ਅਨ੍ਯੋ ਰਥੋ ਨ ਮੇऽਸ੍ਤੀਹ ਭੀਮਸੇਨਾਦृਤੇ ਭੁਵਿ। ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਦ੍ਵृਥਾ ਭੀਰੁਰ੍ਨ ਮਾਂ ਸ੍ਵਪ੍ਤੁਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ
'ਭੀਮਸੇਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਥ ਨਹੀਂ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਨਾ ਕਰ। ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਛੱਡ ਕੇ ਨੀਂਦ ਨਾ ਕਰ।'
ਭੀਮਪृष੍ਠਸ੍ਥਿਤਾ ਚੇਤ੍ਥਂ ਦੂਯਮਾਨੇਨ ਚੇਤਸਾ। ਨਿਸ਼੍ਯਧ੍ਵਨਿ ਰੁਦਨ੍ਤੀ ਸਾ ਨਿਦ੍ਰਾਵਸ਼੍ਮੁਪਾਗਤਾ
ਭੀਮ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਬੈਠੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁੱਖੀ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰਾਤ ਦੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਰੋਈ ਤੇ ਨੀਂਦ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਮਾਤृਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਪ੍ਰਜਲ੍ਪਿਤਮ੍। ਕਾਰੁਣ੍ਯੇਨ ਮਨਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਗਮਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਮਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਦਾ ਮਨ ਕਰੁਣਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਫਿਰ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਭੀਮੋ ਵਨਂ ਘੋਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਵਿਜਨਂ ਮਹਤ੍। ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਂ ਵਿਪੁਲਚ੍ਛਾਯਂ ਰਮਣੀਯਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਫਿਰ ਭੀਮ ਵੱਡੇ, ਸੁੰਨੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਛਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਬਨਿਆ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨੁਵਾਚ ਭਰਤਰ੍षਭਃ। ਪਾਨੀਯਂ ਮृਗਯਾਮੀਹ ਤਾਵਦ੍ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯਤਾਮਿਹ
ਉਥੇ ਸਭ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਪਾਣੀ ਲੱਭਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਰਾਮ ਕਰੋ।'
ਏਤੇ ਰੁਵਨ੍ਤਿ ਮਧੁਰਂ ਸਾਰਸਾ ਜਲਚਾਰਿਣਃ। ਧ੍ਰੁਵਮਤ੍ਰ ਜਲਸ੍ਥਾਨਂ ਮਹਚ੍ਚੇਤਿ ਮਤਿਰ੍ਮਮ
'ਇਹ ਸਾਰਸ ਪੰਛੀ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਪਾਣੀ ਦਾ ਥਾਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਐਸਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।'
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਸ ਗਚ੍ਛੇਤਿ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇਨ ਭਾਰਤ। ਜਗਾਮ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਮ ਸਾਰਸਾ ਜਲਚਾਰਿਣਃ
ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਭਾਰਤ, ਉਹ ਉਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਸਾਰਸ ਪੰਛੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਪਦ੍ਮਿਨੀਖਣ੍ਡਮਣ੍ਡਿਤਂ ਸ ਸਰੋਵਰਮ੍।' ਸ ਤਤ੍ਰ ਪੀਤ੍ਵਾ ਪਾਨੀਯਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਝੀਲ ਦੇਖੀ ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਭਾਰਤ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਪਿਆ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਤੇषਾਮਰ੍ਥੇ ਚ ਜਗ੍ਰਾਹ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਭ੍ਰਾਤृਵਤ੍ਸਲਃ। ਉਤ੍ਤਰੀਯੇਣ ਪਾਨੀਯਮਾਨਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਪਰਲੀ ਚਾਦਰ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਭਰ ਕੇ, ਭਾਰਤ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਲਿਆਇਆ।
ਪਙ੍ਕਜਾਨਾਮਨੇਕੈਸ਼੍ਚ ਪਤ੍ਰੈਰ੍ਬਧ੍ਵਾ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍।' ਗਵ੍ਯੂਤਿਮਾਤ੍ਰਾਦਾਗਤ੍ਯ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਮਾਤਰਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਸ਼ੋਕਦੁਃਖਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਨਿਸ਼ਸ਼੍ਵਾਸੋਰਗੋ ਯਥਾ
ਕਈ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਗਾਵ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਂ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ; ਦੁੱਖ ਤੇ ਗਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹੰਝੀ ਭਰਦਾ।
ਸ ਸੁਪ੍ਤਾਂ ਮਾਤਰਂ `ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਨਿਦ੍ਰਾਵਿਦ੍ਰਾਵਿਤੌਜਸਃ। ਮਹਾਰੌਦ੍ਰੇ ਵਨੇ ਘੋਰੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲੇ ਸੁਸ਼ੀਤਲੇ
ਉਸ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨੇ ਤਾਕਤ ਖੋਹ ਲਈ ਸੀ, ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਠੰਡੀ ਥਾਂ ਤੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਲੱਭਿਆ।
ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਕਰਪਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਦੀਰ੍ਘੋਚ੍ਛ੍ਵਾਸਾਨ੍ਮਹਾਬਲਾਨ੍। ਊਰ੍ਧ੍ਵਵਕ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਮਹਾਕਾਯਾਨ੍ਪਞ੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨਿਵ ਭੂਪਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਪੈਰ ਫੈਲਾਏ, ਲੰਬੇ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਮੂੰਹ ਉੱਪਰ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਪੰਜ ਇੰਦਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਰਾਜਾ, ਦੇਖਿਆ।
ਅਜ੍ਞਾਤਵृਕ੍ਸ਼ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਥਪ੍ਰੇਤਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਾਧ੍ਵਸਾਨ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੈ ਭृਸ਼ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤੋ ਬਿਲਲਾਪਾਨਿਲਾਤ੍ਮਜਃ
ਅਣਜਾਣ ਰੁੱਖਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਭੂਤਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਰੋਣਾ ਰੋਇਆ।
ਭृਸ਼ਂ ਸ਼ੋਕਪਰੀਤ੍ਮਾ ਵਿਲਲਾਪ ਵृਕੋਦਰਃ
ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਇਆ।
ਅਤਃ ਕष੍ਟਤਰਂ ਕਿਂ ਨੁ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਂ ਹਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਯਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਹੀਸੁਪ੍ਤਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤॄਨਦ੍ਯ ਸੁਮਨ੍ਦਭਾਕ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁਖਦਾਈ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ? ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਮੰਦਭਾਗੀ, ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਯਨੇषੁ ਪਰਾਰ੍ਧ੍ਯੇषੁ ਯੇ ਪੁਰਾ ਵਾਰਣਾਵਤੇ। ਨਾਧਿਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਦਾ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਤੇऽਦ੍ਯ ਸੁਪ੍ਤਾ ਮਹੀਤਲੇ
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਰਣਾਵਤ ਵਿੱਚ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਖੱਟਾਂ ਤੇ ਸੁੱਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸੀ, ਉਹ ਉਥੇ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਡੁੱਬੇ; ਅੱਜ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਹਨ।
ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸਙ੍ਘਾਵਮਰ੍ਦਿਨਃ। ਕੁਨ੍ਤਿਰਾਜਸੁਤਾਂ ਕੁਨ੍ਤੀਂ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਪੂਜਿਤਾਮ੍
ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭੈਣ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸੰਘ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਕੁੰਤਿਰਾਜ ਦੀ ਧੀ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੁੰਤੀ,
ਸ੍ਨੁषਾਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪਾਣ੍ਡੋਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਤਥੈਵ ਚਾਸ੍ਮਜ੍ਜਨਨੀਂ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕੋਦਰਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ ਦੀ ਨੂਹ, ਪਾਂਡੂ ਮਹਾਤਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਤੇ ਲੋਟਸ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਵੀ,
ਸੁਕੁਮਾਰਤਰਾਮੇਨਾਂ ਮਹਾਰ੍ਹਸ਼ਯਨੋਚਿਤਾਮ੍। ਸ਼ਯਾਨਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤਾऽਦ੍ਯੇਹ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਤਥੋਚਿਤਾਮ੍
ਇਹ ਬਹੁਤ ਨਾਜ਼ੁਕ, ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਖੱਟਾਂ ਦੀ ਆਦੀ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਇਥੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ, ਐਸਾ ਦੁਖਦਾਈ, ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਧਰ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਚ੍ਚ ਵਾਤਾਚ੍ਚ ਸੁਪੁਵੇ ਯਾ ਸੁਤਾਨਿਮਾਨ੍। ਸੇਯਂ ਭੂਮੌ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਸ਼ੇषੇ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ਼ਾਯਿਨੀ
ਧਰਮ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਾਤ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਅੱਜ ਧਰਤੀ ਤੇ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਪਈ ਹੈ।
ਕਿਂ ਨੁ ਦੁਃਖਤਰਂ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਮਯਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਤਃ ਪਰਮ੍। ਯੋऽਹਮਦ੍ਯ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਨ੍ਸੁਪ੍ਤਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭੂਤਲੇ
ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁਖ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਮੈਂ ਅੱਜ ਮਨੁੱਖ-ਸ਼ੇਰਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ?
ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਯੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਨਿਤ੍ਯੋऽਰ੍ਹਤੇ ਨृਪਃ। ਸੋ।़ਯਂ ਭੂਮੌ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸ਼ੇਤੇ ਪ੍ਰਾਕृਤਵਤ੍ਕਥਮ੍
ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰਨ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ, ਸਦਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਅੱਜ ਧਰਤੀ ਤੇ ਥੱਕਾ ਹੋਇਆ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਹੈ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ?
ਅਯਂ ਨੀਲਾਮ੍ਬੁਦਸ਼੍ਯਾਮੋ ਨਰੇष੍ਵਪ੍ਰਤਿਮੋऽਰ੍ਜੁਨਃ। ਸ਼ੇਤੇ ਪ੍ਰਾਕृਤਵਦ੍ਭੂਮੌ ਤਤੋ ਦੁਃਖਤਰਂ ਨੁ ਕਿਮ੍
ਇਹ ਅਰਜੁਨ, ਕਾਲੇ ਬਦਲ ਵਾਂਗ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ, ਅੱਜ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁਖ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਅਸ਼੍ਵਿਨਾਵਿਵ ਦੇਵਾਨਾਂ ਯਾਵਿਮੌ ਰੂਪਸਂਪਦਾ। ਤੌ ਪ੍ਰਾਕृਤਵਦਦ੍ਯੇਮੌ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤੌ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ, ਅੱਜ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਹਨ।
ਜ੍ਞਾਤਯੋ ਯਸ੍ਯ ਨੈ ਸ੍ਯੁਰ੍ਵਿषਮਾਃ ਕੁਲਪਾਂਸਨਾਃ। ਸ ਜੀਵੇਤ ਸੁਖਂ ਲੋਕੇ ਗ੍ਰਾਮਦ੍ਰੁਮ ਇਵੈਕਜਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਖੋਟਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਦੇ ਇਕੱਲੇ ਦਰੱਖਤ ਵਾਂਗ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕੋ ਵृਕ੍ਸ਼ੋ ਹਿ ਯੋ ਗ੍ਰਾਮੇ ਭਵੇਤ੍ਪਰ੍ਣਫਲਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਚੈਤ੍ਯੋ ਭਵਤਿ ਨਿਰ੍ਜ੍ਞਾਤਿਰਧ੍ਵਨੀਨੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਿਤਃ
ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਰੱਖਤ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਪੱਤੇ ਤੇ ਫਲ ਲੱਗੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਯਾਤਰੀਆਂ ਲਈ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਥਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਨਹੀਂ।
ਯੇषਾਂ ਚ ਬਹਵਃ ਸ਼ੂਰਾ ਜ੍ਞਾਤਯੋ ਧਰ੍ਮਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਤੇ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਸੁਖਂ ਲੋਕੇ ਭਵਨ੍ਤਿ ਚ ਨਿਰਾਮਯਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪਾਸੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਰੋਗ-ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਬਲਵਨ੍ਤਃ ਸਮृਦ੍ਧਾਰ੍ਥਾ ਮਿਤ੍ਰਬਾਨ੍ਧਵਨਨ੍ਦਨਾਃ। ਜੀਵਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਦ੍ਰੁਮਾਃ ਕਾਨਨਜਾ ਇਵ
ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ, ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਮਿੱਤਰ-ਸੰਬੰਧੀਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਕੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ।
ਵਯਂ ਤੁ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਦੁष੍ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ। `ਰਾਜ੍ਯਲੁਬ੍ਧੇਨ ਮੂਰ੍ਖੇਣ ਦੁਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸਹਿਤੇਨ ਵੈ
ਪਰ ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਮਾੜੇ ਪੁੱਤ, ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ, ਰਾਜ ਦੀ ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਮੂਰਖ, ਮਾੜੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਕਰਕੇ—
ਦੁष੍ਟੇਨਾਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲੇਨ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਨਿष੍ਠੈਕਬੁਦ੍ਧਿਨਾ।' ਵਿਵਾਸਿਤਾ ਨ ਦਗ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਪਰਾਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਉਸ ਮਾੜੀ ਸੋਚ, ਅਧਰਮੀ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਦੀ ਫ਼ਿਕਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸਾਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਰਥੀ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸੜੇ ਨਹੀਂ।