ਅਥਾਮ੍ਬਿਕੇਯਃ ਸਾਮਾਤ੍ਯਃ ਸਕਰ੍ਣਃ ਸਹਸੌਬਲਃ। ਸਾਤ੍ਮਜਃ ਪਾਰ੍ਥਨਾਸ਼ਸ੍ਯ ਸ੍ਮਰਂਸ੍ਤਥ੍ਯਂ ਜਰ੍ष ਚ
ਫਿਰ ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਕਰਣ, ਸੌਬਲ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੋਂ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭੀष੍ਮਸ਼੍ਚ ਰਾਜਨ੍ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਵਿਦੁਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਜਹृषਾਤੇ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤੌ ਤੌ ਜਾਤੁषਾਗ੍ਨੇਰ੍ਵਿਮੋਚਨਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬੜਾ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਜਾਤੂ ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਸਤ੍ਯਸ਼ੀਲਗੁਣਾਚਾਰੈ ਰਾਗੈਰ੍ਜਾਨਪਦੋਦ੍ਭਵੈਃ। ਦ੍ਰੋਣਾਦਯਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮੈਸ੍ਤੁ ਤੇषਾਂ ਤਾਨ੍ਮੋਚਿਤਾਨ੍ਵਿਦੁਃ
ਸਚਾਈ, ਚੰਗੇ ਗੁਣ, ਚਲਣ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਸੁਭਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਹੋਰ ਧਰਮਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਬਚ ਗਏ ਹਨ।
ਸ਼ੌਰ੍ਯਲਾਵਣ੍ਯਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੈ ਰੂਪੈਃ ਪ੍ਰਾਣਬਲੈਰਪਿ। ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਾਨਮਨ੍ਯਨ੍ਤ ਪੌਰਜਾਨਪਦਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ, ਸੋਹਣਾਪਣ, ਮਹਾਨਤਾ, ਰੂਪ ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ, ਨਗਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸਮਝਿਆ।
ਅਨ੍ਯੇ ਜਨਾਃ ਪ੍ਰਾਕृਤਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਬਹੁਲਾਸ੍ਤਦਾ। ਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨਾ ਵਦਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਦਗ੍ਧਾ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਵਾ ਨ ਵਾ
ਹੋਰ ਆਮ ਲੋਕ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ: 'ਕੀ ਉਹ ਸੜ ਗਏ, ਜਾਂ ਜੀਵਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਨਹੀਂ?'
ਤੇਨ ਵਿਕ੍ਰਮਮਾਣੇਨ ਊਰੁਵੇਗਸਮੀਰਿਤਮ੍। ਵਨਂ ਸਵृਕ੍ਸ਼ਵਿਟਪਂ ਵ੍ਯਾਘੂਰ੍ਣਿਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀਆਂ رانਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਜਙ੍ਗਾਵਾਤੋ ਵਵੌ ਚਾਸ੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਸ਼ੁਕ੍ਰਾਗਮੇ ਯਥਾ। ਆਵਰ੍ਜਿਤਾਲਤਾਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਹਵਾ ਵੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨੂੰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ।
ਸ ਮृਦ੍ਗਨ੍ਪੁष੍ਪਿਤਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਫਲਿਤਾਂਸ਼੍ਚ ਵਨਸ੍ਪਤੀਨ੍। ਅਵਰੁਜ੍ਯ ਯਯੌ ਗੁਲ੍ਮਾਨ੍ਪਥਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਮੀਪਜਾਨ੍
ਉਹ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਤੇ ਫਲ ਲਾਏ ਹੋਏ ਜੰਗਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਝਾੜੀਆਂ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ।
ਸ ਰੋषਿਤ ਇਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਨੇ ਭਞ੍ਜਨ੍ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਨ੍। ਤ੍ਰਿਪ੍ਰਸ੍ਰੁਤਮਦਃ ਸ਼ੁष੍ਮੀ षष੍ਟਿਵਰ੍षੋ ਮਤਙ੍ਗਰਾਟ੍
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ। ਮਤੰਗਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸੱਠ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਵਹਿੰਦੇ ਗੰਦ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਗਚ੍ਛਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਰੁਤਰਂਹਸਃ। ਭੀਮਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛੇਵ ਸਮਜਾਯਤ
ਜਦ ਉਹ ਗਰੁੜ ਜਾਂ ਹਵਾ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ, ਭੀਮ ਦੇ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਸਕृਚ੍ਚਾਪਿ ਸਤੀਰ੍ਯ ਦੂਰਪਾਰਂ ਭੁਜਪ੍ਲਵੈਃ। ਪਥਿ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਮਾਸੇਦੁਰ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਭਯਾਤ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਵਾਰ ਵਾਂਗ ਵਰਤ ਕੇ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਤੋਂ ਲੁਕਦੇ ਹੋਏ, ਦੂਰ ਦੂਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।
ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣ ਮਾਤਰਂ ਚੈਵ ਸੁਕੁਮਾਰੀਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਅਵਹਤ੍ਸ ਤੁ ਪृष੍ਠੇਨ ਰੋਧਃਸੁ ਵਿषਮੇषੁ ਚ
ਉਸਨੇ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਨਰਮ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੇ ਔਖੇ ਰਸਤੇ ਪਾਰ ਕਰਵਾਏ।
ਅਗਮਚ੍ਚ ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ਮਲ੍ਪਮੂਲਫਲੋਦਕਮ੍। ਕ੍ਰੂਰਪਕ੍ਸ਼ਿਮृਗਂ ਘੋਰਂ ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਉਸ ਹਿੱਸੇ 'ਚ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਿੱਥੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਜੜਾਂ, ਫਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਡਰਾਉਣੇ ਪੰਛੀ ਤੇ ਜਾਨਵਰ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਵੇਲੇ ਹੋਇਆ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਘੋਰਾ ਸਮਭਵਤ੍ਸਨ੍ਧ੍ਯਾ ਦਾਰੁਣਾ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਅਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਾਤੈਰਾਸਨ੍ਨਨਾਰ੍ਤਵੈਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਮ ਹੋ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਹਵਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਸਮ ਬਦਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ੀਰ੍ਣਪਰ੍ਣਫਲੈ ਰਾਜਨ੍ਬਹੁਗੁਲ੍ਮਕ੍ਸ਼ੁਪਦ੍ਰੁਮੈਃ। ਭਗ੍ਨਾਵਭੁਗ੍ਨਭੂਯਿष੍ਠੈਰ੍ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਸਮਾਕੁਲੈਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤੇ ਤੇ ਫਲਾਂ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬੂਟੇ, ਝਾੜੀਆਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਵੱਡੇ ਹਿੱਸੇ ਦਰੱਖਤ ਟੁੱਟੇ, ਝੁਕੇ ਜਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਤੇ ਸ਼੍ਰਮੇਣ ਚ ਕੌਰਵ੍ਯਾਸ੍ਤृष੍ਣਯਾ ਚ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਃ। ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੁਵਂਸ੍ਤਦਾ ਗਨ੍ਤੁਂ ਨਿਦ੍ਰਯਾ ਚ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਯਾ
ਕੌਰਵ ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਵੀ ਵਧ ਗਈ ਸੀ।
ਨ੍ਯਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਹਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਰਾਸ੍ਵਾਦੇ ਮਹਾਵਨੇ। `ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਮੇਵ ਗਤਾਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਤਿਯੋਜਨਮ੍।' ਤਤਸ੍ਤृषਾ ਪਰਿਕ੍ਲਨ੍ਤਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਸਭ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸੁਖ ਦੇ ਲੇਟ ਗਏ। ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਚੌਵੀ ਯੋਜਨ ਦੌੜ ਕੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਫਿਰ, ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਥੱਕ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਮਾਤਾ ਸਤੀ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਪਞ੍ਚਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾ। ਤृष੍ਣਯਾ ਹਿ ਪਰੀਤਾऽਹਮਨਾਥੇਵ ਮਹਾਵਨੇ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹਾਂ, ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾਂ ਸਹਾਰੇ।'
ਇਤਃ ਪਰਂ ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਤਾਹਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਚ ਨ ਪਦਾਤ੍ਪਦਮ੍। ਸ਼ਯਿष੍ਯੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲੇऽਤ੍ਰ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾ ਹਰਨ੍ਤੁ ਮਾਮ੍
'ਇਥੋਂ ਅੱਗੇ ਮੈਂ ਇਕ ਕਦਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦੀ; ਮੈਂ ਇਸ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਲੇਟ ਜਾਵਾਂਗੀ—ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ।'
ਸ਼ृਣੁ ਭੀਮ ਵਚੋ ਮਹ੍ਯਂ ਤਵ ਬਾਹੁਬਲਾਤ੍ਪੁਰਃ। ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਕੌਰਵ੍ਯਾਃ ਕਿਂ ਬਿਭੇषਿ ਪृਥਾਸੁਤ
'ਭੀਮ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ: ਤੇਰੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੌਰਵ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਤੂੰ ਡਰਦਾ ਕਿਉਂ ਹੈਂ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ?'
ਅਨ੍ਯੋ ਰਥੋ ਨ ਮੇऽਸ੍ਤੀਹ ਭੀਮਸੇਨਾਦृਤੇ ਭੁਵਿ। ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਦ੍ਵृਥਾ ਭੀਰੁਰ੍ਨ ਮਾਂ ਸ੍ਵਪ੍ਤੁਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ
'ਭੀਮਸੇਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਥ ਨਹੀਂ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਨਾ ਕਰ। ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਛੱਡ ਕੇ ਨੀਂਦ ਨਾ ਕਰ।'
ਭੀਮਪृष੍ਠਸ੍ਥਿਤਾ ਚੇਤ੍ਥਂ ਦੂਯਮਾਨੇਨ ਚੇਤਸਾ। ਨਿਸ਼੍ਯਧ੍ਵਨਿ ਰੁਦਨ੍ਤੀ ਸਾ ਨਿਦ੍ਰਾਵਸ਼੍ਮੁਪਾਗਤਾ
ਭੀਮ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਬੈਠੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁੱਖੀ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰਾਤ ਦੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਰੋਈ ਤੇ ਨੀਂਦ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਮਾਤृਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਪ੍ਰਜਲ੍ਪਿਤਮ੍। ਕਾਰੁਣ੍ਯੇਨ ਮਨਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਗਮਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਮਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਦਾ ਮਨ ਕਰੁਣਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਫਿਰ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਭੀਮੋ ਵਨਂ ਘੋਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਵਿਜਨਂ ਮਹਤ੍। ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਂ ਵਿਪੁਲਚ੍ਛਾਯਂ ਰਮਣੀਯਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਫਿਰ ਭੀਮ ਵੱਡੇ, ਸੁੰਨੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਛਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਬਨਿਆ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨੁਵਾਚ ਭਰਤਰ੍षਭਃ। ਪਾਨੀਯਂ ਮृਗਯਾਮੀਹ ਤਾਵਦ੍ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯਤਾਮਿਹ
ਉਥੇ ਸਭ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਪਾਣੀ ਲੱਭਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਰਾਮ ਕਰੋ।'
ਏਤੇ ਰੁਵਨ੍ਤਿ ਮਧੁਰਂ ਸਾਰਸਾ ਜਲਚਾਰਿਣਃ। ਧ੍ਰੁਵਮਤ੍ਰ ਜਲਸ੍ਥਾਨਂ ਮਹਚ੍ਚੇਤਿ ਮਤਿਰ੍ਮਮ
'ਇਹ ਸਾਰਸ ਪੰਛੀ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਪਾਣੀ ਦਾ ਥਾਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਐਸਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।'
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਸ ਗਚ੍ਛੇਤਿ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇਨ ਭਾਰਤ। ਜਗਾਮ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਮ ਸਾਰਸਾ ਜਲਚਾਰਿਣਃ
ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਭਾਰਤ, ਉਹ ਉਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਸਾਰਸ ਪੰਛੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਪਦ੍ਮਿਨੀਖਣ੍ਡਮਣ੍ਡਿਤਂ ਸ ਸਰੋਵਰਮ੍।' ਸ ਤਤ੍ਰ ਪੀਤ੍ਵਾ ਪਾਨੀਯਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਝੀਲ ਦੇਖੀ ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਭਾਰਤ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਪਿਆ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਤੇषਾਮਰ੍ਥੇ ਚ ਜਗ੍ਰਾਹ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਭ੍ਰਾਤृਵਤ੍ਸਲਃ। ਉਤ੍ਤਰੀਯੇਣ ਪਾਨੀਯਮਾਨਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਪਰਲੀ ਚਾਦਰ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਭਰ ਕੇ, ਭਾਰਤ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਲਿਆਇਆ।
ਪਙ੍ਕਜਾਨਾਮਨੇਕੈਸ਼੍ਚ ਪਤ੍ਰੈਰ੍ਬਧ੍ਵਾ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍।' ਗਵ੍ਯੂਤਿਮਾਤ੍ਰਾਦਾਗਤ੍ਯ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਮਾਤਰਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਸ਼ੋਕਦੁਃਖਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਨਿਸ਼ਸ਼੍ਵਾਸੋਰਗੋ ਯਥਾ
ਕਈ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਗਾਵ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਂ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ; ਦੁੱਖ ਤੇ ਗਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹੰਝੀ ਭਰਦਾ।