ਮਾਤ੍ਰਾ ਸਹੈਵ ਕੌਰਵ੍ਯਃ ਕਥਂ ਕਾਲਵਸ਼ਂ ਗਤਃ। ਪਾਲਿਤਃ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਫਲਕਾਲੇ ਯਥਾ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਕੌਰਵ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਫਲ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਕਿਵੇਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਏ?
ਭਗ੍ਨਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਾਯੁਵੇਗੇਨ ਤਥਾ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਯੌਵਰਾਜ੍ਯੇऽਭਿषਿਕ੍ਤੇਨ ਪਿਤੁਰ੍ਯੇਨਾਹृਤਂ ਯਸ਼ਃ
ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਹਵਾ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ, ਇਉਂ ਹੀ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਯੁਵਰਾਜ ਬਣਿਆ ਸੀ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਮਾਣ ਵਧਾਇਆ, ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਪਿਤੁਸ਼੍ਚੈਵ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਭਿਃ। ਯਚ੍ਚ ਸਾ ਵਨਵਾਸੇਨ ਤਨ੍ਮਾਤਾ ਦੁਃਖਭਾਗਿਨੀ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ, ਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਲਿਆ।
ਕਾਲੇਨ ਸਹ ਸਂਮਗ੍ਨੋ ਧਿਕ੍ਕृਤਾਨ੍ਤਮਨਰ੍ਥਕਮ੍। ਯਚ੍ਚ ਸਾ ਵਨਵਾਸੇਨ ਤਨ੍ਮਾਤਾ ਦੁਃਖਭਾਗਿਨੀ
ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਮੌਤ ਨੇ ਨਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ; ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਵੀ ਦੁੱਖ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਹੋਈ।
ਪੁਤ੍ਰਗृਧ੍ਨੁਤਯਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਨ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਮृਤਾਤ੍ਵਨੁ। ਅਲ੍ਪਕਾਲਂ ਕੁਲੇ ਜਾਤਾ ਭਰ੍ਤੁਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਵਾਪ ਯਾ
ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਕੁੰਤੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਗਈ; ਵੱਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ, ਉਸ ਨੇ ਪਤੀ ਦਾ ਪਿਆਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਹੀ ਪਾਇਆ।
ਦਗ੍ਧਾऽਦ੍ਯ ਸਹ ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਸਾ ਅਸਂਪੂਰ੍ਣਮਨੋਰਾ। ਮृਤੋ ਭੀਮ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਨੋ ਨ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਤਿ ਮੇ
ਅੱਜ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾੜੀ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਨੋ-ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ; ਭੀਮ ਦੇ ਮਰਨ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।
ਏਤਚ੍ਚ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਸ੍ਯ ਵ੍ਯਥਿਤਂ ਬਹੁਧਾ ਮਨਃ। ਅਵਧੂਯ ਚ ਮੇ ਦੇਹਂ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੀਰ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੈ; ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਿਲ ਚੀਰ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪੀਨਸ੍ਕਨ੍ਧਸ਼੍ਚਾਰੁਬਾਹੁਰ੍ਮੇਰੁਕੂਟਸਮੋ ਯੁਵਾ। ਮृਤੋ ਭੀਮ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਨੋ ਨ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਤਿ ਮੇ
ਚੌੜੇ ਮੋਢੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਨੌਜਵਾਨ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ—ਭੀਮ ਦੇ ਮਰਨ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।
ਅਤਿਤ੍ਯਾਗੀ ਚ ਯੋਧੀ ਚ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਦृਢਾਯੁਧਃ। ਪ੍ਰਪਤ੍ਤਿਮਾਁਲ੍ਲਬ੍ਧਲਕ੍ਸ਼ੋ ਰਥਯਾਨਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਉਹ ਬੜਾ ਦਾਨੀ ਸੀ, ਯੋਧਾ ਸੀ, ਤੇਜ਼ ਹੱਥ ਵਾਲਾ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਵਾਰ ਕਰਨ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਸੀ।
ਦੂਰਪਾਤੀ ਤ੍ਵਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਵਾਨ੍। ਅਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਧਨੁष੍ਮਤਾਮ੍
ਦੂਰ ਤੱਕ ਵਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਡੋਲਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਿਰ, ਮਨੋਂ ਨਿਰਭੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ।
ਯੇਨ ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸੌਵੀਰਾ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਖ੍ਯਾਪਿਤਂ ਯੇਨ ਸ਼ੂਰੇਣ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਪੌਰੁषਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਪੂਰਬ ਦੇ ਲੋਕ, ਸੌਵੀਰ ਤੇ ਦੱਖਣ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ; ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰਦਾਨਗੀ ਦਾ ਨਾਮ ਹੋਇਆ।
ਯਸ੍ਮਿਞ੍ਜਾਤੇ ਵਿਸ਼ੋਕਾऽਭੂਤ੍ਕੁਨ੍ਤੀ ਪਾਣ੍ਡੁਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਪੁਰਨ੍ਦਰਸਮੋ ਜਿष੍ਣੁਃ ਕਥਂ ਕਾਲਵਸ਼ਂ ਗਤਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪਾਂਡੁ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ; ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਜੀਸ਼ਨੂ ਕਿਵੇਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ?
