ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਪੁਰੁषਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਗਰਂ ਵਾਰਣਾਵਤਮ੍। ਸਤ੍ਕਾਰਯਨ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਕੁਨ੍ਤੀਂ ਰਾਜਸੁਤਾਂ ਚ ਤਾਮ੍
ਮਰਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਰਣਾਵਤ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਾਵਣ; ਉਹਨਾਂ ਵੀਰਾਂ ਤੇ ਕੁੰਤੀ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਦੇਣ।
ਯੇ ਚ ਤਤ੍ਰ ਮृਤਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਸੁਹृਦਃ ਸਨ੍ਤਿ ਤਾਨਪਿ। ਕਾਰਯਨ੍ਤੁ ਚ ਕੁਲ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਣਿ ਚ ਬृਹਨ੍ਤਿ ਚ
ਜੋ ਉਥੇ ਮਰੇ ਹਨ, ਜੇ ਉਨਾਂ ਦੇ ਦੋਸਤ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਨਾਂ ਲਈ ਚੰਗੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੰਤਿਮ ਰਸਮਾਂ ਕਰਣ।
ਮਮ ਦਗ੍ਧਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਕੁਲਵਂਸ਼ਵਿਵਰ੍ਧਨਾਃ
ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਏ ਹਨ।
ਏਵਂ ਗਤੇ ਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਯਦ੍ਯਤ੍ਕਾਰਯਿਤੁਂ ਹਿਤਮ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਧਨੈਃ
ਹੁਣ ਜੇ ਕੁਝ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਧਨ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਸਮੇਤਾਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀष੍ਮੇਣ ਸਹ ਕੌਰਵਾਃ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਗਙ੍ਗਾਮਭਿਮੁਖਾ ਯਯੁਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ; ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਗੰਗਾ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਏਕਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਨਿਰਾਨਨ੍ਦਾ ਨਿਰਾਭਰਣਵੇष੍ਟਨਃ। ਉਦਕਂ ਕਰ੍ਤੁਕਾਮਾ ਵੈ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਇਕ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਬਿਨਾ ਖੁਸ਼ੀ, ਬਿਨਾ ਗਹਣਿਆਂ, ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨ ਗਏ।
ਏਵਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਜ੍ਞਾਤਿਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ। ਉਦਕਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਮ੍ਬਿਕਾਸੁਤਃ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ।
ਰੁਰੁਦੁਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭृਸ਼ਂ ਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਾਃ। ਹਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਕੌਰਵ੍ਯ ਹਾ ਭੀਮ ਇਤਿ ਚਾਪਰੇ
ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਕੁਝ ਨੇ 'ਹਾਏ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੌਰਵ!' ਤੇ 'ਹਾਏ ਭੀਮ!' ਆਖਿਆ।
ਹਾ ਫਲ੍ਗੁਨੇਤਿ ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਯੇ ਹਾ ਯਮਾਵਿਤਿ ਚਾਪਰੇ। ਕੁਨ੍ਤੀਮਾਰ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤ ਉਦਕਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਜਨਾਃ
ਕੁਝ ਨੇ 'ਹਾਏ ਫਲਗੁਨ!' ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ 'ਹਾਏ ਜੁੜਵਾਂ!' ਆਖਿਆ; ਲੋਕ ਕੁੰਤੀ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਨ੍ਯੇ ਪੌਰਜਨਾਸ਼੍ਚੈਵਮਨ੍ਵਸ਼ੋਚਨ੍ਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍। ਵਿਦੁਰਸ੍ਤ੍ਵਲ੍ਪਸ਼ਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਸ਼ੋਕਂ ਵੇਦ ਪਰਂ ਹਿ ਸਃ
ਹੋਰ ਸ਼ਹਰੀ ਵੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਸੋਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਪਰ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਦੁਖ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੱਚ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।
ਵਿਦੁਰੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਜਾਨਨ੍ਸਰ੍ਵਂ ਮਨੋਗਤਮ੍। ਤੇਨਾਯਂ ਵਿਧਿਨਾ ਸृष੍ਟਃ ਕੁਟਿਲਃ ਕਪਟਾਸ਼ਯਃ
ਵਿਦੁਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਟੇਢੀ ਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਯੋਜਨਾ ਉਸਨੇ ਬਣਾਈ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਰਾਜਨ੍ਵਿਦੁਰੋ ਵਿਦੁषਾਂ ਵਰਃ। ਲੋਕਾਨਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਦੁਃਖਂ ਦੁਃਖਿਤੈਃ ਸਹ ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਦੁਰ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੁਖੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਨਸਾऽਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਕਿਯਦ੍ਦੂਰਂ ਗਤਾ ਇਤਿ। ਸਹਿਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰੋऽਭਵਤ੍
ਉਸਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਪਾਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਿੰਨੇ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ ਹੋਣਗੇ; ਉਹ ਇਸ ਵਿਚ absorbed ਸੀ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਜੀਵਤ ਹਨ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਿਤੋ ਭੀष੍ਮਃ ਪਾਣ੍ਡੁਰਾਜਸੁਤਾਨ੍ਮृਤਾਨ੍। ਸਹ ਮਾਤ੍ਰੇਤਿ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਲਲਾਪ ਰੁਰੋਦ ਚ
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਪਾਂਡੂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਸਮੇਤ ਮੌਤ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਇਆ ਤੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਹਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਹਾ ਭੀਮ ਹਾ ਧਨਞ੍ਜਯ ਹਾ ਯਮੌ। ਹਾ ਪृਥੇ ਸਹ ਪੁਤ੍ਰੈਸ੍ਤ੍ਵਮੇਕਰਾਤ੍ਰੇਣ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਾ
ਹਾਏ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਹਾਏ ਭੀਮ, ਹਾਏ ਧਨੰਜਯ, ਹਾਏ ਜੁੜਵੇਂ ਭਰਾ, ਹਾਏ ਪ੍ਰਿਥਾ! ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਇਕ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਵਰਗ ਚਲੀ ਗਈ।
ਮਾਤ੍ਰਾ ਸਹ ਕੁਮਾਰਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਨ ਹਿ ਤੌ ਨੋਤ੍ਸਹੇਯਾਤਾਂ ਭੀਮਸੇਨਧਨਞ੍ਜਯੌ
ਉਥੇ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਇਕੱਠੇ ਹਨ; ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਤਰਸਾ ਵੇਗਿਤਾਤ੍ਮਾਨੌ ਨਿਰ੍ਭੇਤ੍ਤੁਮਪਿ ਮਨ੍ਦਰਮ੍। ਪਰਾਸੁਤ੍ਵਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪृਥਾਯਾਃ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹਨ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਪ੍ਰਿਥਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਹਾਰ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਵਿਕृਤਂ ਤਤ੍ਤੁ ਯਦਿ ਤੇ ਨਿਧਨਂ ਗਤਾਃ। ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ ਸ ਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟੋ ਨਨੁ ਵਿਪ੍ਰੈਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਜੇ ਉਹ ਮਰ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਅਜੀਬ ਹੈ; ਕੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਸੀ?
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਚ ਰਥਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਭਵਿਤਾ ਸ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤੋ ਧਰ੍ਮਦਤ੍ਤਃ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਛੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਧਨੰਜਯ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਕਥਂ ਕਾਲਵਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਆਤ੍ਮਾਨਮੁਪਮਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰੇषਾਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਤੁ ਯਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਪਾਂਡਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਦਾ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਵਤੀਰਦਾ, ਕਿਵੇਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ?
ਮਾਤ੍ਰਾ ਸਹੈਵ ਕੌਰਵ੍ਯਃ ਕਥਂ ਕਾਲਵਸ਼ਂ ਗਤਃ। ਪਾਲਿਤਃ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਫਲਕਾਲੇ ਯਥਾ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਕੌਰਵ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਫਲ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਕਿਵੇਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਏ?
ਭਗ੍ਨਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਾਯੁਵੇਗੇਨ ਤਥਾ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਯੌਵਰਾਜ੍ਯੇऽਭਿषਿਕ੍ਤੇਨ ਪਿਤੁਰ੍ਯੇਨਾਹृਤਂ ਯਸ਼ਃ
ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਹਵਾ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ, ਇਉਂ ਹੀ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਯੁਵਰਾਜ ਬਣਿਆ ਸੀ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਮਾਣ ਵਧਾਇਆ, ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਪਿਤੁਸ਼੍ਚੈਵ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਭਿਃ। ਯਚ੍ਚ ਸਾ ਵਨਵਾਸੇਨ ਤਨ੍ਮਾਤਾ ਦੁਃਖਭਾਗਿਨੀ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ, ਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਲਿਆ।
ਕਾਲੇਨ ਸਹ ਸਂਮਗ੍ਨੋ ਧਿਕ੍ਕृਤਾਨ੍ਤਮਨਰ੍ਥਕਮ੍। ਯਚ੍ਚ ਸਾ ਵਨਵਾਸੇਨ ਤਨ੍ਮਾਤਾ ਦੁਃਖਭਾਗਿਨੀ
ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਮੌਤ ਨੇ ਨਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ; ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਵੀ ਦੁੱਖ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਹੋਈ।
ਪੁਤ੍ਰਗृਧ੍ਨੁਤਯਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਨ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਮृਤਾਤ੍ਵਨੁ। ਅਲ੍ਪਕਾਲਂ ਕੁਲੇ ਜਾਤਾ ਭਰ੍ਤੁਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਵਾਪ ਯਾ
ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਕੁੰਤੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਗਈ; ਵੱਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ, ਉਸ ਨੇ ਪਤੀ ਦਾ ਪਿਆਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਹੀ ਪਾਇਆ।
ਦਗ੍ਧਾऽਦ੍ਯ ਸਹ ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਸਾ ਅਸਂਪੂਰ੍ਣਮਨੋਰਾ। ਮृਤੋ ਭੀਮ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਨੋ ਨ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਤਿ ਮੇ
ਅੱਜ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾੜੀ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਨੋ-ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ; ਭੀਮ ਦੇ ਮਰਨ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।
ਏਤਚ੍ਚ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਸ੍ਯ ਵ੍ਯਥਿਤਂ ਬਹੁਧਾ ਮਨਃ। ਅਵਧੂਯ ਚ ਮੇ ਦੇਹਂ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੀਰ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੈ; ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਿਲ ਚੀਰ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪੀਨਸ੍ਕਨ੍ਧਸ਼੍ਚਾਰੁਬਾਹੁਰ੍ਮੇਰੁਕੂਟਸਮੋ ਯੁਵਾ। ਮृਤੋ ਭੀਮ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਨੋ ਨ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਤਿ ਮੇ
ਚੌੜੇ ਮੋਢੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਨੌਜਵਾਨ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ—ਭੀਮ ਦੇ ਮਰਨ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।
ਅਤਿਤ੍ਯਾਗੀ ਚ ਯੋਧੀ ਚ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਦृਢਾਯੁਧਃ। ਪ੍ਰਪਤ੍ਤਿਮਾਁਲ੍ਲਬ੍ਧਲਕ੍ਸ਼ੋ ਰਥਯਾਨਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਉਹ ਬੜਾ ਦਾਨੀ ਸੀ, ਯੋਧਾ ਸੀ, ਤੇਜ਼ ਹੱਥ ਵਾਲਾ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਵਾਰ ਕਰਨ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਸੀ।
ਦੂਰਪਾਤੀ ਤ੍ਵਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਵਾਨ੍। ਅਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਧਨੁष੍ਮਤਾਮ੍
ਦੂਰ ਤੱਕ ਵਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਡੋਲਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਿਰ, ਮਨੋਂ ਨਿਰਭੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ।