ਤਤਃ ਖਨਕਮਾਹੂਯ ਸੁਰਙ੍ਗਂ ਵੈ ਬਿਲਂ ਤਦਾ। ਸੁਗੂਢਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤੇ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਖੋਦਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਸੁੰਘੀ ਸੁਰੰਗ ਤੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹ ਰਾਹ ਬੜੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਿਤਾ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਾ ਸ੍ਮ ਸ਼ੋਕੇ ਮਨਃ ਕृਥਾਃ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਨਾਵਮਾਰੋਪ੍ਯ ਸਹਪੁਤ੍ਰਾਂ ਪृਥਾਮਹਮ੍
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਸੀ; ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਮਨ ਨਾ ਪਾ। ਫਿਰ, ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਨਾਵ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾऽਭਯਂ ਸਪੁਤ੍ਰਾਯੈ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯੈ ਗृਹਮਦਾਹਯਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਮਾ ਸ੍ਮ ਭੂਦ੍ਦੁਃਖਂ ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਪਾਪਾਤ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਦੇ ਕੇ, ਮੈਂ ਘਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਗਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਰਾਜਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾ ਸਹ ਪਰਨ੍ਤਪਾਃ। ਅਗ੍ਨਿਹਾਦਾਨ੍ਮਹਾਘੋਰਾਨ੍ਮਯਾ ਤਸ੍ਮਾਦੁਪਾਯਤਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਖਤਰੇ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਨਿਕਲ ਗਏ। ਮੇਰੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ।
ਮਾ ਸ੍ਮ ਸ਼ੋਕਮਿਮਂ ਕਾਰ੍षੀਰ੍ਜੀਵਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਵਿਚਿਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਾਵਤ੍ਕਾਲਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਯਃ
ਤੂੰ ਇਹ ਦੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪਾ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਜੀਵਤ ਹਨ। ਉਹ ਲੁਕ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹਿਣਗੇ ਜਦ ਤਕ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਕਾਲੇ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭੁਵਿ ਮਾਨਵਾਃ। ਵਿਮਲਂ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਜਗਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਿਵੋਦਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਸਾਫ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਵੇਖਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੁਨੀਆ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਾ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਭੀਮਸੇਨਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੌ ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰੌ ਚ ਤੌ ਯਮੌ
ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜਿਸਦਾ ਭਰਾ ਧਨੰਜਯ ਹੈ, ਭੀਮਸੈਨ ਜੋ ਬੜਾ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜੋ ਜੁੜਵੇਂ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸਂਹृष੍ਟਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੋ ਭੀष੍ਮੋ ਵਿਦੁਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾਦਿष੍ਟ੍ਯੇਤਿ ਸਂਹृष੍ਟਃ ਪੂਜਯਾਨੋ ਮਹਾਮਤਿਮ੍
ਫਿਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਵਧਾਈ ਹੋ, ਵਧਾਈ ਹੋ!' ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਯੁਕ੍ਤਂ ਚੈਵਾਨੁਰੂਪਂ ਚ ਕृਤਂ ਤਾਤ ਸ਼ੁਭਂ ਤ੍ਵਯਾ। ਵਯਂ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਦੁਃਖਾਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਪਕ੍ਸ਼ੋ ਨ ਨਾਸ਼ਿਤਃ
ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਕੀਤਾ ਉਹ ਸਹੀ ਤੇ ਉਚਿਤ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਸੁਭ ਅਮਲ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਪੱਖ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਵੇਸ਼ਾਥ ਪੁਰਂ ਜਨਸ਼ਤਾਕੁਲਮ੍। ਕੁਰੁਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਨਾਗਰੈਸ਼੍ਚ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜੋ ਸੈਂਕੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕੁਰੁਆਂ ਤੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ।
ਅਥਾਮ੍ਬਿਕੇਯਃ ਸਾਮਾਤ੍ਯਃ ਸਕਰ੍ਣਃ ਸਹਸੌਬਲਃ। ਸਾਤ੍ਮਜਃ ਪਾਰ੍ਥਨਾਸ਼ਸ੍ਯ ਸ੍ਮਰਂਸ੍ਤਥ੍ਯਂ ਜਰ੍ष ਚ
ਫਿਰ ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਕਰਣ, ਸੌਬਲ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੋਂ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭੀष੍ਮਸ਼੍ਚ ਰਾਜਨ੍ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਵਿਦੁਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਜਹृषਾਤੇ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤੌ ਤੌ ਜਾਤੁषਾਗ੍ਨੇਰ੍ਵਿਮੋਚਨਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬੜਾ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਜਾਤੂ ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਸਤ੍ਯਸ਼ੀਲਗੁਣਾਚਾਰੈ ਰਾਗੈਰ੍ਜਾਨਪਦੋਦ੍ਭਵੈਃ। ਦ੍ਰੋਣਾਦਯਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮੈਸ੍ਤੁ ਤੇषਾਂ ਤਾਨ੍ਮੋਚਿਤਾਨ੍ਵਿਦੁਃ
ਸਚਾਈ, ਚੰਗੇ ਗੁਣ, ਚਲਣ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਸੁਭਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਹੋਰ ਧਰਮਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਬਚ ਗਏ ਹਨ।
ਸ਼ੌਰ੍ਯਲਾਵਣ੍ਯਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੈ ਰੂਪੈਃ ਪ੍ਰਾਣਬਲੈਰਪਿ। ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਾਨਮਨ੍ਯਨ੍ਤ ਪੌਰਜਾਨਪਦਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ, ਸੋਹਣਾਪਣ, ਮਹਾਨਤਾ, ਰੂਪ ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ, ਨਗਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸਮਝਿਆ।
ਅਨ੍ਯੇ ਜਨਾਃ ਪ੍ਰਾਕृਤਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਬਹੁਲਾਸ੍ਤਦਾ। ਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨਾ ਵਦਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਦਗ੍ਧਾ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਵਾ ਨ ਵਾ
ਹੋਰ ਆਮ ਲੋਕ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ: 'ਕੀ ਉਹ ਸੜ ਗਏ, ਜਾਂ ਜੀਵਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਨਹੀਂ?'
ਤੇਨ ਵਿਕ੍ਰਮਮਾਣੇਨ ਊਰੁਵੇਗਸਮੀਰਿਤਮ੍। ਵਨਂ ਸਵृਕ੍ਸ਼ਵਿਟਪਂ ਵ੍ਯਾਘੂਰ੍ਣਿਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀਆਂ رانਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਜਙ੍ਗਾਵਾਤੋ ਵਵੌ ਚਾਸ੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਸ਼ੁਕ੍ਰਾਗਮੇ ਯਥਾ। ਆਵਰ੍ਜਿਤਾਲਤਾਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਹਵਾ ਵੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨੂੰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ।
ਸ ਮृਦ੍ਗਨ੍ਪੁष੍ਪਿਤਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਫਲਿਤਾਂਸ਼੍ਚ ਵਨਸ੍ਪਤੀਨ੍। ਅਵਰੁਜ੍ਯ ਯਯੌ ਗੁਲ੍ਮਾਨ੍ਪਥਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਮੀਪਜਾਨ੍
ਉਹ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਤੇ ਫਲ ਲਾਏ ਹੋਏ ਜੰਗਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਝਾੜੀਆਂ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ।
ਸ ਰੋषਿਤ ਇਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਨੇ ਭਞ੍ਜਨ੍ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਨ੍। ਤ੍ਰਿਪ੍ਰਸ੍ਰੁਤਮਦਃ ਸ਼ੁष੍ਮੀ षष੍ਟਿਵਰ੍षੋ ਮਤਙ੍ਗਰਾਟ੍
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ। ਮਤੰਗਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸੱਠ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਵਹਿੰਦੇ ਗੰਦ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਗਚ੍ਛਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਰੁਤਰਂਹਸਃ। ਭੀਮਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛੇਵ ਸਮਜਾਯਤ
ਜਦ ਉਹ ਗਰੁੜ ਜਾਂ ਹਵਾ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ, ਭੀਮ ਦੇ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਸਕृਚ੍ਚਾਪਿ ਸਤੀਰ੍ਯ ਦੂਰਪਾਰਂ ਭੁਜਪ੍ਲਵੈਃ। ਪਥਿ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਮਾਸੇਦੁਰ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਭਯਾਤ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਵਾਰ ਵਾਂਗ ਵਰਤ ਕੇ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਤੋਂ ਲੁਕਦੇ ਹੋਏ, ਦੂਰ ਦੂਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।
ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣ ਮਾਤਰਂ ਚੈਵ ਸੁਕੁਮਾਰੀਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਅਵਹਤ੍ਸ ਤੁ ਪृष੍ਠੇਨ ਰੋਧਃਸੁ ਵਿषਮੇषੁ ਚ
ਉਸਨੇ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਨਰਮ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੇ ਔਖੇ ਰਸਤੇ ਪਾਰ ਕਰਵਾਏ।
ਅਗਮਚ੍ਚ ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ਮਲ੍ਪਮੂਲਫਲੋਦਕਮ੍। ਕ੍ਰੂਰਪਕ੍ਸ਼ਿਮृਗਂ ਘੋਰਂ ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਉਸ ਹਿੱਸੇ 'ਚ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਿੱਥੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਜੜਾਂ, ਫਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਡਰਾਉਣੇ ਪੰਛੀ ਤੇ ਜਾਨਵਰ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਵੇਲੇ ਹੋਇਆ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਘੋਰਾ ਸਮਭਵਤ੍ਸਨ੍ਧ੍ਯਾ ਦਾਰੁਣਾ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਅਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਾਤੈਰਾਸਨ੍ਨਨਾਰ੍ਤਵੈਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਮ ਹੋ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਹਵਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਸਮ ਬਦਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ੀਰ੍ਣਪਰ੍ਣਫਲੈ ਰਾਜਨ੍ਬਹੁਗੁਲ੍ਮਕ੍ਸ਼ੁਪਦ੍ਰੁਮੈਃ। ਭਗ੍ਨਾਵਭੁਗ੍ਨਭੂਯਿष੍ਠੈਰ੍ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਸਮਾਕੁਲੈਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤੇ ਤੇ ਫਲਾਂ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬੂਟੇ, ਝਾੜੀਆਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਵੱਡੇ ਹਿੱਸੇ ਦਰੱਖਤ ਟੁੱਟੇ, ਝੁਕੇ ਜਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਤੇ ਸ਼੍ਰਮੇਣ ਚ ਕੌਰਵ੍ਯਾਸ੍ਤृष੍ਣਯਾ ਚ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਃ। ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੁਵਂਸ੍ਤਦਾ ਗਨ੍ਤੁਂ ਨਿਦ੍ਰਯਾ ਚ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਯਾ
ਕੌਰਵ ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਵੀ ਵਧ ਗਈ ਸੀ।
ਨ੍ਯਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਹਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਰਾਸ੍ਵਾਦੇ ਮਹਾਵਨੇ। `ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਮੇਵ ਗਤਾਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਤਿਯੋਜਨਮ੍।' ਤਤਸ੍ਤृषਾ ਪਰਿਕ੍ਲਨ੍ਤਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਸਭ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸੁਖ ਦੇ ਲੇਟ ਗਏ। ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਚੌਵੀ ਯੋਜਨ ਦੌੜ ਕੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਫਿਰ, ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਥੱਕ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਮਾਤਾ ਸਤੀ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਪਞ੍ਚਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾ। ਤृष੍ਣਯਾ ਹਿ ਪਰੀਤਾऽਹਮਨਾਥੇਵ ਮਹਾਵਨੇ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹਾਂ, ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾਂ ਸਹਾਰੇ।'
ਇਤਃ ਪਰਂ ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਤਾਹਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਚ ਨ ਪਦਾਤ੍ਪਦਮ੍। ਸ਼ਯਿष੍ਯੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲੇऽਤ੍ਰ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾ ਹਰਨ੍ਤੁ ਮਾਮ੍
'ਇਥੋਂ ਅੱਗੇ ਮੈਂ ਇਕ ਕਦਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦੀ; ਮੈਂ ਇਸ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਲੇਟ ਜਾਵਾਂਗੀ—ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ।'
ਸ਼ृਣੁ ਭੀਮ ਵਚੋ ਮਹ੍ਯਂ ਤਵ ਬਾਹੁਬਲਾਤ੍ਪੁਰਃ। ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਕੌਰਵ੍ਯਾਃ ਕਿਂ ਬਿਭੇषਿ ਪृਥਾਸੁਤ
'ਭੀਮ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ: ਤੇਰੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੌਰਵ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਤੂੰ ਡਰਦਾ ਕਿਉਂ ਹੈਂ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ?'