ਯੇਨ ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸੌਵੀਰਾ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਖ੍ਯਾਪਿਤਂ ਯੇਨ ਸ਼ੂਰੇਣ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਪੌਰੁषਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਪੂਰਬ ਦੇ ਲੋਕ, ਸੌਵੀਰ ਤੇ ਦੱਖਣ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ; ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰਦਾਨਗੀ ਦਾ ਨਾਮ ਹੋਇਆ।
ਯਸ੍ਮਿਞ੍ਜਾਤੇ ਵਿਸ਼ੋਕਾऽਭੂਤ੍ਕੁਨ੍ਤੀ ਪਾਣ੍ਡੁਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਪੁਰਨ੍ਦਰਸਮੋ ਜਿष੍ਣੁਃ ਕਥਂ ਕਾਲਵਸ਼ਂ ਗਤਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪਾਂਡੁ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ; ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਜੀਸ਼ਨੂ ਕਿਵੇਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ?
ਕਥਂ ਤਾਵृषਭष੍ਕਨ੍ਧੌ ਸਿਂਹਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਗਾਮਿਨੌ। ਮਰ੍ਤ੍ਯਧਰ੍ਮਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਯਮਾਵਰਿਨਿਵਰ੍ਹਣੌ
ਇਹ ਦੋ, ਜੋ ਬਲਦਾਂ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ ਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕ ਵੀ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਕਿਵੇਂ ਮੌਤ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਹੇਠ ਆ ਗਏ ਹਨ?
ਵਤ੍ਸਾ ਗਤਾਃ ਕ੍ਵ ਮਾਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਵਿਹਾਯ ਭृਸ਼ਮਾਤੁਰਮ੍। ਹਾ ਸ੍ਨੁषੇ ਮਮ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਿ ਨਿਧਾਯ ਹृਦਿ ਮੇ ਸ਼ੁਚਮ੍
ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਕਿੱਥੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਮੈਨੂੰ ਬੁੱਢਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਛੱਡ ਕੇ? ਹਾਏ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਮੇਰੀ ਪੁੱਤਣ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਗਮ ਛੱਡ ਗਈ ਹੈਂ।
ਵਾਰਣਾਵਤਯਾਤ੍ਰਾਯਾਂ ਕੇ ਸ੍ਯੁਰ੍ਵੈ ਸ਼ਕੁਨਾਃ ਪਥਿ। ਏਵਮਲ੍ਪਾਯੁषੋ ਲੋਕੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪृਥਾਸੁਤਾਃ
ਵਾਰਣਾਵਤ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਸ਼ਕੁਨ ਆਏ ਸਨ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਘੱਟ ਉਮਰ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣਾ ਨਸੀਬ ਭੋਗਣਗੇ।
ਸਂਸ਼ਪ੍ਤਾ ਇਤਿ ਕੈਰ੍ਯੂਯਂ ਵਤ੍ਸਾਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਮੇ ਪृਥੇ। ਮਮੈਵ ਨਾਥਾ ਮਨ੍ਨਾਥਾ ਮਮ ਨੇਤ੍ਰਾਣਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਚਮੁਚ ਜਿੰਦਾ ਹੋ, ਪ੍ਰਿਥਾ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦਿਖਾ। ਪਾਂਡਵ ਹੀ ਮੇਰੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਮੇਰਾ ਸਹਾਰਾ ਹਨ।
ਹਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਮੇ ਹੇ ਵਤ੍ਸਾ ਹਾ ਸਿਂਹਸ਼ਿਸ਼ਵੋ ਮਮ। ਮਾਤਙ੍ਗਾ ਹਾ ਮਮੋਤ੍ਤੁਙ੍ਗਾ ਹਾ ਮਮਾਨਨ੍ਦਵਰ੍ਧਨਾਃ
ਹਾਏ ਮੇਰੇ ਪਾਂਡਵ! ਹਾਏ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ! ਹਾਏ ਮੇਰੇ ਸਿੰਘ-ਬੱਚੇ! ਹਾਏ ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ! ਹਾਏ ਮੇਰੇ ਉੱਚੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ!
ਮਮ ਹੀਨਸ੍ਯ ਯੁष੍ਮਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਸ੍ਤਮੋਵृਤਾਃ। ਕਦਾ ਦ੍ਰष੍ਟਾऽਸ੍ਮਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯਾਂਸ੍ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਃ
ਤੁਹਾਡੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ ਹਨ। ਮੈਂ ਕਦੋਂ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਵੇਖਾਂਗਾ?
ਅਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੋ ਮਹਾਬਾਹੂਨ੍ਪੁਤ੍ਰਵਨ੍ਮਮ ਨਨ੍ਦਨਾਃ। ਕ੍ਵ ਗਤਿਰ੍ਮੇ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਕੁਤੋ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮੇ ਸ਼ਿਸ਼ੂਨ੍
ਤੁਸੀਂ, ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰੇ, ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੇ—ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂ?
ਹਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਹਾ ਭੀਮ ਹਾ ਹਾ ਫਲ੍ਗੁਨ ਹਾ ਯਮੌ। ਮਾ ਗਚ੍ਛਤ ਨਿਵਰ੍ਤਧ੍ਵਂ ਮਯਿ ਕੋਪਂ ਵਿਮੁਞ੍ਚਤ
ਹਾਏ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ! ਹਾਏ ਭੀਮ! ਹਾਏ ਅਰਜੁਨ! ਹਾਏ ਜੁੜਵੇ! ਨਾ ਜਾਓ, ਵਾਪਸ ਆਓ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦੋ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕ੍ਰਨ੍ਦਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਤਿਲੋਦਂ ਚ ਪ੍ਰਸਿਞ੍ਚਤਃ। ਦੇਸ਼ਂ ਕਾਲਂ ਸਮਾਜ੍ਞਾਯ ਵਿਦੁਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਉਸ ਦੇ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਸਮਾਂ ਤੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾ ਸ਼ੋਚੀਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਜਹਿ ਸ਼ੋਕਂ ਮਹਾਧृਤੇ। ਨ ਤੇषਾਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਕृਤਂ ਮਯਾ
ਤੂੰ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਆਪਣਾ ਗਮ ਛੱਡ ਦੇ, ਢੀਠ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਮੈਂ ਯਕੀਨ ਦਿਵਾਂ।
ਏਤਚ੍ਚ ਤੇਭ੍ਯ ਉਦਕਂ ਵਿਪ੍ਰਸਿਞ੍ਚ ਨ ਭਾਰਤ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤੇਦਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭੀष੍ਮਂ ਕੌਰਵਾਣਾਮਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜਲ ਅਰਪਣ ਨਾ ਕਰ, ਭਾਰਤ। ਇਹੀ ਕਸ਼ਟਾ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਕਹਿਆ, ਜਦ ਕੌਰਵ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾਰਮੁਪਸਂਗਮ੍ਯ ਬਾष੍ਪੋਤ੍ਪੀਡਕਲਸ੍ਵਰਃ। ਮਨ੍ਦਂਮਨ੍ਦਮੁਵਾਚੇਦਂ ਵਿਦੁਰਂ ਸਂਗਮੇ ਨृਪ
ਕਸ਼ਟਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਰੋਣ ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਕਥਂ ਤੇ ਤਾਤ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਕਥਮਸ੍ਮਤ੍ਕृਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ਃ ਪਾਣ੍ਡੋਰ੍ਨ ਹਿ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਕਿਵੇਂ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਅਜੇ ਵੀ ਜਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਿਆਰੇ ਕਸ਼ਟਾ? ਕਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ?
ਕਥਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾ ਮਹਤੋ ਭਯਾਤ੍। ਜਨਨੀ ਗਰੁਡੇਨੇਵ ਕੁਰਵਸ੍ਤੇ ਸਮੁਦ੍ਧृਤਾਃ
ਕਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਆਗੂ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੱਡੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ? ਕਿਵੇਂ ਕੁਰੁ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਬਚਾ ਲਿਆ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕੌਰਵ੍ਯ ਕੌਰਵਾਣਾਮਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਮ੍। ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਭੀष੍ਮਾਯਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਜੋਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਕੁਨੇ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਚ। ਵਿਨਾਸ਼ੇ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਕृਤੋ ਮਤਿਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਸ਼ਕੁਨੀ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਹਮਪਿ ਚ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍। ਤਂ ਜਿਘਾਂਸੁਰਹਂ ਚਾਪਿ ਤੇषਾਮਨੁਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਮੰਦੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਜਤੁਗृਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਦਹਨੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਯੋਜਿਤੇ। ਪृਥਾਯਾਸ਼੍ਚ ਸਪੁਤ੍ਰਾਯਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਲੱਕੜਾਂ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਅੱਗ ਲਾਈ ਗਈ, ਕੁੰਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਗਈ।
ਤਤਃ ਖਨਕਮਾਹੂਯ ਸੁਰਙ੍ਗਂ ਵੈ ਬਿਲਂ ਤਦਾ। ਸੁਗੂਢਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤੇ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਖੋਦਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਸੁੰਘੀ ਸੁਰੰਗ ਤੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹ ਰਾਹ ਬੜੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਿਤਾ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਾ ਸ੍ਮ ਸ਼ੋਕੇ ਮਨਃ ਕृਥਾਃ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਨਾਵਮਾਰੋਪ੍ਯ ਸਹਪੁਤ੍ਰਾਂ ਪृਥਾਮਹਮ੍
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਸੀ; ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਮਨ ਨਾ ਪਾ। ਫਿਰ, ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਨਾਵ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾऽਭਯਂ ਸਪੁਤ੍ਰਾਯੈ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯੈ ਗृਹਮਦਾਹਯਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਮਾ ਸ੍ਮ ਭੂਦ੍ਦੁਃਖਂ ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਪਾਪਾਤ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਦੇ ਕੇ, ਮੈਂ ਘਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਗਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਰਾਜਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾ ਸਹ ਪਰਨ੍ਤਪਾਃ। ਅਗ੍ਨਿਹਾਦਾਨ੍ਮਹਾਘੋਰਾਨ੍ਮਯਾ ਤਸ੍ਮਾਦੁਪਾਯਤਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਖਤਰੇ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਨਿਕਲ ਗਏ। ਮੇਰੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ।
ਮਾ ਸ੍ਮ ਸ਼ੋਕਮਿਮਂ ਕਾਰ੍षੀਰ੍ਜੀਵਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਵਿਚਿਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਾਵਤ੍ਕਾਲਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਯਃ
ਤੂੰ ਇਹ ਦੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪਾ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਜੀਵਤ ਹਨ। ਉਹ ਲੁਕ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹਿਣਗੇ ਜਦ ਤਕ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਕਾਲੇ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭੁਵਿ ਮਾਨਵਾਃ। ਵਿਮਲਂ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਜਗਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਿਵੋਦਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਸਾਫ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਵੇਖਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੁਨੀਆ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਾ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਭੀਮਸੇਨਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੌ ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰੌ ਚ ਤੌ ਯਮੌ
ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜਿਸਦਾ ਭਰਾ ਧਨੰਜਯ ਹੈ, ਭੀਮਸੈਨ ਜੋ ਬੜਾ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜੋ ਜੁੜਵੇਂ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸਂਹृष੍ਟਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੋ ਭੀष੍ਮੋ ਵਿਦੁਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾਦਿष੍ਟ੍ਯੇਤਿ ਸਂਹृष੍ਟਃ ਪੂਜਯਾਨੋ ਮਹਾਮਤਿਮ੍
ਫਿਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਵਧਾਈ ਹੋ, ਵਧਾਈ ਹੋ!' ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਯੁਕ੍ਤਂ ਚੈਵਾਨੁਰੂਪਂ ਚ ਕृਤਂ ਤਾਤ ਸ਼ੁਭਂ ਤ੍ਵਯਾ। ਵਯਂ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਦੁਃਖਾਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਪਕ੍ਸ਼ੋ ਨ ਨਾਸ਼ਿਤਃ
ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਕੀਤਾ ਉਹ ਸਹੀ ਤੇ ਉਚਿਤ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਸੁਭ ਅਮਲ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਪੱਖ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਵੇਸ਼ਾਥ ਪੁਰਂ ਜਨਸ਼ਤਾਕੁਲਮ੍। ਕੁਰੁਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਨਾਗਰੈਸ਼੍ਚ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜੋ ਸੈਂਕੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕੁਰੁਆਂ ਤੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ।