ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕ੍ਰਨ੍ਦਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਤਿਲੋਦਂ ਚ ਪ੍ਰਸਿਞ੍ਚਤਃ। ਦੇਸ਼ਂ ਕਾਲਂ ਸਮਾਜ੍ਞਾਯ ਵਿਦੁਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਉਸ ਦੇ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਸਮਾਂ ਤੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾ ਸ਼ੋਚੀਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਜਹਿ ਸ਼ੋਕਂ ਮਹਾਧृਤੇ। ਨ ਤੇषਾਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਕृਤਂ ਮਯਾ
ਤੂੰ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਆਪਣਾ ਗਮ ਛੱਡ ਦੇ, ਢੀਠ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਮੈਂ ਯਕੀਨ ਦਿਵਾਂ।
ਏਤਚ੍ਚ ਤੇਭ੍ਯ ਉਦਕਂ ਵਿਪ੍ਰਸਿਞ੍ਚ ਨ ਭਾਰਤ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤੇਦਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭੀष੍ਮਂ ਕੌਰਵਾਣਾਮਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜਲ ਅਰਪਣ ਨਾ ਕਰ, ਭਾਰਤ। ਇਹੀ ਕਸ਼ਟਾ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਕਹਿਆ, ਜਦ ਕੌਰਵ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾਰਮੁਪਸਂਗਮ੍ਯ ਬਾष੍ਪੋਤ੍ਪੀਡਕਲਸ੍ਵਰਃ। ਮਨ੍ਦਂਮਨ੍ਦਮੁਵਾਚੇਦਂ ਵਿਦੁਰਂ ਸਂਗਮੇ ਨृਪ
ਕਸ਼ਟਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਰੋਣ ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਕਥਂ ਤੇ ਤਾਤ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਕਥਮਸ੍ਮਤ੍ਕृਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ਃ ਪਾਣ੍ਡੋਰ੍ਨ ਹਿ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਕਿਵੇਂ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਅਜੇ ਵੀ ਜਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਿਆਰੇ ਕਸ਼ਟਾ? ਕਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ?
ਕਥਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾ ਮਹਤੋ ਭਯਾਤ੍। ਜਨਨੀ ਗਰੁਡੇਨੇਵ ਕੁਰਵਸ੍ਤੇ ਸਮੁਦ੍ਧृਤਾਃ
ਕਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਆਗੂ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੱਡੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ? ਕਿਵੇਂ ਕੁਰੁ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਬਚਾ ਲਿਆ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕੌਰਵ੍ਯ ਕੌਰਵਾਣਾਮਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਮ੍। ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਭੀष੍ਮਾਯਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਜੋਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਕੁਨੇ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਚ। ਵਿਨਾਸ਼ੇ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਕृਤੋ ਮਤਿਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਸ਼ਕੁਨੀ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਹਮਪਿ ਚ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍। ਤਂ ਜਿਘਾਂਸੁਰਹਂ ਚਾਪਿ ਤੇषਾਮਨੁਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਮੰਦੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਜਤੁਗृਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਦਹਨੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਯੋਜਿਤੇ। ਪृਥਾਯਾਸ਼੍ਚ ਸਪੁਤ੍ਰਾਯਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਲੱਕੜਾਂ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਅੱਗ ਲਾਈ ਗਈ, ਕੁੰਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਗਈ।
ਤਤਃ ਖਨਕਮਾਹੂਯ ਸੁਰਙ੍ਗਂ ਵੈ ਬਿਲਂ ਤਦਾ। ਸੁਗੂਢਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤੇ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਖੋਦਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਸੁੰਘੀ ਸੁਰੰਗ ਤੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹ ਰਾਹ ਬੜੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਿਤਾ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਾ ਸ੍ਮ ਸ਼ੋਕੇ ਮਨਃ ਕृਥਾਃ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਨਾਵਮਾਰੋਪ੍ਯ ਸਹਪੁਤ੍ਰਾਂ ਪृਥਾਮਹਮ੍
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਸੀ; ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਮਨ ਨਾ ਪਾ। ਫਿਰ, ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਨਾਵ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾऽਭਯਂ ਸਪੁਤ੍ਰਾਯੈ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯੈ ਗृਹਮਦਾਹਯਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਮਾ ਸ੍ਮ ਭੂਦ੍ਦੁਃਖਂ ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਪਾਪਾਤ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਦੇ ਕੇ, ਮੈਂ ਘਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਗਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਰਾਜਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾ ਸਹ ਪਰਨ੍ਤਪਾਃ। ਅਗ੍ਨਿਹਾਦਾਨ੍ਮਹਾਘੋਰਾਨ੍ਮਯਾ ਤਸ੍ਮਾਦੁਪਾਯਤਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਖਤਰੇ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਨਿਕਲ ਗਏ। ਮੇਰੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ।
ਮਾ ਸ੍ਮ ਸ਼ੋਕਮਿਮਂ ਕਾਰ੍षੀਰ੍ਜੀਵਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਵਿਚਿਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਾਵਤ੍ਕਾਲਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਯਃ
ਤੂੰ ਇਹ ਦੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪਾ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਜੀਵਤ ਹਨ। ਉਹ ਲੁਕ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹਿਣਗੇ ਜਦ ਤਕ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਕਾਲੇ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭੁਵਿ ਮਾਨਵਾਃ। ਵਿਮਲਂ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਜਗਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਿਵੋਦਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਸਾਫ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਵੇਖਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੁਨੀਆ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਾ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਭੀਮਸੇਨਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੌ ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰੌ ਚ ਤੌ ਯਮੌ
ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜਿਸਦਾ ਭਰਾ ਧਨੰਜਯ ਹੈ, ਭੀਮਸੈਨ ਜੋ ਬੜਾ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜੋ ਜੁੜਵੇਂ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸਂਹृष੍ਟਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੋ ਭੀष੍ਮੋ ਵਿਦੁਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾਦਿष੍ਟ੍ਯੇਤਿ ਸਂਹृष੍ਟਃ ਪੂਜਯਾਨੋ ਮਹਾਮਤਿਮ੍
ਫਿਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਵਧਾਈ ਹੋ, ਵਧਾਈ ਹੋ!' ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਯੁਕ੍ਤਂ ਚੈਵਾਨੁਰੂਪਂ ਚ ਕृਤਂ ਤਾਤ ਸ਼ੁਭਂ ਤ੍ਵਯਾ। ਵਯਂ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਦੁਃਖਾਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਪਕ੍ਸ਼ੋ ਨ ਨਾਸ਼ਿਤਃ
ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਕੀਤਾ ਉਹ ਸਹੀ ਤੇ ਉਚਿਤ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਸੁਭ ਅਮਲ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਪੱਖ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਵੇਸ਼ਾਥ ਪੁਰਂ ਜਨਸ਼ਤਾਕੁਲਮ੍। ਕੁਰੁਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਨਾਗਰੈਸ਼੍ਚ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜੋ ਸੈਂਕੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕੁਰੁਆਂ ਤੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ।
ਅਥਾਮ੍ਬਿਕੇਯਃ ਸਾਮਾਤ੍ਯਃ ਸਕਰ੍ਣਃ ਸਹਸੌਬਲਃ। ਸਾਤ੍ਮਜਃ ਪਾਰ੍ਥਨਾਸ਼ਸ੍ਯ ਸ੍ਮਰਂਸ੍ਤਥ੍ਯਂ ਜਰ੍ष ਚ
ਫਿਰ ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਕਰਣ, ਸੌਬਲ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੋਂ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭੀष੍ਮਸ਼੍ਚ ਰਾਜਨ੍ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਵਿਦੁਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਜਹृषਾਤੇ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤੌ ਤੌ ਜਾਤੁषਾਗ੍ਨੇਰ੍ਵਿਮੋਚਨਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬੜਾ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਜਾਤੂ ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਸਤ੍ਯਸ਼ੀਲਗੁਣਾਚਾਰੈ ਰਾਗੈਰ੍ਜਾਨਪਦੋਦ੍ਭਵੈਃ। ਦ੍ਰੋਣਾਦਯਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮੈਸ੍ਤੁ ਤੇषਾਂ ਤਾਨ੍ਮੋਚਿਤਾਨ੍ਵਿਦੁਃ
ਸਚਾਈ, ਚੰਗੇ ਗੁਣ, ਚਲਣ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਸੁਭਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਹੋਰ ਧਰਮਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਬਚ ਗਏ ਹਨ।
ਸ਼ੌਰ੍ਯਲਾਵਣ੍ਯਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੈ ਰੂਪੈਃ ਪ੍ਰਾਣਬਲੈਰਪਿ। ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਾਨਮਨ੍ਯਨ੍ਤ ਪੌਰਜਾਨਪਦਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ, ਸੋਹਣਾਪਣ, ਮਹਾਨਤਾ, ਰੂਪ ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ, ਨਗਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸਮਝਿਆ।
ਅਨ੍ਯੇ ਜਨਾਃ ਪ੍ਰਾਕृਤਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਬਹੁਲਾਸ੍ਤਦਾ। ਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨਾ ਵਦਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਦਗ੍ਧਾ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਵਾ ਨ ਵਾ
ਹੋਰ ਆਮ ਲੋਕ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ: 'ਕੀ ਉਹ ਸੜ ਗਏ, ਜਾਂ ਜੀਵਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਨਹੀਂ?'
ਤੇਨ ਵਿਕ੍ਰਮਮਾਣੇਨ ਊਰੁਵੇਗਸਮੀਰਿਤਮ੍। ਵਨਂ ਸਵृਕ੍ਸ਼ਵਿਟਪਂ ਵ੍ਯਾਘੂਰ੍ਣਿਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀਆਂ رانਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਜਙ੍ਗਾਵਾਤੋ ਵਵੌ ਚਾਸ੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਸ਼ੁਕ੍ਰਾਗਮੇ ਯਥਾ। ਆਵਰ੍ਜਿਤਾਲਤਾਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਹਵਾ ਵੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨੂੰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ।
ਸ ਮृਦ੍ਗਨ੍ਪੁष੍ਪਿਤਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਫਲਿਤਾਂਸ਼੍ਚ ਵਨਸ੍ਪਤੀਨ੍। ਅਵਰੁਜ੍ਯ ਯਯੌ ਗੁਲ੍ਮਾਨ੍ਪਥਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਮੀਪਜਾਨ੍
ਉਹ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਤੇ ਫਲ ਲਾਏ ਹੋਏ ਜੰਗਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਝਾੜੀਆਂ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ।
ਸ ਰੋषਿਤ ਇਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਨੇ ਭਞ੍ਜਨ੍ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਨ੍। ਤ੍ਰਿਪ੍ਰਸ੍ਰੁਤਮਦਃ ਸ਼ੁष੍ਮੀ षष੍ਟਿਵਰ੍षੋ ਮਤਙ੍ਗਰਾਟ੍
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ। ਮਤੰਗਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸੱਠ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਵਹਿੰਦੇ ਗੰਦ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਗਚ੍ਛਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਰੁਤਰਂਹਸਃ। ਭੀਮਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛੇਵ ਸਮਜਾਯਤ
ਜਦ ਉਹ ਗਰੁੜ ਜਾਂ ਹਵਾ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ, ਭੀਮ ਦੇ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।