ਵਿਦੁਰੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਜਾਨਨ੍ਸਰ੍ਵਂ ਮਨੋਗਤਮ੍। ਤੇਨਾਯਂ ਵਿਧਿਨਾ ਸृष੍ਟਃ ਕੁਟਿਲਃ ਕਪਟਾਸ਼ਯਃ
ਵਿਦੁਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਟੇਢੀ ਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਯੋਜਨਾ ਉਸਨੇ ਬਣਾਈ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਰਾਜਨ੍ਵਿਦੁਰੋ ਵਿਦੁषਾਂ ਵਰਃ। ਲੋਕਾਨਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਦੁਃਖਂ ਦੁਃਖਿਤੈਃ ਸਹ ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਦੁਰ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੁਖੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਨਸਾऽਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਕਿਯਦ੍ਦੂਰਂ ਗਤਾ ਇਤਿ। ਸਹਿਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰੋऽਭਵਤ੍
ਉਸਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਪਾਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਿੰਨੇ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ ਹੋਣਗੇ; ਉਹ ਇਸ ਵਿਚ absorbed ਸੀ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਜੀਵਤ ਹਨ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਿਤੋ ਭੀष੍ਮਃ ਪਾਣ੍ਡੁਰਾਜਸੁਤਾਨ੍ਮृਤਾਨ੍। ਸਹ ਮਾਤ੍ਰੇਤਿ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਲਲਾਪ ਰੁਰੋਦ ਚ
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਪਾਂਡੂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਸਮੇਤ ਮੌਤ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਇਆ ਤੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਹਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਹਾ ਭੀਮ ਹਾ ਧਨਞ੍ਜਯ ਹਾ ਯਮੌ। ਹਾ ਪृਥੇ ਸਹ ਪੁਤ੍ਰੈਸ੍ਤ੍ਵਮੇਕਰਾਤ੍ਰੇਣ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਾ
ਹਾਏ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਹਾਏ ਭੀਮ, ਹਾਏ ਧਨੰਜਯ, ਹਾਏ ਜੁੜਵੇਂ ਭਰਾ, ਹਾਏ ਪ੍ਰਿਥਾ! ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਇਕ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਵਰਗ ਚਲੀ ਗਈ।
ਮਾਤ੍ਰਾ ਸਹ ਕੁਮਾਰਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਨ ਹਿ ਤੌ ਨੋਤ੍ਸਹੇਯਾਤਾਂ ਭੀਮਸੇਨਧਨਞ੍ਜਯੌ
ਉਥੇ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਇਕੱਠੇ ਹਨ; ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਤਰਸਾ ਵੇਗਿਤਾਤ੍ਮਾਨੌ ਨਿਰ੍ਭੇਤ੍ਤੁਮਪਿ ਮਨ੍ਦਰਮ੍। ਪਰਾਸੁਤ੍ਵਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪृਥਾਯਾਃ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹਨ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਪ੍ਰਿਥਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਹਾਰ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਵਿਕृਤਂ ਤਤ੍ਤੁ ਯਦਿ ਤੇ ਨਿਧਨਂ ਗਤਾਃ। ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ ਸ ਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟੋ ਨਨੁ ਵਿਪ੍ਰੈਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਜੇ ਉਹ ਮਰ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਅਜੀਬ ਹੈ; ਕੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਸੀ?
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਚ ਰਥਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਭਵਿਤਾ ਸ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤੋ ਧਰ੍ਮਦਤ੍ਤਃ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਛੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਧਨੰਜਯ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਕਥਂ ਕਾਲਵਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਆਤ੍ਮਾਨਮੁਪਮਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰੇषਾਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਤੁ ਯਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਪਾਂਡਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਦਾ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਵਤੀਰਦਾ, ਕਿਵੇਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ?
ਮਾਤ੍ਰਾ ਸਹੈਵ ਕੌਰਵ੍ਯਃ ਕਥਂ ਕਾਲਵਸ਼ਂ ਗਤਃ। ਪਾਲਿਤਃ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਫਲਕਾਲੇ ਯਥਾ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਕੌਰਵ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਫਲ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਕਿਵੇਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਏ?
ਭਗ੍ਨਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਾਯੁਵੇਗੇਨ ਤਥਾ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਯੌਵਰਾਜ੍ਯੇऽਭਿषਿਕ੍ਤੇਨ ਪਿਤੁਰ੍ਯੇਨਾਹृਤਂ ਯਸ਼ਃ
ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਹਵਾ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ, ਇਉਂ ਹੀ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਯੁਵਰਾਜ ਬਣਿਆ ਸੀ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਮਾਣ ਵਧਾਇਆ, ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਪਿਤੁਸ਼੍ਚੈਵ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਭਿਃ। ਯਚ੍ਚ ਸਾ ਵਨਵਾਸੇਨ ਤਨ੍ਮਾਤਾ ਦੁਃਖਭਾਗਿਨੀ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ, ਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਲਿਆ।
ਕਾਲੇਨ ਸਹ ਸਂਮਗ੍ਨੋ ਧਿਕ੍ਕृਤਾਨ੍ਤਮਨਰ੍ਥਕਮ੍। ਯਚ੍ਚ ਸਾ ਵਨਵਾਸੇਨ ਤਨ੍ਮਾਤਾ ਦੁਃਖਭਾਗਿਨੀ
ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਮੌਤ ਨੇ ਨਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ; ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਵੀ ਦੁੱਖ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਹੋਈ।
ਪੁਤ੍ਰਗृਧ੍ਨੁਤਯਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਨ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਮृਤਾਤ੍ਵਨੁ। ਅਲ੍ਪਕਾਲਂ ਕੁਲੇ ਜਾਤਾ ਭਰ੍ਤੁਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਵਾਪ ਯਾ
ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਕੁੰਤੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਗਈ; ਵੱਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ, ਉਸ ਨੇ ਪਤੀ ਦਾ ਪਿਆਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਹੀ ਪਾਇਆ।
ਦਗ੍ਧਾऽਦ੍ਯ ਸਹ ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਸਾ ਅਸਂਪੂਰ੍ਣਮਨੋਰਾ। ਮृਤੋ ਭੀਮ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਨੋ ਨ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਤਿ ਮੇ
ਅੱਜ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾੜੀ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਨੋ-ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ; ਭੀਮ ਦੇ ਮਰਨ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।
ਏਤਚ੍ਚ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਸ੍ਯ ਵ੍ਯਥਿਤਂ ਬਹੁਧਾ ਮਨਃ। ਅਵਧੂਯ ਚ ਮੇ ਦੇਹਂ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੀਰ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੈ; ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਿਲ ਚੀਰ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪੀਨਸ੍ਕਨ੍ਧਸ਼੍ਚਾਰੁਬਾਹੁਰ੍ਮੇਰੁਕੂਟਸਮੋ ਯੁਵਾ। ਮृਤੋ ਭੀਮ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਨੋ ਨ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਤਿ ਮੇ
ਚੌੜੇ ਮੋਢੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਨੌਜਵਾਨ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ—ਭੀਮ ਦੇ ਮਰਨ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।
ਅਤਿਤ੍ਯਾਗੀ ਚ ਯੋਧੀ ਚ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਦृਢਾਯੁਧਃ। ਪ੍ਰਪਤ੍ਤਿਮਾਁਲ੍ਲਬ੍ਧਲਕ੍ਸ਼ੋ ਰਥਯਾਨਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਉਹ ਬੜਾ ਦਾਨੀ ਸੀ, ਯੋਧਾ ਸੀ, ਤੇਜ਼ ਹੱਥ ਵਾਲਾ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਵਾਰ ਕਰਨ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਸੀ।
ਦੂਰਪਾਤੀ ਤ੍ਵਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਵਾਨ੍। ਅਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਧਨੁष੍ਮਤਾਮ੍
ਦੂਰ ਤੱਕ ਵਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਡੋਲਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਿਰ, ਮਨੋਂ ਨਿਰਭੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ।
ਯੇਨ ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸੌਵੀਰਾ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਖ੍ਯਾਪਿਤਂ ਯੇਨ ਸ਼ੂਰੇਣ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਪੌਰੁषਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਪੂਰਬ ਦੇ ਲੋਕ, ਸੌਵੀਰ ਤੇ ਦੱਖਣ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ; ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰਦਾਨਗੀ ਦਾ ਨਾਮ ਹੋਇਆ।
ਯਸ੍ਮਿਞ੍ਜਾਤੇ ਵਿਸ਼ੋਕਾऽਭੂਤ੍ਕੁਨ੍ਤੀ ਪਾਣ੍ਡੁਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਪੁਰਨ੍ਦਰਸਮੋ ਜਿष੍ਣੁਃ ਕਥਂ ਕਾਲਵਸ਼ਂ ਗਤਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪਾਂਡੁ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ; ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਜੀਸ਼ਨੂ ਕਿਵੇਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ?
ਕਥਂ ਤਾਵृषਭष੍ਕਨ੍ਧੌ ਸਿਂਹਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਗਾਮਿਨੌ। ਮਰ੍ਤ੍ਯਧਰ੍ਮਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਯਮਾਵਰਿਨਿਵਰ੍ਹਣੌ
ਇਹ ਦੋ, ਜੋ ਬਲਦਾਂ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ ਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕ ਵੀ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਕਿਵੇਂ ਮੌਤ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਹੇਠ ਆ ਗਏ ਹਨ?
ਵਤ੍ਸਾ ਗਤਾਃ ਕ੍ਵ ਮਾਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਵਿਹਾਯ ਭृਸ਼ਮਾਤੁਰਮ੍। ਹਾ ਸ੍ਨੁषੇ ਮਮ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਿ ਨਿਧਾਯ ਹृਦਿ ਮੇ ਸ਼ੁਚਮ੍
ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਕਿੱਥੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਮੈਨੂੰ ਬੁੱਢਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਛੱਡ ਕੇ? ਹਾਏ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਮੇਰੀ ਪੁੱਤਣ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਗਮ ਛੱਡ ਗਈ ਹੈਂ।
ਵਾਰਣਾਵਤਯਾਤ੍ਰਾਯਾਂ ਕੇ ਸ੍ਯੁਰ੍ਵੈ ਸ਼ਕੁਨਾਃ ਪਥਿ। ਏਵਮਲ੍ਪਾਯੁषੋ ਲੋਕੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪृਥਾਸੁਤਾਃ
ਵਾਰਣਾਵਤ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਸ਼ਕੁਨ ਆਏ ਸਨ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਘੱਟ ਉਮਰ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣਾ ਨਸੀਬ ਭੋਗਣਗੇ।
ਸਂਸ਼ਪ੍ਤਾ ਇਤਿ ਕੈਰ੍ਯੂਯਂ ਵਤ੍ਸਾਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਮੇ ਪृਥੇ। ਮਮੈਵ ਨਾਥਾ ਮਨ੍ਨਾਥਾ ਮਮ ਨੇਤ੍ਰਾਣਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਚਮੁਚ ਜਿੰਦਾ ਹੋ, ਪ੍ਰਿਥਾ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦਿਖਾ। ਪਾਂਡਵ ਹੀ ਮੇਰੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਮੇਰਾ ਸਹਾਰਾ ਹਨ।
ਹਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਮੇ ਹੇ ਵਤ੍ਸਾ ਹਾ ਸਿਂਹਸ਼ਿਸ਼ਵੋ ਮਮ। ਮਾਤਙ੍ਗਾ ਹਾ ਮਮੋਤ੍ਤੁਙ੍ਗਾ ਹਾ ਮਮਾਨਨ੍ਦਵਰ੍ਧਨਾਃ
ਹਾਏ ਮੇਰੇ ਪਾਂਡਵ! ਹਾਏ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ! ਹਾਏ ਮੇਰੇ ਸਿੰਘ-ਬੱਚੇ! ਹਾਏ ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ! ਹਾਏ ਮੇਰੇ ਉੱਚੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ!
ਮਮ ਹੀਨਸ੍ਯ ਯੁष੍ਮਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਸ੍ਤਮੋਵृਤਾਃ। ਕਦਾ ਦ੍ਰष੍ਟਾऽਸ੍ਮਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯਾਂਸ੍ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਃ
ਤੁਹਾਡੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ ਹਨ। ਮੈਂ ਕਦੋਂ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਵੇਖਾਂਗਾ?
ਅਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੋ ਮਹਾਬਾਹੂਨ੍ਪੁਤ੍ਰਵਨ੍ਮਮ ਨਨ੍ਦਨਾਃ। ਕ੍ਵ ਗਤਿਰ੍ਮੇ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਕੁਤੋ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮੇ ਸ਼ਿਸ਼ੂਨ੍
ਤੁਸੀਂ, ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰੇ, ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੇ—ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂ?
ਹਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਹਾ ਭੀਮ ਹਾ ਹਾ ਫਲ੍ਗੁਨ ਹਾ ਯਮੌ। ਮਾ ਗਚ੍ਛਤ ਨਿਵਰ੍ਤਧ੍ਵਂ ਮਯਿ ਕੋਪਂ ਵਿਮੁਞ੍ਚਤ
ਹਾਏ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ! ਹਾਏ ਭੀਮ! ਹਾਏ ਅਰਜੁਨ! ਹਾਏ ਜੁੜਵੇ! ਨਾ ਜਾਓ, ਵਾਪਸ ਆਓ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦੋ।