ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਵਯਂ ਦਾਹਾਦਿਮਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਕਾਂ ਦਿਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਾਮਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠਾਂ ਆ ਕੇ ਠਹਿਰੇ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਕਿਹੜੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆ ਪਈ ਹੈ?
ਸਕਾਮੋ ਭਵ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਲ੍ਪਦਰ੍ਸ਼ਨ। ਨੂਨਂ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਨਾਨੁਜ੍ਞਾਂ ਮੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਮੂਰਖ ਤੇ ਛੋਟੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ; ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਵਧੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਤੇਨ ਜੀਵਸਿ ਦੁਰ੍ਮਤੇ। ਨਨ੍ਵਦ੍ਯ ਸਸੁਤਾਮਾਤ੍ਯਂ ਸਕਰ੍ਣਾਨੁਜਸੌਬਲਮ੍
ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਿਆਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ, ਕਰਣ, ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਸੌਬਲ ਨਾਲ, ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਸਮਾਵਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰੇषਯਿष੍ਯੇ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਕਿਂ ਨੁ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਮਯਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਤ੍ਤੇਨ ਕ੍ਰੁਧ੍ਯਤੇ ਨृਪਃ
ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੈਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜਣ ਦੀ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਇਸ ਗੱਲ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪਾਪਾਚਾਰ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕ੍ਰੋਧਸਨ੍ਦੀਪ੍ਤਮਾਨਸਃ
ਧਰਮਵਾਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਾੜਾ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਰਂ ਕਰੇਣ ਨਿष੍ਪਿष੍ਯ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਦੀਨਮਾਨਸਃ। ਪੁਨਰ੍ਦੀਨਮਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਰ੍ਚਿਰਿਵ ਪਾਵਕਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮੋੜ ਕੇ, ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀ ਲੋਅ ਠੰਡੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਮਹੀਤਲੇ ਸੁਪ੍ਤਾਨਵੈਕ੍ਸ਼ਤ ਵृਕੋਦਰਃ। ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾਨਿਵ ਸਂਵਿष੍ਟਾਨ੍ਪृਥਗ੍ਜਨਸਮਾਨਿਵ
ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਇੰਝ ਲੱਗੇ ਜਿਵੇਂ ਆਮ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਸੁੱਤੇ ਹੋਣ।
ਨਾਤਿਦੂਰੇਣ ਨਗਰਂ ਵਨਾਦਸ੍ਮਾਦ੍ਧਿ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਜਾਗਰ੍ਤਵ੍ਯੇ ਸ੍ਵਪਨ੍ਤੀਮੇ ਹਨ੍ਤ ਜਾਗਰ੍ਮ੍ਯਹਂਸ੍ਵਯਮ੍
ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਨਗਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੂਰ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੁੱਤੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਆਪ ਜਾਗਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀਮੇ ਜਲਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧਾ ਜਿਤਕ੍ਲਮਾਃ। ਇਤਿ ਭੀਮੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯੈਵ ਜਜਾਗਾਰ ਸ੍ਵਯਂ ਤਦਾ
ਇਹ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਜਾਗਣਗੇ, ਤਾਂ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਮ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪ ਜਾਗ ਕੇ ਰਖਵਾਲੀ ਕਰੇ।
ਤਤ੍ਰ ਤੇषੁ ਸ਼ਯਾਨੇषੁ ਹਿਡਿਮ੍ਬੋ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਅਵਿਦੂਰੇ ਵਨਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਾਲਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਿਡਿੰਬਾ ਨਾਂਕ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਉਸ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇੱਕ ਸ਼ਾਲਾ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠਾਂ ਆ ਕੇ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਕ੍ਰੂਰੋ ਮਾਨੁषਮਾਂਸਾਦੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਪ੍ਰਾਵृਡ੍ਜਲਧਰਸ਼੍ਯਾਮਃ ਪਿਙ੍ਗਾਕ੍ਸ਼ੋ ਦਾਰੁਣਾਕृਤਿਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਰੂੜ, ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲਾ, ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ, ਪੀਲੇ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਦष੍ਟ੍ਰਾਕਰਾਲਵਦਨਃ ਕਰਾਲੋ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਲਮ੍ਬਸ੍ਫਿਗ੍ਲਮ੍ਬਜਠਰੋ ਰਕ੍ਤਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਸ਼ਿਰੋਰੁਹਃ
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਡਰਾਉਣਾ, ਦੰਦ ਬਾਹਰ, ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ, ਲਟਕਦੇ ਪਿੱਠ ਤੇ ਪੇਟ, ਲਾਲ ਦਾਡੀ ਤੇ ਵਾਲ ਸੀ।
ਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ਗਲਸ੍ਕਨ੍ਧਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰ੍ਣੋ ਵਿਭੀषਣਃ। ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਤਾਨਪਸ਼੍ਯਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਵੱਡੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵਰਗਾ ਮੋਟਾ ਕੰਧ ਵਾਲਾ ਸ਼ੰਕਰਨ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਯਾਦ-ਅਚਾਨਕ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਯੋਧੇ ਸਨ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਵਿਰੂਪਰੂਪਃ ਪਿਙ੍ਗਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕਰਾਲੋ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਪਿਸ਼ਿਤੇਪ੍ਸੁਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤਸ਼੍ਚ ਜਿਘ੍ਰਨ੍ਗਨ੍ਧਂ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਅਜੀਬ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ, ਪੀਲੇ ਅੱਖਾਂ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਦਾ ਇੱਛਕ, ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਫਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਮਾਸ ਦੀ ਵਾਸ਼ ਪਕੜ ਲਿਆ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਾਙ੍ਗੁਲਿਃ ਸ ਕਣ੍ਡੂਯਨ੍ਧੁਨ੍ਵਨ੍ਰੂਕ੍ਸ਼ਾਞ੍ਸ਼ਿਰੋਰੁਹਾਨ੍। ਜृਮ੍ਭਮਾਣੋ ਮਹਾਵਕ੍ਤ੍ਰਃ ਪੁਨਃਪੁਨਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ
ਉਹ ਉਂਗਲਾਂ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰੁੱਖੇ ਵਾਲ ਖੰਜ ਕੇ ਤੇ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ ਕੇ ਉੱਘਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ।
ਹृष੍ਟੋ ਮਾਨੁषਮਾਂਸਸ੍ਯ ਮਹਾਕਾਯੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਆਘ੍ਰਾਯ ਮਾਨੁषਂ ਗਨ੍ਧਂ ਭਗਿਨੀਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਾਨਵ ਮਾਸ ਦੀ ਵਾਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮਾਨਵ ਦੀ ਵਾਸ਼ ਗਹਿਰੀ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਉਪਪਨ੍ਨਂ ਚਿਰਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਮਮ ਮਨਃਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਜਿਘ੍ਰਤਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰੁਤਾ ਸ੍ਨੇਹਾਜ੍ਜਿਹ੍ਵਾ ਪਰ੍ਯੇਤਿ ਮੇ ਮੁਖਾਤ੍
ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਮਿਲਿਆ ਹੈ; ਜਦ ਮੈਂ ਵਾਸ਼ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਜੀਭ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅष੍ਟੌ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਃ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਾਸ਼੍ਚਿਰਸ੍ਯਾਪਾਤਦੁਃਸਹਾਃ। ਦੇਹੇषੁ ਮਜ੍ਜਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੇषੁ ਪਿਸ਼ਿਤੇषੁ ਚ
ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਠ ਦੰਦ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਲੰਬੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਹਿਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੇ ਨਰਮ ਮਾਸ ਵਿੱਚ ਗਾੜ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਆਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਾਨੁषਂ ਕਣ੍ਠਮਾਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਧਮਨੀਮਪਿ। ਉष੍ਣਂ ਨਵਂ ਪ੍ਰਪਾਸ੍ਯਾਮਿ ਫੇਨਲਿਂ ਰੁਧਿਰਂ ਬਹੁ
ਮੈਂ ਮਾਨਵ ਦਾ ਗਲਾ ਫੜ ਕੇ, ਨਸ ਵੀ ਕੱਟ ਕੇ, ਗਰਮ, ਨਵਾਂ, ਝਾਗ ਵਾਲਾ ਖੂਨ ਵੱਧ-ਵੱਧ ਪੀ ਲਵਾਂਗਾ।
ਗਚ੍ਛ ਜਾਨੀਹਿ ਕੇ ਤ੍ਵੇਤੇ ਸ਼ੇਰਤੇ ਵਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਮਾਨੁषੋ ਬਲਵਾਨ੍ਗਨ੍ਧੋ ਘ੍ਰਾਣਂ ਤਰ੍ਪਯਤੀਵ ਮੇ
ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਪਤਾ ਕਰ ਕਿ ਇਹ ਕੌਣ ਹਨ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹਨ; ਮਾਨਵ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਵਾਸ਼ ਮੇਰੀ ਨੱਕ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਰੱਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।
ਹਤ੍ਵੈਤਾਨ੍ਮਾਨੁषਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਨਯਸ੍ਵ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍। ਅਸ੍ਮਦ੍ਵਿषਯਸੁਪ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਨੈਤੇਭ੍ਯੋ ਭਯਮਸ੍ਤਿ ਤੇ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆ; ਸਾਡੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸੌਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਏषਾਮੁਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਾਂਸਾਨਿ ਮਾਨੁषਾਣਾਂ ਯਥੇष੍ਟਤਃ। ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਵ ਸਹਿਤੌ ਕੁਰੁ ਪੂਰ੍ਣਂ ਵਚੋ ਮਮ
ਇਹਨਾਂ ਮਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਵਾਂ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਕਰ।
ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਮਾਂਸਾਨਿ ਮਾਨੁषਾਣਾਂ ਪ੍ਰਕਾਮਤਃ। ਨृਤ੍ਯਾਵ ਸਹਿਤਾਵਾਵਾਂ ਦਤ੍ਤਤਾਲਾਵਨੇਕਸ਼ਃ
ਮਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਰੱਜ ਕੇ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਹੱਥ ਤਾਲੀਆਂ ਮਾਰ-ਮਾਰ ਕੇ ਨੱਚਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਹਿਡਿਮ੍ਬਾ ਤੁ ਹਿਡਿਮ੍ਬੇਨ ਮਹਾਵਨੇ। ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਵਚਨਮਾਜ੍ਞਾਯ ਤ੍ਵਰਮਾਣੇਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ
ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਹਿਡਿੰਬ ਨੇ ਐਸਾ ਆਖਿਆ; ਭੈਣ ਨੇ ਭਰਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਆਪ੍ਲੁਤ੍ਯਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਚ ਤਰੂਨਗਚ੍ਛਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ।' ਜਗਾਮ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਮ ਸ਼ੇਰਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਵਨੇ
ਉਹ ਦਰਖ਼ਤਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ-ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲ ਚਲੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੀ ਜਿੱਥੇ ਪਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਏ ਸਨ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤ੍ਰ ਸਾ ਗਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪृਥਯਾ ਸਹ। ਸ਼ਯਾਨਾਨ੍ਭੀਮਸੇਨਂ ਚ ਜਾਗ੍ਰਤਂ ਤ੍ਵਪਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਥੇ, ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਥਾ ਦੇ ਨਾਲ ਪਏ ਹੋਏ ਵੇਖੀ, ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਅਜੇ ਤੱਕ ਅਜਿੱਤ ਸੀ, ਜਾਗਦਾ ਸੀ।
ਉਪਾਸ੍ਯਮਾਨਾਨ੍ਭੀਮੇਨ ਰੂਪਯੌਵਨਸ਼ਾਲਿਨਃ। ਸੁਕੁਮਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਸਾ ਵ੍ਯਾਯਾਮੇਨ ਚ ਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਨੇ ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਸਨ, ਭੀਮ ਦੇ ਸਾਥ ਵਿੱਚ, ਨਰਮ ਤੇ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਦੁਃਖੇਨ ਸਂਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਹਜ੍ਯੇष੍ਠਾਨ੍ਪ੍ਰਮਾਥਿਨਃ। ਰੌਦ੍ਰੀ ਸਤੀ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਰਾਜਸੀ ਸਨ, ਤੇ ਰਾਜਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦਿਖਣ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਭੀਮਸੇਨਂ ਸਾ ਸਾਲਸ੍ਕਨ੍ਧਮਿਵੋਦ੍ਯਤਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਕਾਮਯਾਮਾਸ ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਂ ਭੁਵਿ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਰਖ਼ਤ ਦੇ ਕੰਧ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਨੂੰ ਚਾਹ ਲਿਆ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਗਤੇਨ ਮਨਸਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ'। ਅਯਂ ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਿਂਹਸ੍ਕਨ੍ਧੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ: 'ਇਹ ਸਿਆਹ ਚਿਹਰਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਸਿੰਘ ਵਰਗਾ ਕੰਧ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ...'