ ਵੀ ਕੱਟ ਕੇ, ਗਰਮ, ਨਵਾਂ, ਝਾਗ ਵਾਲਾ ਖੂਨ ਵੱਧ-ਵੱਧ ਪੀ ਲਵਾਂਗਾ।
ਗਚ੍ਛ ਜਾਨੀਹਿ ਕੇ ਤ੍ਵੇਤੇ ਸ਼ੇਰਤੇ ਵਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਮਾਨੁषੋ ਬਲਵਾਨ੍ਗਨ੍ਧੋ ਘ੍ਰਾਣਂ ਤਰ੍ਪਯਤੀਵ ਮੇ
ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਪਤਾ ਕਰ ਕਿ ਇਹ ਕੌਣ ਹਨ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹਨ; ਮਾਨਵ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਵਾਸ਼ ਮੇਰੀ ਨੱਕ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਰੱਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।
ਹਤ੍ਵੈਤਾਨ੍ਮਾਨੁषਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਨਯਸ੍ਵ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍। ਅਸ੍ਮਦ੍ਵਿषਯਸੁਪ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਨੈਤੇਭ੍ਯੋ ਭਯਮਸ੍ਤਿ ਤੇ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆ; ਸਾਡੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸੌਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਏषਾਮੁਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਾਂਸਾਨਿ ਮਾਨੁषਾਣਾਂ ਯਥੇष੍ਟਤਃ। ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਵ ਸਹਿਤੌ ਕੁਰੁ ਪੂਰ੍ਣਂ ਵਚੋ ਮਮ
ਇਹਨਾਂ ਮਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਵਾਂ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਕਰ।
ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਮਾਂਸਾਨਿ ਮਾਨੁषਾਣਾਂ ਪ੍ਰਕਾਮਤਃ। ਨृਤ੍ਯਾਵ ਸਹਿਤਾਵਾਵਾਂ ਦਤ੍ਤਤਾਲਾਵਨੇਕਸ਼ਃ
ਮਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਰੱਜ ਕੇ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਹੱਥ ਤਾਲੀਆਂ ਮਾਰ-ਮਾਰ ਕੇ ਨੱਚਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਹਿਡਿਮ੍ਬਾ ਤੁ ਹਿਡਿਮ੍ਬੇਨ ਮਹਾਵਨੇ। ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਵਚਨਮਾਜ੍ਞਾਯ ਤ੍ਵਰਮਾਣੇਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ
ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਹਿਡਿੰਬ ਨੇ ਐਸਾ ਆਖਿਆ; ਭੈਣ ਨੇ ਭਰਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਆਪ੍ਲੁਤ੍ਯਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਚ ਤਰੂਨਗਚ੍ਛਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ।' ਜਗਾਮ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਮ ਸ਼ੇਰਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਵਨੇ
ਉਹ ਦਰਖ਼ਤਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ-ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲ ਚਲੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੀ ਜਿੱਥੇ ਪਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਏ ਸਨ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤ੍ਰ ਸਾ ਗਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪृਥਯਾ ਸਹ। ਸ਼ਯਾਨਾਨ੍ਭੀਮਸੇਨਂ ਚ ਜਾਗ੍ਰਤਂ ਤ੍ਵਪਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਥੇ, ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਥਾ ਦੇ ਨਾਲ ਪਏ ਹੋਏ ਵੇਖੀ, ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਅਜੇ ਤੱਕ ਅਜਿੱਤ ਸੀ, ਜਾਗਦਾ ਸੀ।
ਉਪਾਸ੍ਯਮਾਨਾਨ੍ਭੀਮੇਨ ਰੂਪਯੌਵਨਸ਼ਾਲਿਨਃ। ਸੁਕੁਮਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਸਾ ਵ੍ਯਾਯਾਮੇਨ ਚ ਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਨੇ ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਸਨ, ਭੀਮ ਦੇ ਸਾਥ ਵਿੱਚ, ਨਰਮ ਤੇ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਦੁਃਖੇਨ ਸਂਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਹਜ੍ਯੇष੍ਠਾਨ੍ਪ੍ਰਮਾਥਿਨਃ। ਰੌਦ੍ਰੀ ਸਤੀ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਰਾਜਸੀ ਸਨ, ਤੇ ਰਾਜਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦਿਖਣ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਭੀਮਸੇਨਂ ਸਾ ਸਾਲਸ੍ਕਨ੍ਧਮਿਵੋਦ੍ਯਤਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਕਾਮਯਾਮਾਸ ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਂ ਭੁਵਿ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਰਖ਼ਤ ਦੇ ਕੰਧ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਨੂੰ ਚਾਹ ਲਿਆ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਗਤੇਨ ਮਨਸਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ'। ਅਯਂ ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਿਂਹਸ੍ਕਨ੍ਧੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ: 'ਇਹ ਸਿਆਹ ਚਿਹਰਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਸਿੰਘ ਵਰਗਾ ਕੰਧ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ...'