ਕਥਂ ਤਾਵृषਭष੍ਕਨ੍ਧੌ ਸਿਂਹਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਗਾਮਿਨੌ। ਮਰ੍ਤ੍ਯਧਰ੍ਮਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਯਮਾਵਰਿਨਿਵਰ੍ਹਣੌ
ਇਹ ਦੋ, ਜੋ ਬਲਦਾਂ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ ਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕ ਵੀ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਕਿਵੇਂ ਮੌਤ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਹੇਠ ਆ ਗਏ ਹਨ?
ਵਤ੍ਸਾ ਗਤਾਃ ਕ੍ਵ ਮਾਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਵਿਹਾਯ ਭृਸ਼ਮਾਤੁਰਮ੍। ਹਾ ਸ੍ਨੁषੇ ਮਮ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਿ ਨਿਧਾਯ ਹृਦਿ ਮੇ ਸ਼ੁਚਮ੍
ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਕਿੱਥੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਮੈਨੂੰ ਬੁੱਢਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਛੱਡ ਕੇ? ਹਾਏ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਮੇਰੀ ਪੁੱਤਣ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਗਮ ਛੱਡ ਗਈ ਹੈਂ।
ਵਾਰਣਾਵਤਯਾਤ੍ਰਾਯਾਂ ਕੇ ਸ੍ਯੁਰ੍ਵੈ ਸ਼ਕੁਨਾਃ ਪਥਿ। ਏਵਮਲ੍ਪਾਯੁषੋ ਲੋਕੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪृਥਾਸੁਤਾਃ
ਵਾਰਣਾਵਤ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਸ਼ਕੁਨ ਆਏ ਸਨ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਘੱਟ ਉਮਰ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣਾ ਨਸੀਬ ਭੋਗਣਗੇ।
ਸਂਸ਼ਪ੍ਤਾ ਇਤਿ ਕੈਰ੍ਯੂਯਂ ਵਤ੍ਸਾਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਮੇ ਪृਥੇ। ਮਮੈਵ ਨਾਥਾ ਮਨ੍ਨਾਥਾ ਮਮ ਨੇਤ੍ਰਾਣਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਚਮੁਚ ਜਿੰਦਾ ਹੋ, ਪ੍ਰਿਥਾ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦਿਖਾ। ਪਾਂਡਵ ਹੀ ਮੇਰੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਮੇਰਾ ਸਹਾਰਾ ਹਨ।
ਹਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਮੇ ਹੇ ਵਤ੍ਸਾ ਹਾ ਸਿਂਹਸ਼ਿਸ਼ਵੋ ਮਮ। ਮਾਤਙ੍ਗਾ ਹਾ ਮਮੋਤ੍ਤੁਙ੍ਗਾ ਹਾ ਮਮਾਨਨ੍ਦਵਰ੍ਧਨਾਃ
ਹਾਏ ਮੇਰੇ ਪਾਂਡਵ! ਹਾਏ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ! ਹਾਏ ਮੇਰੇ ਸਿੰਘ-ਬੱਚੇ! ਹਾਏ ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ! ਹਾਏ ਮੇਰੇ ਉੱਚੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ!
ਮਮ ਹੀਨਸ੍ਯ ਯੁष੍ਮਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਸ੍ਤਮੋਵृਤਾਃ। ਕਦਾ ਦ੍ਰष੍ਟਾऽਸ੍ਮਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯਾਂਸ੍ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਃ
ਤੁਹਾਡੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ ਹਨ। ਮੈਂ ਕਦੋਂ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਵੇਖਾਂਗਾ?
ਅਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੋ ਮਹਾਬਾਹੂਨ੍ਪੁਤ੍ਰਵਨ੍ਮਮ ਨਨ੍ਦਨਾਃ। ਕ੍ਵ ਗਤਿਰ੍ਮੇ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਕੁਤੋ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮੇ ਸ਼ਿਸ਼ੂਨ੍
ਤੁਸੀਂ, ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰੇ, ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੇ—ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂ?
ਹਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਹਾ ਭੀਮ ਹਾ ਹਾ ਫਲ੍ਗੁਨ ਹਾ ਯਮੌ। ਮਾ ਗਚ੍ਛਤ ਨਿਵਰ੍ਤਧ੍ਵਂ ਮਯਿ ਕੋਪਂ ਵਿਮੁਞ੍ਚਤ
ਹਾਏ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ! ਹਾਏ ਭੀਮ! ਹਾਏ ਅਰਜੁਨ! ਹਾਏ ਜੁੜਵੇ! ਨਾ ਜਾਓ, ਵਾਪਸ ਆਓ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦੋ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕ੍ਰਨ੍ਦਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਤਿਲੋਦਂ ਚ ਪ੍ਰਸਿਞ੍ਚਤਃ। ਦੇਸ਼ਂ ਕਾਲਂ ਸਮਾਜ੍ਞਾਯ ਵਿਦੁਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਉਸ ਦੇ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਸਮਾਂ ਤੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾ ਸ਼ੋਚੀਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਜਹਿ ਸ਼ੋਕਂ ਮਹਾਧृਤੇ। ਨ ਤੇषਾਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਕृਤਂ ਮਯਾ
ਤੂੰ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਆਪਣਾ ਗਮ ਛੱਡ ਦੇ, ਢੀਠ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਮੈਂ ਯਕੀਨ ਦਿਵਾਂ।
ਏਤਚ੍ਚ ਤੇਭ੍ਯ ਉਦਕਂ ਵਿਪ੍ਰਸਿਞ੍ਚ ਨ ਭਾਰਤ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤੇਦਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭੀष੍ਮਂ ਕੌਰਵਾਣਾਮਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜਲ ਅਰਪਣ ਨਾ ਕਰ, ਭਾਰਤ। ਇਹੀ ਕਸ਼ਟਾ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਕਹਿਆ, ਜਦ ਕੌਰਵ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾਰਮੁਪਸਂਗਮ੍ਯ ਬਾष੍ਪੋਤ੍ਪੀਡਕਲਸ੍ਵਰਃ। ਮਨ੍ਦਂਮਨ੍ਦਮੁਵਾਚੇਦਂ ਵਿਦੁਰਂ ਸਂਗਮੇ ਨृਪ
ਕਸ਼ਟਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਰੋਣ ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਕਥਂ ਤੇ ਤਾਤ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਕਥਮਸ੍ਮਤ੍ਕृਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ਃ ਪਾਣ੍ਡੋਰ੍ਨ ਹਿ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਕਿਵੇਂ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਅਜੇ ਵੀ ਜਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਿਆਰੇ ਕਸ਼ਟਾ? ਕਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ?
ਕਥਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾ ਮਹਤੋ ਭਯਾਤ੍। ਜਨਨੀ ਗਰੁਡੇਨੇਵ ਕੁਰਵਸ੍ਤੇ ਸਮੁਦ੍ਧृਤਾਃ
ਕਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਆਗੂ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੱਡੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ? ਕਿਵੇਂ ਕੁਰੁ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਬਚਾ ਲਿਆ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕੌਰਵ੍ਯ ਕੌਰਵਾਣਾਮਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਮ੍। ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਭੀष੍ਮਾਯਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਜੋਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਕੁਨੇ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਚ। ਵਿਨਾਸ਼ੇ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਕृਤੋ ਮਤਿਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਸ਼ਕੁਨੀ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਹਮਪਿ ਚ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍। ਤਂ ਜਿਘਾਂਸੁਰਹਂ ਚਾਪਿ ਤੇषਾਮਨੁਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਮੰਦੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਜਤੁਗृਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਦਹਨੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਯੋਜਿਤੇ। ਪृਥਾਯਾਸ਼੍ਚ ਸਪੁਤ੍ਰਾਯਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਲੱਕੜਾਂ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਅੱਗ ਲਾਈ ਗਈ, ਕੁੰਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਗਈ।