ਕਿਂ ਨੁ ਦੁਃਖਤਰਂ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਮਯਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਤਃ ਪਰਮ੍। ਯੋऽਹਮਦ੍ਯ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਨ੍ਸੁਪ੍ਤਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭੂਤਲੇ
ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁਖ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਮੈਂ ਅੱਜ ਮਨੁੱਖ-ਸ਼ੇਰਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ?
ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਯੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਨਿਤ੍ਯੋऽਰ੍ਹਤੇ ਨृਪਃ। ਸੋ।़ਯਂ ਭੂਮੌ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸ਼ੇਤੇ ਪ੍ਰਾਕृਤਵਤ੍ਕਥਮ੍
ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰਨ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ, ਸਦਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਅੱਜ ਧਰਤੀ ਤੇ ਥੱਕਾ ਹੋਇਆ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਹੈ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ?
ਅਯਂ ਨੀਲਾਮ੍ਬੁਦਸ਼੍ਯਾਮੋ ਨਰੇष੍ਵਪ੍ਰਤਿਮੋऽਰ੍ਜੁਨਃ। ਸ਼ੇਤੇ ਪ੍ਰਾਕृਤਵਦ੍ਭੂਮੌ ਤਤੋ ਦੁਃਖਤਰਂ ਨੁ ਕਿਮ੍
ਇਹ ਅਰਜੁਨ, ਕਾਲੇ ਬਦਲ ਵਾਂਗ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ, ਅੱਜ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁਖ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਅਸ਼੍ਵਿਨਾਵਿਵ ਦੇਵਾਨਾਂ ਯਾਵਿਮੌ ਰੂਪਸਂਪਦਾ। ਤੌ ਪ੍ਰਾਕृਤਵਦਦ੍ਯੇਮੌ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤੌ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ, ਅੱਜ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਹਨ।
ਜ੍ਞਾਤਯੋ ਯਸ੍ਯ ਨੈ ਸ੍ਯੁਰ੍ਵਿषਮਾਃ ਕੁਲਪਾਂਸਨਾਃ। ਸ ਜੀਵੇਤ ਸੁਖਂ ਲੋਕੇ ਗ੍ਰਾਮਦ੍ਰੁਮ ਇਵੈਕਜਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਖੋਟਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਦੇ ਇਕੱਲੇ ਦਰੱਖਤ ਵਾਂਗ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕੋ ਵृਕ੍ਸ਼ੋ ਹਿ ਯੋ ਗ੍ਰਾਮੇ ਭਵੇਤ੍ਪਰ੍ਣਫਲਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਚੈਤ੍ਯੋ ਭਵਤਿ ਨਿਰ੍ਜ੍ਞਾਤਿਰਧ੍ਵਨੀਨੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਿਤਃ
ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਰੱਖਤ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਪੱਤੇ ਤੇ ਫਲ ਲੱਗੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਯਾਤਰੀਆਂ ਲਈ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਥਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਨਹੀਂ।
ਯੇषਾਂ ਚ ਬਹਵਃ ਸ਼ੂਰਾ ਜ੍ਞਾਤਯੋ ਧਰ੍ਮਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਤੇ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਸੁਖਂ ਲੋਕੇ ਭਵਨ੍ਤਿ ਚ ਨਿਰਾਮਯਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪਾਸੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਰੋਗ-ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਬਲਵਨ੍ਤਃ ਸਮृਦ੍ਧਾਰ੍ਥਾ ਮਿਤ੍ਰਬਾਨ੍ਧਵਨਨ੍ਦਨਾਃ। ਜੀਵਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਦ੍ਰੁਮਾਃ ਕਾਨਨਜਾ ਇਵ
ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ, ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਮਿੱਤਰ-ਸੰਬੰਧੀਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਕੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ।
ਵਯਂ ਤੁ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਦੁष੍ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ। `ਰਾਜ੍ਯਲੁਬ੍ਧੇਨ ਮੂਰ੍ਖੇਣ ਦੁਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸਹਿਤੇਨ ਵੈ
ਪਰ ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਮਾੜੇ ਪੁੱਤ, ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ, ਰਾਜ ਦੀ ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਮੂਰਖ, ਮਾੜੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਕਰਕੇ—
ਦੁष੍ਟੇਨਾਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲੇਨ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਨਿष੍ਠੈਕਬੁਦ੍ਧਿਨਾ।' ਵਿਵਾਸਿਤਾ ਨ ਦਗ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਪਰਾਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਉਸ ਮਾੜੀ ਸੋਚ, ਅਧਰਮੀ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਦੀ ਫ਼ਿਕਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸਾਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਰਥੀ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸੜੇ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਵਯਂ ਦਾਹਾਦਿਮਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਕਾਂ ਦਿਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਾਮਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠਾਂ ਆ ਕੇ ਠਹਿਰੇ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਕਿਹੜੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆ ਪਈ ਹੈ?
ਸਕਾਮੋ ਭਵ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਲ੍ਪਦਰ੍ਸ਼ਨ। ਨੂਨਂ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਨਾਨੁਜ੍ਞਾਂ ਮੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਮੂਰਖ ਤੇ ਛੋਟੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ; ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਵਧੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਤੇਨ ਜੀਵਸਿ ਦੁਰ੍ਮਤੇ। ਨਨ੍ਵਦ੍ਯ ਸਸੁਤਾਮਾਤ੍ਯਂ ਸਕਰ੍ਣਾਨੁਜਸੌਬਲਮ੍
ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਿਆਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ, ਕਰਣ, ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਸੌਬਲ ਨਾਲ, ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਸਮਾਵਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰੇषਯਿष੍ਯੇ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਕਿਂ ਨੁ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਮਯਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਤ੍ਤੇਨ ਕ੍ਰੁਧ੍ਯਤੇ ਨृਪਃ
ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੈਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜਣ ਦੀ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਇਸ ਗੱਲ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪਾਪਾਚਾਰ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕ੍ਰੋਧਸਨ੍ਦੀਪ੍ਤਮਾਨਸਃ
ਧਰਮਵਾਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਾੜਾ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਰਂ ਕਰੇਣ ਨਿष੍ਪਿष੍ਯ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਦੀਨਮਾਨਸਃ। ਪੁਨਰ੍ਦੀਨਮਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਰ੍ਚਿਰਿਵ ਪਾਵਕਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮੋੜ ਕੇ, ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀ ਲੋਅ ਠੰਡੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਮਹੀਤਲੇ ਸੁਪ੍ਤਾਨਵੈਕ੍ਸ਼ਤ ਵृਕੋਦਰਃ। ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾਨਿਵ ਸਂਵਿष੍ਟਾਨ੍ਪृਥਗ੍ਜਨਸਮਾਨਿਵ
ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਇੰਝ ਲੱਗੇ ਜਿਵੇਂ ਆਮ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਸੁੱਤੇ ਹੋਣ।
ਨਾਤਿਦੂਰੇਣ ਨਗਰਂ ਵਨਾਦਸ੍ਮਾਦ੍ਧਿ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਜਾਗਰ੍ਤਵ੍ਯੇ ਸ੍ਵਪਨ੍ਤੀਮੇ ਹਨ੍ਤ ਜਾਗਰ੍ਮ੍ਯਹਂਸ੍ਵਯਮ੍
ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਨਗਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੂਰ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੁੱਤੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਆਪ ਜਾਗਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀਮੇ ਜਲਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧਾ ਜਿਤਕ੍ਲਮਾਃ। ਇਤਿ ਭੀਮੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯੈਵ ਜਜਾਗਾਰ ਸ੍ਵਯਂ ਤਦਾ
ਇਹ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਜਾਗਣਗੇ, ਤਾਂ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਮ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪ ਜਾਗ ਕੇ ਰਖਵਾਲੀ ਕਰੇ।
ਤਤ੍ਰ ਤੇषੁ ਸ਼ਯਾਨੇषੁ ਹਿਡਿਮ੍ਬੋ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਅਵਿਦੂਰੇ ਵਨਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਾਲਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਿਡਿੰਬਾ ਨਾਂਕ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਉਸ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇੱਕ ਸ਼ਾਲਾ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠਾਂ ਆ ਕੇ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਕ੍ਰੂਰੋ ਮਾਨੁषਮਾਂਸਾਦੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਪ੍ਰਾਵृਡ੍ਜਲਧਰਸ਼੍ਯਾਮਃ ਪਿਙ੍ਗਾਕ੍ਸ਼ੋ ਦਾਰੁਣਾਕृਤਿਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਰੂੜ, ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲਾ, ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ, ਪੀਲੇ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਦष੍ਟ੍ਰਾਕਰਾਲਵਦਨਃ ਕਰਾਲੋ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਲਮ੍ਬਸ੍ਫਿਗ੍ਲਮ੍ਬਜਠਰੋ ਰਕ੍ਤਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਸ਼ਿਰੋਰੁਹਃ
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਡਰਾਉਣਾ, ਦੰਦ ਬਾਹਰ, ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ, ਲਟਕਦੇ ਪਿੱਠ ਤੇ ਪੇਟ, ਲਾਲ ਦਾਡੀ ਤੇ ਵਾਲ ਸੀ।
ਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ਗਲਸ੍ਕਨ੍ਧਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰ੍ਣੋ ਵਿਭੀषਣਃ। ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਤਾਨਪਸ਼੍ਯਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਵੱਡੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵਰਗਾ ਮੋਟਾ ਕੰਧ ਵਾਲਾ ਸ਼ੰਕਰਨ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਯਾਦ-ਅਚਾਨਕ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਯੋਧੇ ਸਨ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਵਿਰੂਪਰੂਪਃ ਪਿਙ੍ਗਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕਰਾਲੋ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਪਿਸ਼ਿਤੇਪ੍ਸੁਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤਸ਼੍ਚ ਜਿਘ੍ਰਨ੍ਗਨ੍ਧਂ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਅਜੀਬ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ, ਪੀਲੇ ਅੱਖਾਂ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਦਾ ਇੱਛਕ, ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਫਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਮਾਸ ਦੀ ਵਾਸ਼ ਪਕੜ ਲਿਆ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਾਙ੍ਗੁਲਿਃ ਸ ਕਣ੍ਡੂਯਨ੍ਧੁਨ੍ਵਨ੍ਰੂਕ੍ਸ਼ਾਞ੍ਸ਼ਿਰੋਰੁਹਾਨ੍। ਜृਮ੍ਭਮਾਣੋ ਮਹਾਵਕ੍ਤ੍ਰਃ ਪੁਨਃਪੁਨਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ
ਉਹ ਉਂਗਲਾਂ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰੁੱਖੇ ਵਾਲ ਖੰਜ ਕੇ ਤੇ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ ਕੇ ਉੱਘਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ।
ਹृष੍ਟੋ ਮਾਨੁषਮਾਂਸਸ੍ਯ ਮਹਾਕਾਯੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਆਘ੍ਰਾਯ ਮਾਨੁषਂ ਗਨ੍ਧਂ ਭਗਿਨੀਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਾਨਵ ਮਾਸ ਦੀ ਵਾਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮਾਨਵ ਦੀ ਵਾਸ਼ ਗਹਿਰੀ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਉਪਪਨ੍ਨਂ ਚਿਰਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਮਮ ਮਨਃਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਜਿਘ੍ਰਤਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰੁਤਾ ਸ੍ਨੇਹਾਜ੍ਜਿਹ੍ਵਾ ਪਰ੍ਯੇਤਿ ਮੇ ਮੁਖਾਤ੍
ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਮਿਲਿਆ ਹੈ; ਜਦ ਮੈਂ ਵਾਸ਼ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਜੀਭ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅष੍ਟੌ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਃ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਾਸ਼੍ਚਿਰਸ੍ਯਾਪਾਤਦੁਃਸਹਾਃ। ਦੇਹੇषੁ ਮਜ੍ਜਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੇषੁ ਪਿਸ਼ਿਤੇषੁ ਚ
ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਠ ਦੰਦ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਲੰਬੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਹਿਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੇ ਨਰਮ ਮਾਸ ਵਿੱਚ ਗਾੜ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਆਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਾਨੁषਂ ਕਣ੍ਠਮਾਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਧਮਨੀਮਪਿ। ਉष੍ਣਂ ਨਵਂ ਪ੍ਰਪਾਸ੍ਯਾਮਿ ਫੇਨਲਿਂ ਰੁਧਿਰਂ ਬਹੁ
ਮੈਂ ਮਾਨਵ ਦਾ ਗਲਾ ਫੜ ਕੇ, ਨਸ ਵੀ ਕੱਟ ਕੇ, ਗਰਮ, ਨਵਾਂ, ਝਾਗ ਵਾਲਾ ਖੂਨ ਵੱਧ-ਵੱਧ ਪੀ ਲਵਾਂਗਾ।
ਗਚ੍ਛ ਜਾਨੀਹਿ ਕੇ ਤ੍ਵੇਤੇ ਸ਼ੇਰਤੇ ਵਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਮਾਨੁषੋ ਬਲਵਾਨ੍ਗਨ੍ਧੋ ਘ੍ਰਾਣਂ ਤਰ੍ਪਯਤੀਵ ਮੇ
ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਪਤਾ ਕਰ ਕਿ ਇਹ ਕੌਣ ਹਨ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹਨ; ਮਾਨਵ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਵਾਸ਼ ਮੇਰੀ ਨੱਕ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਰੱਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।