ਕਮ੍ਬੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪੁष੍ਕਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਭਰ੍ਤਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਭਵੇਨ੍ਮਮ। ਨਾਹਂ ਭ੍ਰਾਤृਵਚੋ ਜਾਤੁ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਕ੍ਰੂਰਮਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਕੌਂਚ ਵਾਂਗ ਗਰਦਨ ਵਾਲਾ, ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਯੋਗਯ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਕਠੋਰ ਆਗਿਆ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੰਨ ਸਕਦੀ।
ਪਤਿਸ੍ਨੇਹੋऽਤਿਬਲਵਾਨ੍ਨ ਤਥਾ ਭ੍ਰਾਤृਸੌਹृਦਮ੍। ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਵ ਤृਪ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਭਵੇਦ੍ਧਾਤੁਰ੍ਮਮੈਵ ਚ
ਪਤੀ ਨਾਲ ਪਤਨੀ ਦਾ ਪਿਆਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਭਰਾ ਨਾਲ ਐਸਾ ਸਬੰਧ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੇ ਰੱਖਵਾਲੀ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਵੀ ਸਿਰਫ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਹੀ ਆਰਾਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਹਤੈਰੇਤੈਰਹਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮੋਦਿष੍ਯੇ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਃ ਸਮਾਃ। `ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯੇਤ੍ਥਂ ਹਿਡਿਮ੍ਬਾ ਸਾ ਭੀਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਭੁਜਂ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਜਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਰਹਾਂਗੀ। ਐਸਾ ਨਿਸਚੈ ਕਰਕੇ, ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਭੀਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਰੂਪਂ ਮਾਨੁषਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਿਤਾ।' ਸਾ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀ ਰੂਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਦਨਮੋਹਿਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਈ।
ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਭੀਮਸੇਨਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾ। `ਇਙ੍ਗਿਤਾਕਾਰਕੁਸ਼ਲਾ ਸੋਪਾਸਰ੍ਪਚ੍ਛਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਉਹ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਚਲਾਕ, ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਤੇ ਹਾਵ-ਭਾਵ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰ, ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਮਹਾਨ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ।
ਵਿਨਮ੍ਯਮਾਨੇਵ ਲਤਾ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ। ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚ ਤਾਂ ਭੀਮਃ ਸਮੀਪਮੁਪਸਰ੍ਪਤੀਮ੍
ਉਹ ਦਿਵਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਲਤਾ ਵਾਂਗ ਝੁਕਦੀ ਹੋਈ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਭੀਮ ਵੀ, ਜਦ ਉਹ ਨੇੜੇ ਆਈ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਹਰ੍षਮਾਣਾਂ ਤਦਾ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਤਨ੍ਵੀਂ ਪੀਨਪਯੋਧਰਾਮ੍। ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਨਨਾਂ ਪਦ੍ਮਨੇਤ੍ਰਾਂ ਨੀਲਕੁਞ੍ਚਿਤਮੂਰ੍ਧਜਾਮ੍
ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ: ਪਤਲੀ, ਭਰਪੂਰ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ, ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਤੇ ਨੀਲੇ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ।
ਕृष੍ਣਾਂ ਸੁਪਾਣ੍ਡੁਰੈਰ੍ਦਨ੍ਤੈਰ੍ਬਿਮ੍ਬੋष੍ਠੀਂ ਚਾਰੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨਾਂ ਭੀਮੋ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਗਤਃ
ਕਾਲੀ ਚਮੜੀ, ਚਿੱਟੇ ਦੰਦ, ਬਿੰਬ ਫਲ ਵਰਗੇ ਹੋਠ, ਤੇ ਸੋਹਣੀ। ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵੇਖ ਕੇ ਭੀਮ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਉਪਚਾਰਗੁਣੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਂ ਲਲਿਤੈਰ੍ਹਾਸਸਂਮਿਤੈਃ। ਸਮੀਪਮੁਪਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭੀਮਂ ਸਾਥ ਵਰਾਨਤਾ
ਉਹ ਸੁਹਣੇ ਤਰੀਕੇ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਭੀਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਈ, ਤੇ ਵਾਰ ਮੰਗਣ ਵਾਲੀ ਵਾਂਗ ਝੁਕ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋਈ।
ਵਚੋ ਵਚਨਵੇਲਾਯਾਂ ਭੀਮਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਾਮਿਨੀ।' ਲਜ੍ਜਯਾ ਨਮ੍ਯਮਾਨੇਵ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ
ਸਭ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਔਰਤ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਬੋਲਿਆ।